ΓΙΑ ΤΟ Ε΄ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΤΙΝΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΟ Ε΄ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΤΙΝΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ

Βιβλιοπωλείο Gutenberg

«Η Παλατινή Ανθολογία είναι το πανηγύρι του Έρωτα. Όμως όχι του οποιουδήποτε έρωτα, δεν είναι του εξειδανικευμένου έρωτα που έχουμε συνηθίσει από την εποχή του Δάντη μέχρι σήμερα. [] Εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματικούς ανθρώπους, με πραγματικά πάθη. Έχουμε να κάνουμε με το μυστήριο της λαγνείας, του σαρκικού πάθους, του δοσίματος του ερωτικού επί της κλίνης.» Ο Κώστας Κουτσουρέλης (Συγγραφέας-Μεταφραστής), ο Γιώργος Κεντρωτής (Μεταφραστής της έκδοσης) και η Έλενα Σταγκουράκη (Δημοσιογράφος-Μεταφράστρια) μιλούν για το βιβλίο «Παλατινή Ανθολογία - Των εραστών τα μάτια είναι πάντα σα βροχή - Επιγράμματα ερωτικά (Βιβλίο πέμπτο)», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gutenberg.

 

ΕΔΩ

 

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Η Έλενα Σταγκουράκη, ο Κώστας Κουτσουρέλης και εγώ μιλάμε για το βιβλίο «Παλατινή Ανθολογία: Των εραστών τα μάτια είναι πάντα σα βροχή - Επιγράμματα ερωτικά (Βιβλίο πέμπτο)», που μετάφρασα και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gutenberg. Το βίντεο υπογράφεται από την σκηνοθέτιδα Ειρήνη Σείρου.

Η Παλατινή Ανθολογία είναι το δημοφιλέστερο ποιητικό ανάγνωσμα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, από τον 7ο π.Χ. έως τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Το δε συντριπτικώς δημοφιλέστερο τμήμα είναι το Πέμπτο Βιβλίο, αυτό που περιλαμβάνει ερωτικά επιγράμματα διακρινόμενα για την κομψότητα του λυρικού ύφους και την αγέραστη επικαιρότητά τους. Ο κόσμος του έρωτα - από την απλή εξομολόγηση ως τη σοφιστευμένη απιστία, από τα συνήθη παράπονα και τα χαριεντίσματα ως τα αφάνταστα καρδιοχτυπήματα και τα βάσανα, από τη συγκρατημένη σεμνότητα ως τη απερίφραστη χυδαιότητα - παρουσιάζεται ανάγλυφα και με χαριτωμένη βραχύτητα στα μάτια του αναγνώστη, που όχι μόνο διαπιστώνει ότι στο θέμα αυτό (: στον έρωτα) τίποτα δεν έχει αλλάξει αιώνες τώρα, αλλά και μαντεύει ότι ποτέ δεν πρόκειται τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Ως προς αυτό όμως όλοι συμφωνούν και λένε "ευτυχώς".

ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

Το σώμα σου μπορεί
τη ζωή μου να γεμίσει,
όπως μπορεί το γέλιο σου
το τείχος να γκρεμίσει το μουντό της λύπης.

Μια σου και μόνο λέξη σπάει
την τυφλή τη μοναξιά σε κομμάτια χίλια.

Σαν το αστείρευτο στόμα σου στο δικό μου πλησιάζεις,
πίνω χωρίς σταματημό
τις ρίζες της ύπαρξής μου της ίδιας.

Εσύ όμως αγνοείς
πόσο η εγγύτητα του σώματός σου
ζωή μού δίνει
ή πόσο η απόστασή του
από εμένα τον ίδιο με τραβά
και ίσκιο με κάνει.

Εσύ υπάρχεις,
ανάλαφρη και φωτεινή,
ως δάδα καιόμενη
εν μέσω του κόσμου.

Ποτέ μη φύγεις:
Οι βαθιές κινήσεις της ύπαρξής σου
απαρτίζουν
τη μόνη νομοτέλεια για μένα.
Συγκράτησέ με.
Εσύ το όριό μου γίνε.
Κι εγώ,
η εικόνα του ευτυχισμένου εαυτού μου,
που εσύ μού ’χεις χαρίσει.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

********************************

SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tu acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.

