PABLO NERUDA
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΔΙΩΡΥΓΑΣ
Παναμά, γη πανέμορφη, η
γεωγραφία σού χάρισε
ένα δώρο που σε καμία
άλλη χώρα δεν το ’δωσε:
δυό θάλασσες ξεκίνησαν να
σ’ ανταμώσουν·
η παρθένα οροσειρά αποψιλώθηκε·
και αντί να σου φέρει μία
θάλασσα, σου’ δωσε τα νερά
των δύο βασιλέων του
αφρού, κι έτσι
από τη μια μεριά ο
Ατλαντικός σε φιλάει με χείλη
συνηθισμένα να φιλούν
σταφύλια,
κι από την άλλη ο
Ειρηνικός τινάζει προς τιμήν σου
το κυκλώνειο ανάστημά του
στον αέρα.
Κι έτσι, μικρή μου γη του
Παναμά,
μικρή μου τρυφερή αδερφούλα,
αρχίζουν
να με τρώνε εμένα τώρα οι
πρώτες αμφιβολίες —
και θα σ’ τις πω ψιθυριστά
στ’ αφτί, γιατί πιστεύω
την πίκρα ότι πρέπει να τη
λέμε πάντα σιγανά,
κι αν μπορούμε μάλιστα με
τη σιωπή μας.
Να λοιπόν τι ακριβώς
συνέβη, μικρή αδερφή μου.
Έκοψαν τ’ όμορφο σχήμα σου σαν να’ τανε κεφαλοτύρι·
μετά σε φάγαν και ύστερα σε
παρατήσανε
σαν λιοκούκουτσο ροκανισμένο.
Τι έγινε το έμαθα
αργότερα· η διώρυγα
σαν ποταμός του φεγγαριού
εφτιάχτηκε·
ο κόσμος το ποτάμι τούτο
πλέοντας
θα πέρναγε από τη μία
θάλασσα στην άλλη
σκορπίζοντας στις
αμμουδιές σου χρήματα και τύχη·
έλα όμως που κάποιοι
κύριοι, από αλλού φερμένοι,
έβαλαν τα όπλα τους επάνω
στο κορμί σου,
κι αφού υποθήκευσαν τη λυγερή
σου μέση,
έπειτα σε πότιζαν ουίσκι,
μόνο ουίσκι.
Και όλα συνεχίζονται όπως
τα είχε σχεδιάσει
ο Σατανάς και οι πιστοί
του απατεώνες:
με τα δικά τους τα λεφτά έφτιαξαν
τη διώρυγα,
με το δικό σου το αίμα
έσκαψαν τα χώματά σου,
και τώρα στέλνουν τα
δολάρια καραβιές στη Νέα Υόρκη,
ενώ εσένα σου αφήνουνε
τους τάφους.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου