Η ΧΡΥΣΩΡΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ

ANNIBAL CARO (1507-1566)


ΧΑΡΑΥΓΕΣ

Γλυκιά χυνόταν γαλήνη στα καθάρια τα νερά
Κι αλαφρόπνοο έν’ αγέρι πέταγε με θρο στα φύλλα,
Ο αυγερινός στα ύψη χρυσοφέγγαε λαμπερά
Κι αχοπέταγμα ύμνου αγάπης σε στεριά και κύμα εκύλα.

Δροσοστάλαχτη η αυγούλα έσβυε τ’ άστρα στη σειρά
Και γνεφιών εξεδιαλούσε γύρω και βουνών μαυρίλα
Μες σ’ αντιφεγγιές χρωμάτων· κι εχυνόταν με χαρά
Στον αστραφτερό της δρόμο τ’ ουρανού η χρυσή καντήλα.

Ξάφνω μπρος μου άλλη χαράζει ροδοφώτιστη αυγή
Και προβαίν’ ήλιος καινούργιος φωτεινός και φλογοβόλος
Που η ολόπυρή του, καίει την καρδιά μου, αναλαμπή·

Στρέφω πίσω: βλέπω τώρα σκεπασμένη και θαμπή
–Συμπαθήστε με άγια φώτα, τ’ ουρανού που κλεί ο θόλος–
Κείνη π’ ανεχόρταστα είδα, τη χρυσώρια ανατολή.



Μετάφραση: Νάξιππος (= Θεόδωρος Μακρής;).
Δημοσιεύθηκε στον «Νουμά», τόμ. 3, αρ. 158, (7 του Τρυγητή 1905), σελ. 10.

ΜΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΤΙΑ Τ' ΑΠΕΙΡΟΥ

ΝΑΞΙΠΠΟΣ (= ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΚΡΗΣ;)


ΑΣΤΕΡΙ – ΟΝΕΙΡΟ

Γύρω μου ελάμπαν τ’ άστρα τ’ ουρανού
Κι εφλίφλιζε απαλό το κύμα πλάι
Γοργό σαν το φτεράκιασμα του νου
Έν’ άστρο αεροπέταξε και πάει. –

Ησκιάστραψαν τ’ απόσκια του βουνού
Στο χρυσοσταλαγμένο του το πάει
Και μες στα πλάτια τ’ άπειρου, ενού
Ονείρου μου η πνοή το προβοδάει.

Κι εσμίχθηκαν κι εχάθηκαν τα δυό,
Μα ο ουρανός σαν πρώτ’ αστροντυμένος
Αντιφεγγάει στο πέλαο το στρωτό.

Μόνο που κάπου εχύθη σκοτεινιά,
Και κάποιος αχός πρόβαλε σβησμένος,
Κι ακούστη ένα παράπονο βαθιά.


Κέρκυρα



Δημοσιεύθηκε στον «Νουμά», τ. 3, αρ. 159 (14 του Τρυγητή 1905), σελ. 10.