Ακούμε το ποίημα εδώ.

ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ;

IDEA VILARIÑO

ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ;

Την αγάπη σου παίρνω
και τί μ’  αυτό
την αγάπη μου σου δίνω
και τί μ’  αυτό
απογεύματα θά ’χουμε και νύχτες
ενθουσιασμούς
καλοκαίρια
όλη την ηδονή
όλη την ευτυχία
όλη τη θαλπωρή.
Και τί μ’ αυτό;
Για πάντα θα λείπει
το βαθύ ψέμα
το για πάντα.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΣΑΝ ΦΑΣΟΛΙ ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ

SYLVIA PLATH


ΕΙΣΑΙ

όμοιος με γελωτοποιό, πανευτυχής στα χέρια τα δικά σου,
με τα πόδια στ' άστρα, φεγγαροκέφαλος,
σαν ψάρι με βράγχια. Ένας κοινός νους
με του ντόντο την ίδια μοίρα
από αντίχειρες κατιόντες.
Τυλιγμένος τον εαυτό σου σαν καρούλι,
ανιχνεύοντας σαν γλαύκα τα σκοτάδια σου.
Άλαλος σαν γογγύλι στις τέσσερις
του Ιούλη, Πάντων των Κουτών ανήμερα,
ω μικρό μου εσύ, κορδωτό καρβέλι.

Σαν γράμμα ανυπόμονα ακριβοθώρητος, ίδιος ομίχλη θολερός.
Πιο μακρινός κι απ’ αυτήν την Αυστραλία.
Πολυταξιδεμένο αρθρόποδο, Άτλαντας, στη μέση του γυρτός.
Σαν βλαστός τρυφερός, και στα νερά σου
σαν, σε βαζάκι από τουρσί, παπαλίνα.
Καλάθι με χέλια ως τα ρέλια.
Σαλταδόρικος σαν φασόλι μεξικανικό.
Ορθός σαν καλοϋπολογισμένο ποσό.
Άγραφος μαυροπίνακας, με το πρόσωπό σου επάνω.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


***********************************


YOU ’RE

Clownlike, happiest on your hands,
Feet to the stars, and moon-skulled,
Gilled like a fish. A common-sense
Thumbs-down on the dodo's mode.
Wrapped up in yourself like a spool,
Trawling your dark as owls do.
Mute as a turnip from the Fourth
Of July to All Fools' Day,
O high-riser, my little loaf.

Vague as fog and looked for like mail.
Farther off than Australia.
Bent-backed Atlas, our traveled prawn.
Snug as a bud and at home
Like a sprat in a pickle jug.
A creel of eels, all ripples.
Jumpy as a Mexican bean.
Right, like a well-done sum.
A clean slate, with your own face on.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΝΑΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

VICENTE ALEIXANDRE

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΝΑΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

Συγχωρήστε με: κοιμόμουν.
Κι ο ύπνος, ζωή δεν είναι. Ειρήνη ημίν.
Ζωή δεν είναι να στενάζεις ή λέξεις να εικάζεις που μας ζουν ακόμα.
Να ζεις μέσα τους; Οι λέξεις πεθαίνουν.
Όμορφες στο άκουσμα, μα ποτέ δεν διαρκούνε.
Έτσι κι αυτήν τη νύχτα την ξάστερη. Χθες κατά το χάραμα,
ή καθώς η εξαντλημένη μέρα την αχτίδα απλώνει
τη στερνή, και τυχαία στο πρόσωπό σου καταλήγει.
Μ’ ένα πινέλο από φως, τα μάτια κλείσε.
Κοιμήσου.
Η νύχτα είναι μακρά, μα έχει ήδη περάσει.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

**************************************

EL POETA SE ACUERDA DE SU VIDA

Perdonadme: he dormido.
Y dormir no es vivir. Paz a los hombres.
Vivir no es suspirar o presentir palabras que aún nos vivan.
¿Vivir en ellas? Las palabras mueren.
Bellas son al sonar, mas nunca duran.
Así esta noche clara. Ayer cuando la aurora,
o cuando el día cumplido estira el rayo
final, y da en tu rostro acaso.
Con un pincel de luz cierra tus ojos.
Duerme.
La noche es larga, pero ya ha pasado.

