ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΥΒΑ

 

JOSÉ ÁLVAREZ BARAGAÑO

 

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΥΒΑ

 

Πατρίδα μου είναι η Κούβα. Όχι μάταια

Μπερδεύεται κάθε πρωί μου ο όνυχας

Με τους αφρούς, και αρχιπέλαγα

Πόνου μού φλόμωσαν το μέτωπο

Και από τις έρημες κραυγές είδα

Της ελπίδας μου να τρέχουν τα τραγούδια.

Πατρίδα μου είναι η Κούβα. Κόντρα στα πλευρά της

Η θάλασσα ακουμπάει και καταστρέφει άγριους

Ανέμους. Βέλη με χρώμα και ήχο,

Τους τρεις διάσημους στρατηγούς της: Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο

Δεν άδειασε η Μεσόγειος εδώ τους αμφορείς της

Με τα αίματα· στους όρμους της ζάχαρης

Και του σπίρτου έριξαν άγκυρα οι πειρατές·

Στις πόλεις τους έχασαν τα όπλα,

Τα χέρια και τα πόδια. Το ανθρώπινο υλικό

Μετατράπηκε σε καύσιμα προκειμένου

Να τσακιστούν καλάμια και άνθρωποι.

Ο ξένος μάς εχτύπησε

Πισώπλατα με το μαστίγιό του το ανώνυμο.

Πατρίδα μου είναι η γλυκιά και ακλόνητη Κούβα

Που έδιωξε από τις επαρχίες της τον ξένο

Που δεν ήθελε να τον θάψει στα ιερά της χώματα.

Πατρίδα μου είναι η Κούβα, τα οπάλια από κάρβουνο

Και αίμα την αναπαράγουν στα μάτια του χρόνου,

Και τα δυνατά, τα θεμελιώδη χέρια χτυπούν

Το τύμπανο σαν νά ’ναι καρδιά μεταξένια.

Πάντα εγώ μακριά της ή πατώντας την

Από κινούμενη πέτρα, τη γη της τη σκαμμένη από τα χέρια μου,

Κόντρα στο εύηχό της όνομα προστάτεψα την ηλικία μου και την απόσταση μου.

Σε αυτήν βρίσκουν οι άνθρωποι όλοι τα παραδείγματά τους·

Ο θάνατος εξορίστηκε, κόπηκε η πρησμένη

Ρίζα της δυστυχίας. Τα γενναία ορυκτά της μας πυρπολούν

Τα ζωτικά μας στήθη και της ζωής την πορεία

Κάτω απ’ όλης της χαράς την τεράστια αψίδα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΕΓΩ ΣΚΟΤΕΙΝΟ

 

JOSÉ ÁLVAREZ BARAGAÑO

 

ΕΓΩ ΣΚΟΤΕΙΝΟ

 

Κάτω από τις λάμπες μου γράφω

Ηράκλειτος σκοτεινός κρασί στη μποτίλια

Το εγώ φίνο σαν την ομίχλη

Κρύβει το απόκρημνο είναι

Τις ηχηρές σημαίες τις καταιγίδες

Μου μίλαγε

Δίπλα στα λιμάνια και στα νησιά

Της Κούβας κέντρο οδυνηρό και πλάι στη συμφορά

Κάτω από λάμπες φωτιά στάχτες τριαντάφυλλα

Τα χέρια γράφουν

Ό,τι δεν μπορούν να πούνε

Αιωρούμενο σαν την ομίχλη πάνω απ’ το ποτάμι

Γιατί δεν κατεβάζω των αριθμών τα χρώματα

Νύφη απόγνωση

Γαλάζιο μαύρο γαλάζιο

Με τον αντίκτυπο της πράξης του έρωτα

Πάνω από ’να σμήνος φαναριών;

Τελικά

Κάτω από τις παραισθητικές μου λάμπες

Σαν πεταλούδες θα πεθάνουνε τα χρόνια μου

Φωτιά νερό άνεμος χείλη

Λέω ό,τι λέω

Τα χρόνια μου καίγονται στων λόγων μου τον ήλιο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΧΟΣΕ ΑΛΒΑΡΕΣ ΒΑΡΑΓΑΝΙΟ

 

JOSÉ ÁLVAREZ BARAGAÑO

 

MI PATRIA ES CUBA

 

Mi patria es Cuba. No en vano
En mi mañana el ónix
Con la espuma se confunde, archipiélagos
De dolor me hincharon la frente
Y vi por los gritos desolados
Correr mis cantos de esperanza.
Mi patria es Cuba. Contra sus flancos
El mar apoya y destruye vientos
Salvajes. Flechas de color y sonido,
Sus tres famosos generales: junio, julio y agosto
Aquí no vació el Mediterráneo sus ánforas
De sangre: en las ensenadas del azúcar
Y el fósforo anclaron los piratas;
En sus ciudades perdieron las armas,
Las manos y las piernas. El material humano
Fue convertido en combustible
Para triturar las cañas y los hombres.
El extranjero golpeó
Nuestras espaldas con su látigo sin nombre.
Mi patria es la dulce y firme Cuba
Que al extranjero echó de sus provincias
Y no quiso enterrarlo en su sagrada tierra.
Mi patria es Cuba, los ópalos de carbón
Y sangre la reproducen en los ojos del tiempo,
Y las manos fuertes, fundamentales golpean
El tambor como un corazón de seda.
Siempre lejano o en su interior
De piedra en movimiento, en su tierra cavada por mis manos,
Contra su nombre sonoro protegí mi edad y mi distancia.
En ella encuentran todos los hombres sus ejemplos;
La muerte fue desterrada, abolida la tumefacta
Raíz de la miseria. Su valiente mineral nos enciende
Los animales pechos y los cursos de la vida
Bajo el inmenso arco de toda la alegría.