ΕΛΕΝΗ

ALFONSO CALDERÓN

ΕΛΕΝΗ

Η Τροία – μπορεί και ναι. Η φλόγα ξανανάβει,
και εσύ, Ελένη-Ελένη, σιωπές θωρεία κοιτάζεις.
Οι στρατιώτες είναι εξαντλημένοι. Τρίζει
το μάνταλο της πόρτας, και οι καρέκλες

είναι σκέψεις παλιές. Και πάλι, ναι,
σ’ αγαπάω, Ελένη. Πουλιού φτερούγες
χαιρετούν τον Εύξεινο Πόντο. Καπνός, φασαρία,
μουντζούρα – έρχονται τα πλοία, που μια μέρα

θα σε καταστρέψουνε. Ο Πρίαμος βήχει
απ’ τον καπνό πνιγμένος. Εύχομαι να με καταπιεί
το χώμα· εσύ, λυπημένη και μόνη, γκριζομάλλα
και γερασμένη, στρώνεις τραπέζι για κάποιον βασιλιά,

που ποτέ πια δεν θά ’μαι εγώ, αλλά ο αισχρός
εκείνος Πάρις.  Ίσως το τραγούδι μου σου φέρει
δάκρυα, κάποια μέρα, Ελένη μου. Χωρίς εσένα,
μόνος σα σκύλος, τη θάλασσα κοιτάζω πέρα, μακριά.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΦΟΝΣΟ ΚΑΛΔΕΡΟΝ

ALFONSO CALDERÓN

HELENA

Troya, tal vez. La llama se aviva
y tú, Helena, guardas silencio.
Se agotan los soldados. Cruje
el pestillo de la puerta y las sillas

son viejos pensamientos. De nuevo
te amo, Helena. Las alas de un pájaro
saludan a1 Ponto Euxinos. Humo, ruido,
hollin, vienen las naves que un día

habrán de destruirte. Príamo tose
sofocado por el humo. Deseo que la tierra
me trague y tú, triste y sola, gris
y envejecida, pones la mesa para un rey,

que jamás volveré a ser yo, sino el vil
Paris. Quizás mi canto ha de hacerte
llorar, un día, Helena. Sin ti,
solo como un perro, percibo el mar lejano.