ΤΟΤΕ

ERICH FRIED

TOTE

 

Σαν η ευτυχία σου
ευτυχία δεν είναι
τότε μπορεί ο πόθος σου
πόθος να μείνει

κι η νοσταλγία σου
ακόμη νοσταλγία αληθινή

Κι η αγάπη σου
ακόμη αγάπη να μείνει
σχεδόν θαρρείς αγάπη ευτυχής
κι η κατανόησή σου
να αυξάνει

Όμως τότε θα ’ναι
και η λύπη σου
λυπηρή
και οι σκέψεις σου
ολοένα θα γίνονται
δικές σου σκέψεις

Εσύ θα ’σαι πάλι εσύ
και σχεδόν αφόρητα μονάχη
Η αξιοπρέπειά σου δική σου αξιοπρέπεια
Μόνο που η ευτυχία σου
δεν θα ’ναι πια ευτυχία.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΦΥΓΗ ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ

MANUEL ALTOLAGUIRRE


ΦΥΓΗ ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ

Οι τελευταίες λέξεις, οι αδύνατες,
έπεσαν στου λαιμού του τη βαθιά πηγή,
με το θρόισμα αυτού που για πάντα δραπετεύει
σε έναν αναστεναγμό ατέρμονο.

Μια βιασύνη εσωτερική ξεγύμνωνε
από ζωή το σαστισμένο θαρρείς περίγραμμά του.
Στο γεγονός εγώ παρών.
Δε ήταν, παρά στο κέντρο της ψυχής,
όπου συνέπεσαν
το στερνό το ρόδισμα στα μάγουλα
και η λάμψη στα μάτια του η στερνή.

Τελευταία πνοή. Στο τραπέζι απάνω, τα κρύσταλλα
με τα γινωμένα φρούτα, η πλήρης αντίθεση.


Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

MANUEL ALTOLAGUIRRE


ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Λένε πως άγγελος είμαι
και, σκαλί το σκαλί,
τα μέλη μου να σύρω πρέπει,
στο φως, ψηλά, για ν’ αποφτάσω.
Καταπονημένος από τ’ ανέβασμα
φορές-φορές κατρακυλώ.
-Οι πτυχώσεις του χιτώνα μου να φταίνε;-
Μα άγγελος εν πτώσει,
δίχως στην κόλαση να φτάσει,
άγγελος δεν λογίζεται.
Κι αυτό που εγώ
στην πτώση τη μεγάλη μου αντάμωσα,
γλυκό ήταν κι εκτυφλωτικό·
το άρωμά του θυμάμαι,
την κολασμένη του λαγνεία.
Τώρα πια σηκώθηκα
και τη σκάλα νά ’βρω θέλω,
λίγο-λίγο ν’ ανεβώ
-με τα φτερά μου δίχως-
το Γολγοθά μου.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


*****************************


PARA ALCANZAR LA LUZ

Dicen que soy un ángel
y, peldaño a peldaño,
para alcanzar la luz
tengo que usar las piernas.
Cansado de subir, a veces ruedo
(tal vez serán los pliegues de mi túnica),
pero un ángel rodando no es un ángel
si no tiene el honor de llegar al abismo.
Y lo que yo encontré en mi mayor caída
era blando, brillante;
recuerdo su perfume,
su malsano deleite.
Desperté y ahora quiero
encontrar la escalera,
para subir sin alas
poco a poco a mi muerte.

ΡΟΒΕΡΤΟ ΧΟΥΑΡΡΟΣ ΕΠΙ ΔΥΟ

ROBERTO JUARROZ


ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…

Από κάποια στιγμή και μετά
μένει μόνο η εποχή της αβύσσου·
με ρόδα ή χωρίς,
με μόλους ή δίχως,
με πρόσωπα άλλα ή με κανέναν.

Σημασία καμιά δεν έχει προς τα πού κοιτάμε,
αν σιωπούμε ή αν μιλάμε.
Η εποχή της αβύσσου θα χρωματίσει
κάθε στιγμή και κάθε πράγμα,
σα βαφή καθολική
που ούτε καν την απουσία εξαιρεί.

Η εποχή της αβύσσου
πιο στέρεη μοιάζει και σίγουρη
από μιαν αιωνιότητα δίχως εγγυήσεις.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη


************************************


ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


Το κέντρο του έρωτα
δεν συμπίπτει πάντα
με το κέντρο της ζωής.
Τα δυο κέντρα γυρεύονται λοιπόν
σαν δυο ζώα περίλυπα.
Αλλά σχεδόν πότε δεν συναντιούνται,
γιατί το κλειδί της σύμπτωσης είν' άλλο:
να γεννηθούν μαζί.
Να γεννηθούν μαζί,
όπως θα 'πρεπε να γεννιούνται να πεθαίνουν
όλοι οι αγαπημένοι.


Μετάφραση: Γιώργος Μίχος.

ΤΗΝ ΑΡΙΑ

GERARDO DIEGO


ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δυο λέξεις βρίσκεις μοναχά: «δική σου».
Οι άγγελοι στη θάλασσα τις λένε,
δεν τις αφήνουν να πνιγούν, μον’ καίνε
στη θέρμη τα φτερά και τη φωνή τους.

Τα πλάσματα υμνούνε: «Και αν μακρύνει,
κι αν σου κρυφτεί, στα ύπουλα να κλάψει,
δική σου είναι, κι αν φωτιά το κάψει
κι αν το νερό της θάλασσας το πλύνει.»

«Δική σου» τραγουδούν πουλιά και ψάρια,
το γράφουν άλαλα με τα φτερά τους:
το δέλτα, γιώτα, κάπα και το ήτα.

Ξανά να τραγουδήσετε την άρια,
ντουέτο να δοκιμαστεί, σειρά τους:
«Εσύ δική μου;» «Ναι, δική σου, στο είπα.»


Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.



*************************


TUYA

Ya sólo existe una palabra: tuya.
Ángeles por el mar la están salvando
cuando ya se iba a hundir, la están alzando,
calentando sus alas. ¡Aleluya!

Las criaturas cantan: «Aunque huya,
aunque se esconda a ciegas sollozando,
es tuya, tuya, tuya. Aunque nevando
se borre, aunque en el agua se diluya».

«Tuya» , cantan los pájaros, los peces
mudos lo escriben con sus colas de oro:
Te, u, y griega, a, sí, tuya, tuya.

Cantádmela otra vez y tantas veces,
a ver si a fuerza de cantar a coro.
« ¿Tú? ¿Ya? ¿De veras?» «Sí. Yo, Tuya. Tuya.»

ΤΙ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

ROBERTO JUARROZ


ΟΧΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...

Όχι, δεν μας σκοτώνει μια στιγμή,
μα μιας στιγμής η έλλειψη.
Δε μας σκοτώνει μια σκιά,
μα η απουσία η μοιραία μιας σκιάς,
χαμένης πιθανώς στο χάσμα
ετούτης της ασύγκριτης αιωνιότητας
της παράλογης.

Δε μας σκοτώνει η έλλειψη της ζωής,
μα το ζάρι μιας μοίρας γλυκόπικρης
σε παρτίδα πάνω αόρατη.

Δε μας σκοτώνει ο θάνατος∙
μας σκοτώνει ο ερχομός στη ζωή.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


*****************


NO NOS MATA UN MOMENTO...

No nos mata un momento,
sino la falta de un momento.
No nos mata una sombra,
sino la ausencia aleatoria de una sombra,
perdida probablemente en un declive
de esta insensata eternidad despareja.

No nos mata la falta de la vida,
sino el azar de un claroscuro
que se proyecta sobre una pantalla invisible.

No nos mata morir:
nos mata haber nacido.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

JOSÉ ÁNGEL BUESA


ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Η αγάπη η μακρινή και η μεγάλη
κισσό αναρριχώμενο θυμίζει
που άσκοπα δεν άνθισε, και πάλι
κι είτε θέλει, είτε όχι, λουλουδίζει.

Η μεγάλη η αγάπη θα στερέψει,
με πηγή πια ξεραμένη θά ’ναι ίδια·
το νερό που μιας κυλούσε δε θα τρέξει
η ηχώ μόνο θα μείνει και τα φίδια.

