ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ

 

GARY SΝYDER

 

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ

 

σχεδόν στον ισημερινό

σχεδόν στην ισημερία

ακριβώς τα μεσάνυχτα

από ένα πλοίο

η παν-

 

-σέληνος

 

στο κέντρο του ουρανού.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΠΟΤΕ

 

CHARLES BUKOWSKI

 

[ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΠΟΤΕ]

 

Κι ἂν δὲν σὲ ξαναδῶ ποτὲ

πάντα θὰ σὲ κουβαλάω ἐγὼ

μέσα μου

κι ἔξω μου

στὶς ἄκρες τῶν δακτύλων μου

καὶ στοῦ μυαλοῦ μου τὸ χεῖλος

καὶ στὰ κέντρα

στὰ κέντρα

στὰ κέντρα αὐτοῦ

ἀπ’ τὸ ὁποῖο εἶμαι φτιαγμένος

καὶ θὰ μοῦ ἀπομένει ἀκόμα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΓΛΥΚΥ ΚΑΙ ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΘΝΗΣΚΕΙΝ

 

WILFRED OWEN

 

Dulce et Decorum Est

(Οράτιου Ωδές III.2.13)

 

Γλυκύ και Τιμητικό Υπέρ Πατρίδος θνήσκειν

 

Σκυφτοί σα διακονιάρηδες με ασήκωτα δισάκια

κατάκοποι πηγαίναμε, βήχοντας, βλαστημώντας,

και πίσω φλόγες έκαιγαν, αδιάκοπα στοιχειώναν

φαντάρους που σερνόμασταν ξεκούραση ζητώντας

Κοιμόντανε και ξυπόλητοι, κουτσαίνοντας πηγαίναν,

με μάτια κατακόκκινα, με ζάλη στο κεφάλι

η κούραση τους μέθαγε, κουφοί στον ήχο

ήχο πνιχτό που ήτανε βόμβα αερίων πάλι

Αέρια! Γρήγορα, παιδιά…ψαχουλευτά

και άπειρα, τα άγαρμπα τα φόρεσαν τα κράνη

Μα ακόμα κάποιος έσκουζε, τυφλά παραπατούσε

Σαν, λες, να τον πετάγανε σε ασβέστη ή σε καζάνι.—

Μέσα από φώτα πράσινα και τζάμια θολωμένα

σε θάλασσα μπλε πράσινη, τον έβλεπα, χανόταν,

σαν σε εφιάλτη το έβλεπα.

χτυπιόταν και πνιγόταν

Σαν σε εφιάλτη αν βάδιζες

πίσω απ’ το κάρο που τον είχαμε πετάξει,

με μάτια που σαν κόλαση

στο ρυπαρό τριγύρναγαν αμάξι

Σε κάθε τράνταγμα άκουγες να γουργουράει το αίμα

απ’ τα πνεμόνια βγαίνοντας που αέρια είχαν κάψει

σαν τον καρκίνο απαίσιο, σαν τη χολή μια πίκρα,

πληγές κι η αθωότητα που είχε πλέον πάψει

Φίλε δε θά ’λεγες θερμά σε ένα παιδί που δόξα περιμένει

το ψέμα «έντιμο, γλυκύ για την πατρίδα να πεθαίνει…»

 

Μετάφραση: Θεόδωρος Πέππας.

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΚΑΡΛΟΣ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ

 

WILLIAM CARLOS WILLIAMS

 

THIS IS JUST TO SAY

 

I have eaten

the plums

that were in

the icebox

 

and which

you were probably

saving

for breakfast

 

Forgive me

they were delicious

so sweet

and so cold

 

ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΚΑΡΛΟΣ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ

 

WILLIAM CARLOS WILLIAMS

 

THE POEM

 

It’s all in
the sound. A song.
Seldom a song. It should

 

be a song — made of
particulars, wasps,
a gentian — something
immediate, open
scissors, a lady’s
eyes — waking
centrifugal, centripetal

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΗΤΣ

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΗΤΣ

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ

ΑΝΤΡΙΕΝ ΡΙΤΣ

ADRIENNE RICH

 

TRANSLATIONS

 

You show me the poems of some woman

my age, or younger

translated from your language

 

Certain words occur: enemy, oven, sorrow

enough to let me know

she’s a woman of my time

 

obsessed

 

with Love, our subject:

we’ve trained it like ivy to our walls

baked it like bread in our ovens

worn it like lead on our ankles

watched it through binoculars as if

it were a helicopter

bringing food to our famine

or the satellite

of a hostile power

 

I begin to see that woman

doing things: stirring rice

ironing a skirt

typing a manuscript till dawn

 

trying to make a call

from a phonebook

 

the phone rings unanswered

in a man’s bedroom

she hears him telling someone else

never mind. she’ll get tired—

hears him telling her story to her sister

 

who becomes her enemy

and will in her own time

light her own way to sorrow

 

ignorant of the fact this way of grief

is shared, unnecessary

and political

 

           de Diving into the Wreck, 1973

 

 ************

 

TRADUCCIONES

 

Me mostrás los poemas de una mujer
de mi edad o más joven,
traducidos de tu idioma

 

Aparecen ciertas palabras: enemigo, horno, pena
me bastan para saber
que es una mujer de mi época

 

Obsesionada

 

con el Amor, nuestro tema:
le colocamos guías para que crezca por la pared como una enredadera
lo horneamos como un pan en nuestros hornos
nos lo pusimos en los tobillos como si fuera plomo
lo miramos con binoculares como si
fuera un helicóptero
que traía comida a nuestra hambruna
o el satélite
de una potencia hostil

 

Empiezo a ver a esa mujer
haciendo cosas: revolviendo arroz
planchando una pollera
tipeando un manuscrito hasta el amanecer

 

tratando de hacer una llamada
desde una cabina telefónica

 

el teléfono no para de sonar
en la habitación de un hombre
ella escucha que él le dice a alguien:
“No te preocupes, ya se va a cansar”
lo escucha contarle su historia a su hermana

 

que se convierte en su enemiga
y a su manera
va a iluminar su propio camino a la pena

 

sin saber que esta forma de dolor
es compartida, innecesaria
y política