Η ΠΟΡΦΥΡΗ ΚΗΛΙΔΑ

RAMÓN LÓPEZ VELARDE

Η ΠΟΡΦΥΡΗ ΚΗΛΙΔΑ

Στον εαυτό μου την πιο βαριά τιμωρία επιβάλλω:

να μη σε κοιτάζω για κάμποσες μέρες, κι έτσι, όταν σε δουν

στο τέλος τα μάτια μου, να πνιγούν στην ουσία σου

σαν νά ’χουν σε κόλπο ναυαγήσει καταπόρφυρο

με μελωδίες και με τόσες ορμές.

Περνάει η Δευτέρα, και η Τρίτη, και η Τετάρτη… Και υποφέρω

την έκλειψη σου εσένα, ύπαρξή μου ηλιακή! Στην οδύνη μου μέσα ωστόσο

ο ζήλος μου για να σε δω θεριεύει

σαν προφητεία· του φεύγει και ο ελάχιστος

πέπλος, ο παραμικρός· λάμπει σαν το μέλι· αναμετριέται σε αξία

με των πολύτιμων λίθων τα σπλάχνα·

και σαν το μάνταλο κόβει του κελιού

όπου ζει ο έρωτας σ’ ερειπωμένο μοναστήρι.

Δεν ξέρεις τί τύχη υπέροχη είναι

νά ’χω φύγει από σένα, να σε λατρεύω στα κρυφά

με απόκρυφη αγαλλίαση, να σε κορτάρω

πιο πέρα απ’ τη σκιά σου, να σου αφαιρώ την καλύπτρα

μια φορά τη βδομάδα και να εκθέτω τις κόρες των ματιών σου,

σε μια στιγμή δόλου και απάτης,

στην πορφυρή τού εκτυφλωτικού σου θάμβους κηλίδα.

Στο δάσος του έρωτα λαθροθήρας είμαι·

σε παραμονεύω ανάμεσα σε πυκνές φυλλωσιές που κοιμούνται,

έτσι όπως παραμονεύουνε τα φλογερά πουλιά· κι απ’ αυτά τα ταξίδια

μέσα στις λόχμες, κουβαλάω στη μοναξιά μου

το πλέον αστραποβόλο φτέρωμα:

το πορφυρό τού εκτυφλωτικού σου θάμβους φτέρωμα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΑ ΚΑΘΥΓΡΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΕΣΑ…

RAMÓN LÓPEZ VELARDE

ΣΤΑ ΚΑΘΥΓΡΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΕΣΑ…

Στα σκοτεινά φτερά των κοφτερών ριπών του ανέμου
εσύ μου δίνεις τη χαρά μαζί με πόνο, χαρμολύπη:
κάτι σαν παγερή αρετή που ντύνει τρυφερούς μαστούς,
κάτι όπου συγχέονται διαρκώς η εγκάρδια ανάψυξη
και η παγωμένη μιας κοριτσίσιας κλίνης εγκατάλειψη.

Ιδού, ιδού, μες στ’ αδιανόητα μιας πόλεως βουβής ερέβη,

εσύ ’σαι αναλαμπή εμπρός στου ζοφερού μου φάρυγγα
τις πιο βαθιές ορέξεις· και ιδού, στο κάθυγρο σκοτάδι
της βροχής, γίνεσαι απλότητα μεμιάς σάμπως πουκάμισο λινό
φρεσκοπλυμένο, και ευωδιάζεις, όπως κι εκείνο, αγνότητα·
και ιδού, μες στις σκιές σταλάζοντας, ιδού, η ουσία είσαι
εσύ του μαντηλιού, που δάκρυα επότισαν καλής μου φίλης.

Τυλίγομαι μες στο πηχτό σκοτάδι για σένα να σκεφτώ
ετούτες τώρα τις αράδες – ναι, την απόκρυφή τους ρίμα

θα την συντύχεις στου χρησμού την άξαφνη αποκάλυψη,

επειδή είναι ωσάν πέταλα νυχτερινά, που σαν σπονδή

σου φέρνουνε το μήνυμα φρικίασης μοναδικής·

στα κάθυγρα σκοτάδια μέσα ανασυντάσσομαι, σου πέμπω
τούτες εδώ τις συλλαβές τις εύθραυστες, με βιάση, σαν μυστηρίου

ξέσπασμα, στου πνεύματός σου που ξαγρυπνάει το κατώφλι.

Κι ολόκληρη εκεί λειώνεις εσύ και διαλύεσαι πάνω μου
σαν πάχνης κρούστα, ενώ ο μετεωρίτης διάφανος τρυπάει
του χρόνου τα άκρα όρια· κι εντός μου έπειτα αντηχούν

τ’ απόμακρά σου λόγια, με τη γνωστή χιμαιρική ένταση
του χαλασμένου ρολογιού που λέει τις ώρες

μέσα σε ρημαγμένη κάμαρα συνέχεια και συνέχεια...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.