ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΑΧΤΙΔΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

[Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΑΧΤΙΔΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ]

Η κίτρινη αχτίδα του φθινόπωρου

ζωγραφίζει το μουσκεμένο δάσος

πόση ευγένεια παλαιϊκιά πόσο πάθος

Έρημος ακούω εδώ τη δροσιά

να μιλάει ο αχός του κόσμου

Χρωματισμένα σύννεφα χρυσαφιά λυωμένα

ξεπροβοδούν έναν ήλιο νεκρό πέρα στην άφωνη δύση

Έρχεται: – το κρυερό σουρούπωμα

οι σκιεροί χρωματισμοί

το νύχτιο σιωπηλό περπάτημα των άστρων

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012, σελ.276.

ΩΧΡΟ ΣΤΑΦΥΛΙ ΦΑΓΑΜΕ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

[ΩΧΡΟ ΣΤΑΦΥΛΙ ΦΑΓΑΜΕ]

Ωχρό σταφύλι φάγαμε, το μήλο, το κυδώνι,

το δειλινό μάς πρόφθασε, μονάχοι, να κοιτάμε,

φθινόπωρο! πικρή ευωδιά, το φύκι ευωδιάζει

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012, σελ. 287.

ΟΜΟΡΦΙΑ ΔΙΧΩΣ ΜΝΗΜΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

[ΟΜΟΡΦΙΑ ΔΙΧΩΣ ΜΝΗΜΗ]

Ομορφιά δίχως μνήμη

μονάχα φως ενέργεια σιωπή –

ομορφιά παρούσα

ομορφιά εφήμερη

σαν τη σκιά.

Στην ενατένισή μου, ένα

σε λογαριάζω με τον ήχο

είσαι ήχος ταξίδι σιωπή –

ένα με τη θάλασσα τη μεγάλη

την απόλυτη ερωμένη μου.

Α! δε γυρίζω πίσω

στα μονοπάτια που περάσαμε

χθες – κάποτε.

Στην ενατένισή μου

ένας δρόμος μακραίνει

– χωρίς ανάμνηση

– χωρίς παρελθόν.

Κοντά στη θάλασσα πλανιέμαι

κι’ έχω το πέλαγος αγνάντια

τους βυθούς και το ξανθό σμαράγδινο νερό –

το στερέωμα και τη θάλασσα

και τη χίμαιρα μαζί μου –

το σώμα το δικό της

ξάφνισμα και ρίγος

άρωμα διαβατικό.

Δός μου τα χέρια σου

τα σύμβολα της σιωπής

τους μαστούς

να ξεδιψάσω.

Μουσική

για πηλός εργασμένος

με τα δάχτυλα τα νοητικά του γλύπτη

με τη σιγή την ξύπνια την εντατική του γλύπτη

φανερωμένος –

χίμαιρα δική μου

άρωμα διαβατικό.

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012, σελ. 249-250.

Σ’ ΑΥΤΟ TO ΘΛΙΒΕΡΟ ΛΙΜΑΝΙ ΒΡΙΣΚΟΥΜΑΙ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

[Σ’ ΑΥΤΟ TO ΘΛΙΒΕΡΟ ΛΙΜΑΝΙ ΒΡΙΣΚΟΥΜΑΙ]

Σ’ αυτό το θλιβερό λιμάνι βρίσκουμαι

ξένος ερημικό σημείο σύννεφο ασβολερό.

Κόκκινα πράσινα ξαγρυπνησμένα φώτα σιωπούν.

Αλλά στο πένθιμο μοναχικό λιθόστρωτο της προκυμαίας

ένα φωσφόρισμα μεταλλικό ψυχρό δικό σου ιριδίζει

κ’ είναι το γέλιο σου

ωπλισμένο με την αιχμή της περιφρόνησης

χαρισμένο με τα δάχτυλα τα σεραφικά της καλοσύνης.

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012, σελ. 259.