ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΣΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΤΟ
ΔΕΛΤΑ
(μπαγκατέλα)
Μιὰ συμμορία ἀσπασμῶν τώρα ἐνεδρεύει
νὰ πιάσει ἀλάλητους ἀκόμα πόθους
στὰ ἠχεῖα τῶν στομάτων
Τῶν ἤχων θραύσματα περνοδιαβαίνουν
ἀπ᾽ τὰ πεδία τῶν δεινῶν διαλόγων
καὶ τῶν διανοημάτων
Ἀπ᾽ τῶν βοτάνων τὶς στενὲς κυψέλες
σταλάζουν μόχθοι ἁβροὶ καθὼς συσπᾶται
τὸ μέλι τῶν σωμάτων
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΑΚΡΙΑ ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ
ΡΟΥΜΙ
Ἡ ἀγάπη καὶ ὁ ἔρωτας δὲν εἶναι κάτι
σὰν παῖξε-γέλασε, μὰ σὲ τρελαίνουν —
καὶ πάντοτε ἐξ ἐφόδου.
Ἀποκαλύψεις καὶ δοκιμασίες
στὰ σύμπαντα ποὺ ἀνοίγονται σὲ φέρνουν
στὸν δρόμο τοῆς καθόδου.
Τὴ συντριβὴ ὅμως στὸν μυχὸ τοῦ χάους
τὴ θεραπεύουν χέρια ποὺ σὲ μπάζουν
μὲς στὴν καρδιὰ τοῦ ρόδου.
Καὶ ἀπ’ τὴ δροσιά της οἱ παλμοὶ τῆς τέχνης
καὶ κλίμακες καὶ ὁρίζοντες ὁρίζουν
οὐράνϊας ἀνόδου.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ ΤΟΥ ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ
Sur le pas de l’horizon
Je creuse le puits
d’amour
B.P.
Στὸ παραπέτασμα τῆς ἀμφιλύκης
μιὰ γάζα ἔχει πιαστεῖ ἀθορύβου ἡλίου
καὶ ντύνει τὶς ἀράδες τοῦ βιβλίου
τῆς νύχτας μὲ σειρὲς οὐρανομήκεις
ὀνείρων κάθυγρων λὲς καὶ πηγάδια
ἀνοίχτηκαν μεμιᾶς νὰ σπείρουν δρόσο
στὸ σύμπαν καὶ στὴν κάμαρα μὲ τόσο
πυκνὸ ρυθμὸ ποὺ γέμισαν καὶ τ᾽ ἄδεια
πεντάγραμμα μὲ γρἀμματα στὸ πιάνο
ποὺ κρύβεις μὲς στὸ στόμα σου ἐνῶ ἐπάνω
στὶς ἀναγνώσεις τῶν ὑδάτων
ἡ ρύμη βοᾶ τῶν ὀνομάτων
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΧΡΥΣΟΙ ΒΛΑΣΤΟΙ
Χορεύουν στὰ νερὰ τοῦ νοῦ ὅσες μνῆμες
ἐβλάστησαν στοὺς κήπους τῶν ὀνείρων
(καὶ τῶν χρωμάτων) ὡς λυδία λίθος.
Καὶ τὸ χρυσάφι τους ἀμάλαγο εἶναι·
στοὺς θάλαμους τῶν νοημάτων σπέρνει
τὶς λάμψεις ποὺ ἦθος ἀνακτοῦν συνήθως
ἀπ᾽ τὸ σκοτάδι τῶν ματιῶν τὴ νύχτα
μὲ τῆς σιωπῆς τὰ σημαινόμενα ὅλα,
καθὼς λαλοῦν ἀμύθητα ὅπως μύθος.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΕΡΩΣ ΗΧΗΡΟΣ
(μπαγκατέλα)
Ὀσμὲς
ἀνάποδης ἀβύσσου τ᾽ ἄνθη
ἐκλύουν,
κι ἔτσι πλημμυρίζει ὁ κῆπος
τῶν ἡδονῶν
μὲ φῶτα·
οἱ
μίσχοι, τὰ στελέχη τῶν ἐρώτων
τ᾽ ἀνάβουν
μὲ φανατισμὸ καὶ μνῆμες
παράδεισου
ὅπως πρῶτα,
ποὺ
τὰ φτερὰ τινάζονταν στὰ πλάτη
τοῦ
στερεώματος νὰ δοξαστοῦνε
σὰν ἄστρα
πεπτωκότα.
