ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΥΒΑΝ ΓΚΟΛ!

YVAN GOLL

KARAWANE DER SEHNSUCHT

Unsrer Sehnsucht lange Karawane
Findet nie die Oase der Schatten und Nymphen!
Liebe versengt uns, Vögel des Schmerzes
Fressen immerzu unser Herz aus.
Ach wir wissen von kühlen Wassern und Winden:
Überall könnte Elysium sein!
Aber wir wandern, wir wandern immer in Sehnsucht!
Irgendwo springt ein Mensch aus dem Fenster,
Einen Stern zu haschen, und stirbt dafür,
Irgendeiner sucht im Panoptikum
Seinen wächsernen Traum und liebt ihn –
Aber ein Feuerland brennt uns allen im lechzenden Herzen,
Ach, und flössen Nil und Niagara
Über uns hin, wir schrien nur durstiger auf!

ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

YVAN GOLL

ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

Το καραβάνι το μακρύ του πόθου μας
Ποτέ δεν βρίσκει των νυμφών και των ίσκιων την όαση!
Έρωτας μάς πυρακτώνει· πουλιά του πόνου
Ξεσκίζουν πάντα την καρδιά μας.
Αχ, ξέρουμε από δροσερά νερά και ανέμους:
Και θα μπορούσε παντού Πεδία Ηλύσια νά ’ναι!
Περιπλανιόμαστε όμως, περιπλανιόμαστε πάντοτε

Με σύντροφο τον πόθο!
Κάποιος κάπου πηδάει απ’ το παράθυρο
Να πιάσει κάποιο αστέρι, και πεθαίνει.
Και κάποιος άλλος αναζητάει στο Πάνθεο
Το κέρινο όνειρό του – και πόσο το αγαπάει…
Μια Γη του Πυρός μάς καίει όλους

Μες στη διψασμένη μας καρδιά,
Και, αχ, ενώ κυλούσαν, αχ,

Ο Νείλος και ο Νιαγάρας από πάνω μας,

Εμείς φωνάζαμε –

Εμείς φωνάζαμε και άλλο ακόμα διψασμένοι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

YVAN GOLL

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πόσοι και πόσοι μέσα στα νυχτερινά δωμάτια
Δεν τραβάνε με τα εύθραυστα χέρια τους
Τα μολυβένια να ισιώσουν σεντόνια;

Του εκκρεμούς το μάτι είναι τυφλό
Η μοναξιά
Κρέμεται απ’ το σπανιολέτο
Και το κλείστρο
Χτυπάει σα φτερούγα αγγέλου λαβωμένου

Όσοι δεν κοιμούνται περιμένουν
Περιμένουν τον άνεμο
Το τέλος περιμένουν του κόσμου

Αχ, και να η αυγή

Στα χρώματα βαμμένη του βατόμουρου:
Την απότομη ξαναπαίρνει η ζωή τη γεύση του αίματος

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

YVAN GOLL

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Τελευταίο βλέμμα

Εκκολαπτήριο πάνω από την πόλη

Τόσο μακριά και τόσο κοντά

Είσαι άραγες εσύ το άστρο το μεγαλύτερο

Ή η κάμαρα η πιο μικρή

Που μένει ξάγρυπνη στη γη;

Είσαι κόσμος πύρινος

Στα εξεγερμένα ποτάμια

Στα όρη τα φλεγόμενα

Από τις απαρχές των αιώνων;

Είσαι η στενή σοφίτα

Όπου η μοναδική της λάμπα φέγγει

Την ωχρή κεφαλή που έχει σκύψει

Φοβισμένη πάνω απ’ τη λευκή σελίδα;

Άστρο συμπάντειο

Που μίκρυνες κι έγινες ανθρώπειο

Ο διαβάτης που περνά σε χαιρετάει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ

