ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΣΠΙΤΙΑ

VLADIMÍR HOLAN

ΣΠΙΤΙΑ

Σπίτια κουρασμένων ποδιών

έχουν τα πιο πολλά σκαλοπάτια.

Σπίτια σακατεμένων χεριών

είναι δίχως κουπαστές.

Σπίτια τυφλωμένων ματιών

έχουνε το περισσότερο φως.

Σπίτια τσακισμένων καρδιών

είναι από τσιμέντο.

Σπίτια του θανάτου

έχουν στα υπόγειά τους μπαρ.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ;

VLADIMÍR HOLAN

ΤΟ ΤΕΛΟΣ;

Έτσι είναι ο χρόνος: τα επιτρέπει όλα στον εαυτό του,

αναιδής και βροντερός όπως τότε

οπού πέθανε ο τελευταίος θεός των εθνικών…

Κι έτσι είναι η αιωνιότητα: γεμάτη ελπίδες,

   να την παρακαλείς,

όπως την τελευταία ώρα πριν από του

   Ιησού Χριστού την έλευση.

Κι ωστόσο τ’ απαγορεύει όλα στον εαυτό της.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

VLADIMÍR HOLAN

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ούτε η πέτρα ούτε το άστρο μας επιβάλλουν τη μουσική τους·

τα άνθη σιωπούν, τα πράγματα φαίνεται κάτι να κρύβουν,

και τα ζώα, εξ αιτίας δικής μας, αρνούνται

της αθωότητας και του μυστηρίου την αρμονία·

ο άνεμος διατηρεί πάντα την αγνότητα της απλής χειρονομίας,

τί είναι τραγούδι το γνωρίζουν μόνο τα αλάλητα πουλιά

και το λένε σε όποιον έριξε ανήμερα Χριστούγεννα

ένα χερόβολο στάχυα χωρίς να τό ’χει πρώτα αλωνίσει.

Σε όλα τούτα αρκεί που υπάρχουν,

πράγμα που υπερβαίνει τις λέξεις. Εμείς όμως

φοβόμαστε όχι μόνο το σκοτάδι

μα και μέσα στο άπλετο φως,

και μη βλέποντας τον πλησίον μας

φτάνουμε να τον ξορκίζουμε απελπισμένοι

με κραυγές – να του λέμε: «Ποιος είσαι; Μίλα!»

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ

VLADIMÍR HOLAN

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ

Αν κάποιος δεν αισθάνεται χαμένος,
είναι χαμένος για όλα όσα συμβαίνουνε σε άλλους
και θα συμβούν και σε αυτόν τον ίδιον.
Κι έτσι χαμένος πιάνει και γράφει ένα γράμμα,

το βάζει σ’ έναν φάκελο, το σφραγίζει

και  υπογραμμίζει: Ν’ ανοιχτεί μετά τον θάνατό μου!

Το νά ’σαι, όμως, χαμένος και ν’ αντιστέκεσαι,

και νά ’χεις το φεγγάρι ήδη στο βιβλίο

και τη νύχτα απλώς και μόνο στην ανάγνωσή του,
ούτε τέλος γνωρίζει αυτό ούτε αρχή –
όχι το να μην είσαι μόνος, αλλά το νά ’σαι χαμένος:
αυτό είναι ωσάν ο ίδιος ο πόνος και κάποιος άλλος από αλλού
να φτιάξανε μαζί, από κοινού, κάποια τρίτη καρδιά.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΠΟΙΗΣΗ

VLADIMÍR HOLAN

Η ΠΟΙΗΣΗ

Δεν ξέρεις από πού έρχεται το μονοπάτι ετούτο
που πουθενά δεν θα σε βγάλει.
Τί σε νοιάζει εσένα, όμως; – Ήτανε γεμάτο χάρη ίσαμε ’δώ,
γεμάτο γυναίκες, θαύματα, πόθους για ελευθερία·
είδες, σαν άλογο που θά ’χε σφαγιασθεί από άγγελο,
τον άγγελο να φεύγει πεζή στο μονοπάτι το άλλο

που ξεχνάς τελείως και τον εαυτό σου ακόμα,

αφότου εγνώρισες τον πόνο τον ανθρώπινο,
όπως, επίσης, κι εκείνον του Θεού,
που αναζητά κι αυτός την ευτυχία,
ο Θεός, αυτός ο τόσο δυστυχής ερωμένος ...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.