ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΦΩΝΗΕΝΤΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΦΩΝΗΕΝΤΑ

Ο μεν

ήταν ωτακουστής

ο δε τυμπανοκρούστης

αλλ’ ούτε ο μεν

μηδέ ο δε, δεν

ένοιωθαν ποσώς

τους κωφαλάλους.

Αυτοί μιλούσαν με σχιστά

και φλογερά φωνήεντα

οι ομφαλοσκόποι με ολο-

στρόγγυλη σιγή

και οι εγγαστρίμυθοι

με μύθους κι επιμύθια,

φίλοι

μιας υποθετικής γραμματικής

που μόνο ανίχνευσα

το κόμμα

και την υπογεγραμμένη.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», ‘Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 60.

ΕΡΩΔΙΟΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΕΡΩΔΙΟΣ

Τώρα που έφυγε και η νυχτερίδα

γιατί να μην ξυπνήσει ο ερωδιός

με τα χλωρά εξαπτέρυγα στην πλάτη

πώς να μη συλλαβίσει το φιλί

με το βυζί του πρώτου γάλατος.

Ο Έρως είναι το παιχνίδι του Διός.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», ‘Εκδόσεις Σοκόλη, ‘Αθήνα 1996, σελ. 157.

ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΙΝΟΥΣΑΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΙΝΟΥΣΑΣ

Γυναίκα που κινείται ανάμεσα

μ’ άνεση λάμψης υαλοπωλείου

το βλέμμα της γλυστράει στους θόλους

οι πόρπες της εκλύονται σε κύματα

το στόμα της μιλάει με χίλιους όρκους

ή πυθαγόρεια θεωρήματα.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», ‘Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 159.

ΝΥΧΤΩΜΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΝΥΧΤΩΜΑ

Η λήθη πάντοτε βουλιάζει

και στα σπασμένα μεταλλεία

λάμψεις ανεκμετάλλευτες

οι λέξεις σαν πυγολαμπίδες

που ζητούν βουβά το νόημά τους·

ερώτημα φωτός

απόκριση νυχτώματος.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 163.

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ

Ποίηση: τρόπος ανέκκλητος να λες

μ’ όσο το δυνατόν πιο λίγες λέξεις

αυτό που θά ’θελες να πεις.

Η ποίηση τούτη μ’ εξαντλεί.

Κάθε μιά λέξη γράφεται για τελευταία

φορά· πώς να την ξαναγράψεις

δίχως να συμβιβασθείς;

Και δεν υπάρχει ποίηση

χωρίς μια διάσπαση της γλώσσας.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», ‘Εκδόσεις Σοκόλη, ‘Αθήνα 1996, σελ. 66.

Ο ΧΑΙΛΝΤΕΡΛΙΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (1922-1996)

Ο ΧΑΙΛΝΤΕΡΛΙΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ

Zu lang, zu lang schon ist

Die Ehre der Himmlischen unsichtbar.

Εδώ συνάντησα τον Χαίλντερλιν

μετά την τρέλλα· τα γυάλινά του μάτια

γλάρωναν τυφλά στους γλάρους

τα κόκκαλά του φύτρωναν ία

και συλλαβές από χαμένες λέξεις.

Η αποκάλυψη, του είπα, βάλε

Ξανά τα κόκκαλά σου εδώ στο οστεο-

φυλακείο· μην ξεχνάς πως είσαι απ’ το κενό.

Στην Πάτμο, σ’ ένα καφενείο

Μ’ ένα κορίτσι δίπλα μας γυμνό.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 178.

ΕΙΡΩΝΙΚΑ ΦΙΛΙΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (1922-1996)

ΕΙΡΩΝΙΚΑ ΦΙΛΙΑ

Στάθηκε στα τρεμουλιαστά νερά

που ξεχειλίζουν άπιαστα μέσ’ απ’ τα χέρια·

ρήμαξε το αίνιγμα στην ρίζα του.

Το φάντασμά σου ολόγυρα τυλίγει

την κάθε μου αίσθηση που ανοίγει

σε μιάν αλόγιστη άνθηση.

Πού είναι οι προπατορικές μας σκιές

με το κρυφό τους φίδι στις συκιές

βυζαίνοντας το συκολόι

και τα κορίτσια ολόγυμνα στ’ αγκάθια.

Που είναι τα εωθινά πουλιά

Τα ειρωνικά φιλιά.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 145.

ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (1922-1996)

ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ

Στον Νίκο Εγγονόπουλο

Οι εταίρες είν’ εδώ και πουθενά

πολλοί τις λεν απλώς πουθάνες

αποτελούνται από μαστούς κι κρέας

έτοιμο στην Αγορά, κρέας ωμό

πριν το ψημένο και τον τροπικό

τους στρουκτουραλιστές ή τις στρουθο-

καμήλους, ανθρωπολόγους και οιωνούς·

οι ανθρωποφάγοι νουνεχείς πεινούν.

Κρέας ιδέας ή μιάς ηδονής

που σαν μαχαίρι γαργαλάει το χέρι.

Από το βιβλίο: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, «Επιλεγμένα ποιήματα», Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 165.

ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΙΔΑ ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ

T.S. ELIOT


ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΙΔΑ ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ

Μάτια που μόλις κοίταξα σε δάκρυα
Του χωρισμού
Στ’ ονειρικό βασίλειο του θανάτου
Η χρυσή οπτασία ξαναπροβάλλει
Βλέπω τα μάτια μα όχι τα δάκρυα
Του οδυρμού.

Αυτός είν’ ο δικός μου οδυρμός
Μάτια που δεν θα δω και πάλι
Μάτια της κρίσης
Μάτια που δεν θα δω παρά
Στη θύρα του θανάτου, άλλο βασίλειο
Που όμως αυτό
Τα μάτια συνεχίζουν λίγο, ενώ
Λίγο ακόμη, δάκρυα συνεχίζουν
Και μας χωρίζουν



Μετάφραση: Αριστοτέλης Νικολαΐδης.
Από το βιβλίο: Τ.Σ. Έλιοτ, «Άπαντα τα ποιήματα», ελληνική μεταγλώτισση, εισαγωγή Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Κέδρος, Αθήνα 1984, σελ. 173.