Ὤ, στὰ ἴχνη τῶν δακτύλων
τὸ κρύφιο ἠχεῖ ὡς δῆλον.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
ΠΑΡΑΚΕΛΕΥΣΤΙΚΗ
Συμβαίνει
ἀγγέλων στρατιὲς νὰ τρέχουν
σὲ
δάση ἢ σὲ γραπτὰ λὲς καὶ μιὰ βρύση
περνάει
ἀπὸ μπροστά σου.
Θαύματα
ἐγκόσμϊα τὶς μαργαρίτες
ξεκαρφιτσώνουν
άπὸ τὰ φτερά τους
διατάζοντάς
σε: ἐργάσου!
Μὲ
μουσικὲς ἐργάζου καὶ μὲ ρίμες,
μὲ
δρόσο ποὺ ραντίζει στοὺς ροδῶνες
τὰ ἁβρὰ
ἄνθη τῆς χαρᾶς σου.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΜΕ ΗΜΙΦΩΣ
Τοῦ νοῦ καὶ τῶν χεριῶν περιπλανήσεις
σὲ σώματα φωτὸς κορμιὰ τοῦ σκότους
ταυτίζουν μὲ κυψέλη.
Τινάζονται ἀπὸ πίδακες ἀγάπης
τὰ νηπενθῆ ποιήματα ποὺ ἡ νύχτα
διαρμονισμένα θέλει.
Λυμφατικὰ τὰ δάχτυλα τὰ νεῦρα
τῆς λύρας κρούουν σπένδοντας στὸ σύμπαν
τῶν στοχασμῶν τὸ μέλι.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΜΕ
ΜΠΑΤΙΔΟΥΡΟ
Τοπία
μὲ σελῆνες καὶ πηγάδια
ποὺ
χάβουν πάντα ἀστέρια ἀνακαλεῖ
τὸ
ρόπτρο μὲς στὴ μνήμη.
Καὶ
στὶς αὐλὲς βαριὰ τὰ βιολοντσέλα
μὲ
γιασεμιὰ γουβώνουν καὶ ματιὲς
τοῦ ὀνείρου
τὸ προζύμι.
Οἱ
μίσχοι τῶν ἀγγελικῶν δακτύλων
στὶς
αὖρες βουτηγμένοι διευθετοῦν
τῶν ἀσπασμῶν
τὴ φήμη.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΡΤΙΑΝΗ ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
Τὸ
χέρι γράφει κάτι, μὰ δὲν γράφει
αὐτὸ
ποὺ θέλει νὰ τοῦ ὑπαγορεύσει
ὁ νοῦς
— τὸ σῶμα ἀκούει·
τὸ σῶμα
ὑποδεικνύει τὴ γραφή του
στὸ
χέρι, μὰ καὶ τὴν ἀνάγνωσή της
στὸ
σκηνικὸ τῶν λέξεων.
Μὲ
σκηνοθέτη τὴ γραφίδα ὁ λόγος
σὰν
τὸν ὑποκριτὴ τοῦ Βωδελαίρου
τὸν ἑαυτό
του παίζει
μὲ φῶτα στὸ σκοτάδι
καὶ ἀνάσταση στὸν ἅδη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΤΗΣ
ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Σκορπιοῦνται
στὸ ποτάμι μέλη καὶ ἄκρα
καὶ ἀκράτητο
τῶν ἀσπασμῶν τὸ ρεῦμα
μεμιᾶς
τὰ καταπίνει.
Κατόπιν
τὰ συστήνει ἐκ νέου ὡς γλώσσα
στημένη
μὲ ρυθμοὺς πυκνῶν ρημάτων
ποὺ
σβήνουν τὴν ὀδύνη.
Ἐκεῖ,
στὴ γλώσσα ἐκείνη, κυματίζει
τὸ ἀείρροο
σῶμα ἀπαρτισμένο ὡς κάλλος,
ὡς
ζείδωρη γαλήνη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΜΕ
ΣΟΛΩΜΙΑΝΗ ΚΑΝΤΕΝΤΣΑ
Δαμάσκηνα,
ἡμιτόνια καὶ λαχούρια,
ἀστεροειδεῖς,
ἀνύσματα καὶ λόγια
μὲς
στ᾽ ἄλικα φιλιά.
Καὶ
τρέμουν ἁλισάχνες καὶ κοράλλια
ὡς
χορωδίες στῶν ἀρχιπελάγων
τὴν ἁπαλὴ
κοιλιά.