Κι όσοι ζούνε τις αγάπες τις μεγάλες,
της πυράς θά ’χουν την τύχη την πικρή·
όλα θα καούν στις φλογερές αγκάλες
γιατί η μοίρα της φωτιάς είναι αυτή.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


***********************


EL GRAN AMOR

Un gran amor, un gran amor lejano
es algo así como la enredadera
que no quisiera florecer en vano
y sigue floreciendo aunque no quiera.

Un gran amor se nos acaba un día
y es tristemente igual a un pozo seco,
pues ya no tiene el agua que tenía
pero le queda todavía el eco.

Y, en ese gran amor, aquel que ama
compartirá el destino de la hoguera,
que lo consume todo con su llama
porque no sabe arder de otra manera.

ΣΤΙΣ ΚΟΓΧΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ

ΕΛΕΝΑ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ


ΝΕΡΙΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Υδάτινη ταφόπλακα μιας πόλης,
υδάτινα σύννεφα,
υδάτινες πλατείες,
τρούλοι, αετώματα,
κι εγώ σε ψάχνω στις αψίδες,
σε ψάχνω στα πρόσωπα,
τους γονδολιέρηδες κοιτώ έναν-έναν,
μα η μορφή σου, υδάτινη,
στις κόγχες της ανάμνησης κουρνιάζει
και σ' ανταμώνω ξανά
σ' ενός κόλπου το υδάτινο τζάμι
μια σχεδία να κυβερνάς
και λόγια συνάμα και σκέψεις πολλές.
Στο νερό σε βρίσκω
το μελαγχολικό της βροχής
που τόσο αγαπάς σαν πέφτει
και που νότισε
των περιπάτων μας τις παρυφές.
Ύδωρ, νερό,
λίμνες, θάλασσες, βροχή:
ένα υδάτινο ερωτηματικό.



Από το ιστολόγιο In an intanst of inspiration.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

IDEA VILARIÑO


ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ...

Μέσα στην αγκαλιά σου
μέσα στην αγκαλιά μου
μέσα στα απαλά σεντόνια
μέσα στη νύχτα
τρυφεροί
ξεχασμένοι
παθιασμένοι
ανάμεσα στους ίσκιους
ανάμεσα στις ώρες
ανάμεσα
στο πριν και το μετά.




Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΔΕΣΜΗ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ

IDEA VILARIÑO


ΣΑΝ ΧΕΙΛΗ ΑΠΑΛΑ ΧΕΙΛΗ ΚΟΙΜΩΜΕΝΑ ΦΙΛΗΣΟΥΝ...

Σαν χείλη απαλά χείλη κοιμώμενα φιλήσουν,
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει·
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια...

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει –και πώς ξέρει!– τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει·
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΕΛΟΥΔΟ

IDEA VILARIÑO


ΣΑΝ ΧΕΙΛΗ ΑΠΑΛΑ ΧΕΙΛΗ ΚΟΙΜΩΜΕΝΑ ΦΙΛΗΣΟΥΝ...

Σαν χείλη απαλά χείλη κοιμώμενα φιλήσουν,
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει∙
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια…

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει –και πώς ξέρει!– τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει∙
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ

NÉSTOR MORRIS


ΕΝΩ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

Έναν ουρανό στα χέρια μου αν είχα να σου δώσω
κι αν για σε μπορούσα εγώ ένα να πιάσω αστέρι,
ή να σου φέρω αρώματα από όλα αυτής της γης τα μέρη,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Στο παραθύρι σου να βάλω αν μπορούσα
το πιο όμορφο το χάραμα του κόσμου,
μια στιγμή χαράς για να σου δώσω, φως μου,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Αν ποιος είναι μάθαινα ο παράδεισός σου
κι αν τα εισιτήρια για εκεί ν’ αγόραζα μπορούσα,
ξέροντας πως θα έχανα ό,τι αγαπούσα,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Έτσι είναι,
τόσο απλό όπως το φως της μέρας
και τόσο απέραντο συγχρόνως:
σε χαίρομαι, σαν είσαι εδώ,
σε σκέφτομαι, σαν είμαι μόνος.

Κι αν εμείς αναταράξεις
στο ταξίδι συναντούμε,
δεν πειράζει, μόνο φτάνει
που στα σύννεφα πετούμε!



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


*****************************


PENSANDO EN TI

Si hubiera un cielo a mi alcance para darte
si pudiera bajarte , de él alguna estrella
o si supiera donde cortar la flor más bella,
por ti lo haría.