YVAN GOLL

Ο ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ

Εφύτεψα κομήτες

Και των άστρων έσπειρα τον σπόρο

Στους παρθένους αγρούς

Με αερόλιθους έχτισα το σπίτι μου

Και είδα απ’ τον φεγγίτη μου

Τον κόσμο να γυρνάει γύρω μου

Ήπια το τονωτικό κρασί της μεσημβρίας

Και στης σημύδας τα κλαδιά έψησα

Τους υπέροχους κορυδαλλούς της

Καρυκευμένους με καρδούλες μπουμπουκιών

Τα λιβάδια ξερνάνε την ψυχή

Οι λιποθυμισμένες παπαρούνες σκορπάνε το αίμα τους

Φυλλοροεί το ρόδο των ανέμων

Και οι κόκκινες πέστροφες αυτοκτονούν όντας αιχμάλωτες

Από παλιά περίμενα την πιο μεγάλη μέρα

Όπου των αστεριών ο θερισμός

Θα μ’ έφερνε θεός να γίνω

Ήδη όμως σκληραίνουν τα χέρια μου

Αδειάζουν τα μάτια μου

Σαπίζουν τα δόντια μου

Και η γη τη σκόνη της αλέθοντας γυρίζει πάντα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ

YVAN GOLL

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ

Το άνθος τούτης της νύχτας της πικρής

Ω φύτεψέ το

Στην πιο βαθειά τής καρδιάς μου ράβδωση

Εκεί όπου η μέριμνα τις ράγιες της απλώνει

Ένα δάσος μετά θα μεγαλώσει

Γαλάζιοι θα το κατοικήσουν αγριόχοιροι

Πολύχρωμοι φασιανοί και φτέρες

Να κρύβεται η γύμνια του σύμπαντος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΟ ΜΑΛΛΙ ΤΗΣ ΚΟΜΗΣ

YVAN GOLL

ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΟ ΜΑΛΛΙ ΤΗΣ ΚΟΜΗΣ

Παράξενο μού είναι το σκουριασμένο μαλλί της κόμης

Και σχεδόν εχθρική του μυός η υπακοή στον βραχίονα

Μα πόσο οικείο πόσο αφοσιωμένο

Είναι το στρίψιμο του λαιμού σου δίπλα μου

Μου ανήκει ακόμα και

Των αποδημητικών πουλιών η υπερταχεία

Στο μάτι σου μέσα το νεφελώδες

Καθώς υπερβέβαιη εξακοντίζεται στον νού μου που εκρήγνυται

Για να μου αρπάξει δια της βίας το αίμα μου όπως επιπλέει

Πώς εφαρμόζει στα χέρια μου

Η τρυφερή καμπύλη της σπονδυλικής σου στήλης

Τα φτερά σου τα μόλις ορατά

Έχουν γίνει από νιπτήρες πουλιών ψυχικώς κλονισμένων

Και το κορμί σου από χιονονιφάδες πλασμένο είναι

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

YVAN GOLL

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πόσοι και πόσοι στις νυχτερινές κάμαρες μέσα

Δεν ξεστρώνουν με τα εύθραυστα χέρια τους

Τα μολυβένια σεντόνια

Τυφλό το μάτι του εκκρεμούς

Η μοναξιά

Κρέμεται από το σπανιολέτο

Και το παντζούρι

Χτυπάει σάμπως λαβωμένου άγγελου φτερούγα

Όσοι δεν κοιμούνται περιμένουν

Περιμένουν τον άνεμο

Του κόσμου το τέλος περιμένουν

Αχ να και η αυγή με χρώματα σμέουρου:

Τη στυφή ξαναπαίρνει η ζωή γεύση του αίματος

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΥΒΑΝ ΓΚΟΛ!

collage jlmi  2014

 

YVAN GOLL

GARE DE BANLIEU

Les trains de banlieue charrient la nuit

Comme une cargaison d’anthracite.

Ils pleurent sur leurs boggies

Mais cela ne leur sert à rien.

La pluie aussi pleure sur les hangars d’ennui.

Dans les champs désolés plus un corbeau.

Pourtant dans les salles d’attente

Les yeux brûlés par les phares d’espoir,

Aussi dociles que leurs choses

Que leur valise aux hardes de bonheur

Les naufragés du jour attendent.

Qu’attendent-ils ?

De fréter un nuage ?

De grimper dans un cerisier en fleurs ?

Où simplement d’enterrer un cousin ? »