Τῆς
Καλλονῆς τὸ βλέμμα, ἡ ὁμιλία
φωτίζουν
ρίζες (ὅπως γράφει ο Κόντες)
στῆς γῆς τὴν ἀγκαλιά,
μὲ ἀγάπη ὡς εἶν᾽ πιωμένες
στὴ σκιὰ χεροπιασμένες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΤΗΣ
ΜΥΡΟΒΟΛΟΥ ΑΒΥΣΣΟΥ
Ὠκεανοὺς
τοῦ μυθικῶς ὑπάρχειν
ποδοπατοῦσε
τὸ φαρὶ τοῦ λόγου
μὲ τὶς
ὁπλὲς τοῦ ἀπείρου
καὶ
θαυμαστὰ νερὰ σιντριβανίζαν
ἀπ᾽
τὶς βαθιὲς ἐρωγενεῖς δονήσεις
τοῦ
στοχασμοῦ τοῦ ἐμπύρου
καὶ
τὰ ἔμμυθα ὅλα πιὰ ἔλλογα ἔχουν γίνει
στὸ
φιλιατρὸ τῶν ἀσπασμῶν χυμένα
σὰν ἄχνα
λάλου ὀνείρου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΣΑΡΤΡΙΑΝΗ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
Ποτὲ
δὲν εἶναι τὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι.
ὑπάρχει
τὸ εἶναι, ὑπάρχει καὶ ὁ ἐαυτός του·
μὰ ὑπἀρχει
καὶ τὸ τίποτα
ποὺ
παρεμβάλλεται στὴν ὕπαρξή τουσ.
Αὐτὸ
τὸ τίποτα δὲν ξεπερνιέται,
γιατὶ
δεν εἶναι τίποτα.
Ἡ ὑπέρβαση
εἶναι ὡστόσο ἐλευθερία.
Τὸ νὀημά
της τὸ ἀρθρώνει ἡ ζωή μας·
τὸ χτίζει στὸ
τίποτα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΦΟΥΣ
Μισὴ
σελήνη λειώνει τὸ χρυσάφι πού ᾽χει
στὴν
ὑψικάμινο τῆς νύχτας, καὶ τὸ ρίχνει
στὴ
θάλασσα, στὰ χάη.
Τὶς
πικροδάφνες, τὰ χορτάρια καὶ τοὺς ἴσκιους
τὰ
βήματα τῶν περιπατητῶν σκαλίζουν
μὲ
ρίμα ποὺ ἀντηχάει.
Στὸ
μονοπάτι — κεχριμπάρι ἠλεκτρισμένο
(ἀπὸ
πιὸ πέρα, ἀπὸ τὸν Ἀνεμόμυλο) ἕνα
σονέτο
ἀναπηδάει:
θυμίζει τὸν Μαβίλη,
τῶν
στίχων τὴν ἀνθύλη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΣΥΝΕΚΤΗ
Τῆς
δρόσου οἱ γλῶσσες τὰ λιθάρια γλείφουν
καὶ
λεῖα μεσημέρια σπέρνει ὁ ἥλιος,
ὁπότε
ἡ λύπη ἐκλείπει.
Οἱ ἀξίνες
τοῦ φωτὸς τὸ σκότος σκάβουν·
άνάβουν
βλέμματα ποὺ εἶναι χυτήρια·
στὰ
χείλη λειώνουν χτύποι.
Στῶν
ἀμονιῶν τὴν ἁρμονία σκᾶνε
σπινθήρων
ἄνθη μεθυσμένα ἀπ᾽ ὅ,τι
διυλίζουν
νύχτα οἱ κῆποι.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ
Ιδού με τρυφερότητα οι ωραίοι μίσχοι
μετρούν τις υποστάσεις και είναι τ’ άνθη τους
τιθασευμένοι σκύμνοι
σκυμμένοι μες στην κόκκινη μονιά τους·
και κολυμπάνε πεταλούδα οι ασπασμοί
στους στόματος τη λίμνη
με ρήματα αγαπητικά που ανοίγουν
κεφάλαια άγνωστα στη μνήμη σπεύδοντας
να εκπορευθούν ως ύμνοι
με ποικιλόθρονη ύλη
στης νύχτας την καμπύλη.
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
Μὲς στὴ φωτιὰ φυτὰ πετᾶνε
φτεροῦγες μὲ παραδεισένιες
προδιαγραφές
Μηλοπορτόκαλα ἀχηβάδες
στὶς μυστικότροπες σπανίζουν
ἀκρογιαλιές
Δὲν εἶναι βέλος πουπουλένιο
εἶναι εὔκρατων σπασμῶν σπατάλη
σὲ ἁπτὲς ἀκτές