Si pudiera poner en tu ventana
el más bonito amanecer del mundo,
para verte feliz, aunque fuera un segundo,
por ti lo haría.

Si lograra saber cuál es tu paraiso
y a la vez pudiera conseguirte un pasaje,
aún sabiendo que te pierdo en ese viaje,
por ti lo haría.

Es así
tan sencillo como mirar el día
y a la vez tan inmenso,
cuando estás te disfruto
y cuando no, te pienso.

Y aunque una turbulencia
nos moleste en el vuelo,
es igual, voy contento
¡Si se vuela en el cielo!

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΑΛΕΝΤΕ

JOSÉ ÁNGEL VALENTE (1929-2000)


ΕΣΥ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΟΥ ΓΙΝΕ

Το σώμα σου μπορεί
τη ζωή μου να γεμίσει,
όπως μπορεί το γέλιο σου
το τείχος να γκρεμίσει το μουντό της λύπης.

Μια σου και μόνο λέξη σπάει
την τυφλή τη μοναξιά σε κομμάτια χίλια.

Σαν το αστείρευτο στόμα σου στο δικό μου πλησιάζεις,
πίνω χωρίς σταματημό
τις ρίζες της ύπαρξής μου της ίδιας.

Εσύ όμως αγνοείς
πόσο η εγγύτητα του σώματός σου
ζωή μού δίνει
ή πόσο η απόστασή του
από εμένα τον ίδιο με τραβά
και ίσκιο με κάνει.

Εσύ υπάρχεις,
ανάλαφρη και φωτεινή,
ως δάδα καιόμενη
εν μέσω του κόσμου.

Ποτέ μη φύγεις:
Οι βαθιές κινήσεις της ύπαρξής σου
απαρτίζουν
τη μόνη νομοτέλεια για μένα.
Συγκράτησέ με.
Εσύ το όριό μου γίνε.
Κι εγώ,
η εικόνα του ευτυχισμένου εαυτού μου,
που εσύ μού ’χεις χαρίσει.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


****************************************


SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tu acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

NÉSTOR MORRIS


ΠΛΑΘΟΝΤΑΣ ΣΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ

Σε φαντάζομαι να ακροπατείς
το διάδημα από αφρούς
με τα μάτια γερμένα
σε ένα σημείο δίχως όνομα
καθώς η θάλασσα μουρμουρίζει
τις γνώριμες φωνές
και η ψυχή σου αναφλέγεται
από αλάτια και νοσταλγίες.

Να υφαίνεις σε φαντάζομαι
με τα όνειρά σου υφαντό,
για να γεμίσεις τις ώρες
που κατάφεραν να σε πληγώσουν
και ταυτόχρονα να βαδίζεις
σκορπώντας χαμόγελα
κι οι γλάροι να τα πηγαίνουν
όπου εκείνοι ξέρουν.



ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ευτυχείς όσοι μπορούν
στη θάλασσα αντικριστά να κάθονται
κάτω από το φεγγάρι
για να χαίρονται την όψη του ασημιού
που ταλαντεύει στα κύματα ανάμεσα
τη μυσταγωγία του

και να αφήνουν τα όνειρα
κύμα κι αυτά να γίνονται
να ταξιδεύουν ώς τα πέρατα των αναμνήσεων
και να αγκαλιάζουν εκείνο
που να ξεπηδήσει προσπάθησε
σε μιαν έρημο απάνω.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


***************************


TE IMAGINO

Te imagino bordeando
la diadema de espumas
con los ojos posados
en un punto sin nombre
mientras murmura el mar
las voces que conoces
y el alma se te inflama
de sales y nostalgias.

Te imagino tejiendo
un tapiz con tus sueños
para cubrir las horas
que supieron dañarte
y al mismo tiempo andar
librando una sonrisa
para que las gaviotas
la lleven donde saben.



MIRAR EL MAR

Dichosos quienes pueden
sentarse frente al mar
bajo la luna
a contemplar el brillo
que mece entre las olas
su misterio

y dejar que los sueños
se hagan ola también
y viajen al confín de los recuerdos
para abrazar aquello
que pretendió brotar
sobre un desierto.