ΤΟ ΒΡΑΔΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

ΤΟ ΒΡΑΔΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

Μέσα στην κάφτρα και τον καπνό που φωνάζει
είναι όλα τα τρένα των οχτώ.
Όλες οι απωθημένες σου σιωπές.
Είναι το βράδυ αυτό
        που στέκει
αμέτοχο δήθεν στον θάνατο.

Είναι τα δυο κιτρινισμένα δάχτυλά σου,
η στιγμή πριν και η στιγμή μετά τη στάχτη.

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Από το βάθος της αιτίας (Ποιήματα 1978-2005)», Εκδόσεις Κουκίδα, Αθήνα 2018, σελ. 111.

«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

Μέρες λιτές, ανήσυχες
και το πουλί φωνάζει.

Ξέστρωτο το τραπέζι.

Απ’ τις βιτρίνες και τα φώτα μακριά
–με άδειες τσέπες–

μη βλέποντας περνούσες.
Δάγκωνες τη γροθιά. «Πόσο ακόμα;»

Μια προκήρυξη σού πήρε τη φωνή.
Διασκέψεις, συνδιασκέψεις – τα ημίμετρα.
Γράφαν διαρκώς ακατανόητα, οι εφημερίδες
Κι άλλες φωνές από τους τοίχους:
«Ποια λιτότητα;»

Από ψηλά κοιτούν, αυτοί που τρων.

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Από το βάθος της αιτίας (Ποιήματα 1978-2005)», Εκδόσεις Κουκίδα, Αθήνα 2018, σελ. 46.

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

Δευτέρα πάλι

και η πόρτα του απογεύματος
πάλι κλειστή.
Πότε να δεις τα δέντρα· ολοένα ξεμακραίνουν.
Αδειάζει η αυλή.
Το κελάηδημα στο κλουβί μία πληγή.

Η Κυριακή δε φτάνει!

Η καρέκλα πλάι στο παράθυρο.

Μες στο δωμάτιοαρχίζει και τελειώνει ο δρόμος.
Γέρνουν ξανά οι ώρες.
Η βουή πέρα απʼ τη μάντρα και οι φωνές του Σταδίου
– μια στιγμή που δακρύζουν αλλιώς τα παιδιά.

Γρήγορα που νυχτώνει, αχ η Κυριακή!

Σαν έρχεται η Δευτέρα
       στενεύεις πιότερο.
Ένα γυμνό μαχαίρι η μέρα. Κι ο φόβος –
μη μιλήσεις μη διαμαρτυρηθείς.
Παντού σε βλέπουν.

Πού να βρεις μια στιγμή
       να συμφιλιώσεις τα χέρια σου;

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Από το βάθος της αιτίας (Ποιήματα 1978-2005)», Εκδόσεις Κουκίδα, Αθήνα 2018, σελ. 22.

ΧΡΟΝΟΣ 1

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

ΧΡΟΝΟΣ 1

Τρύπιες ώρες, έρχονται – φεύγουν
χωρίς στήριγμα. Οι φωνές, τα χρώματα
κι αυτό το περιστέρι μέσα σου· πώς να σταθούν;
Μεγάλες οπές, ασύστολες, δε σε κρατούν.
Ανοιχτά παράθυρα, μια σκιά· ο απέναντι τοίχος
            κόκκινος.
Φυσά ο αγέρας και σε παίρνει μαζί του
            –αναπότρεπτα–

Μέσα από κείνες τις οπές που ανοίγει ο χρόνος.

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Από το βάθος της αιτίας (Ποιήματα 1978-2005)», Εκδόσεις Κουκίδα, Αθήνα 2018, σελ. 19.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ανατολή, θα πει· οργή,

συσσωρευμένη πίκρα των λαών.

Θα πει «Αλλάχ», «Αλάχου Άκμπαρ»

άπειρα «αχ!» που καίνε.

Απελπισμένες προσευχές θα πει.

Απονενοημένα διαβήματα, για την «αθανασία».

Χάσμα σεισμού η ανατολή.

Αγιάτρευτη πληγή του κόσμου.

(Ο ήλιος, από τη δύση του, θα ανατείλει πάλι.)

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Οι ελεγείες της Ανατολής», Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2014, σελ. 27.