ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο ΕΝ ΣΥΝΟΨΕΙ ΕΡΩΣ

 

JULIO CORTÁZAR

 

Ο ΕΝ ΣΥΝΟΨΕΙ ΕΡΩΣ

 

Με τί απαλότητα, με τί αβρότητα

με σηκώνει απ’ το κρεβάτι, όπου ονειρευόμουν

φυτείες μύχιες και μοσχοβολισμένες,

 

σέρνει τα δάχτυλά του πάνω στο δέρμα μου και με παρασέρνει

στο διάστημα, με κομμένη την ανάσα, ίσαμ’ εκεί που το φιλί

κουρνιάζει καμπύλο και επαναλαμβανόμενο,

 

για να ξεκινήσει μι’ αργή φωτιά

τον ρυθμικό χορό της πυράς

που πλέκεται συνέχεια με ριπές και με έλικες,

καθώς καπνού τυφώνας όλο πηγαίνει κι έρχεται...

 

Αλλά γιατί μετά

ό,τι μένει από μένα

είναι σκέτος πνιγμός στις στάχτες μέσα

δίχως καν αντίο, δίχως τίποτ’ άλλο απ’ ό,τι κάνεις

για να ελευθερώσεις τα χέρια σου;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ

 

JULIO CORTÁZAR

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ

 

Στον θόλο του απογεύματος κάθε πουλί είναι και της μνήμης σημάδι.

Εκπλήσσει πού και πού το γεγονός ότι επιστρέφει του χρόνου

η θέρμη, ότι επιστρέψει δίχως το σώμα, και ότι επιστρέφει

και εντελώς άνευ λόγου· ότι η ομορφιά, η τόσο σύντομη μέσα στον βίαιο έρωτά της,

μας φυλάει έναν αντίλαλο όποτε πέφτει η νύχτα.

 

Και έτσι, τί περισσότερο απ’ το να είναι με τα χέρια πεσμένα,

με την καρδιά πατημ\μένη και με τη γεύση της σκόνης

που υπήρξε ρόδο ή δρόμος –

η πτήση ξεπερνά τα φτερά.

Χωρίς σεμνότητα, γνωρίζοντας ότι ό,τι μένει

κερδήθηκε στη σκιά με μόχθο αμίλητο·

ότι το κλαδί στο χέρι, ότι το ζοφερό το δάκρυ

είναι κληρονομιά, ο άνθρωπος με την ιστορία του,

η λάμπα που φωτίζει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΟΣ

 

JULIO CORTÁZAR

ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΟΣ

Πικρή τιμή των ποιημάτων

οι εννέα συλλαβές του στίχου.

Κι αν λείπει μιά ή κι αν περισσεύει,

τα εξαίρουν ή τα σακατεύουν.

Του ποταμού είμαστε το σκάκι

και η χαρτωσιά που θέλει ρίσκο.

Λιμά και πιόνια πάντα πέφτουν

στην καθεμιά στροφή του δρόμου.

Στον στίχο πάει και πέφτει η λέξη,

ενώ στη μνήμη βρέχει δάκρυα.

Η νύχτα, τα πουλάκια πέφτουν,

μι' αργή τα πάντα είναι πτώση.

Ελευθερία, μα με δούλους,

ζαριά που απελευθερώνει

ιστούς απόκρυφους αράχνης

σε σταυροδρόμια και σε μάντρες.

Όπως το στόμα σου στο μήλο,

το χέρι μου στο στήθος σου όπως,

κι η πεταλούδα μες στις φλόγες

χορεύει - να πεθάνει πέφτει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΕΛΕΤΗ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ

 

JULIO CORTÁZAR

 

ΤΕΛΕΤΗ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ

 

Το τοτεμικό ζώο με τα νύχια του από φως,

τα πράγματα που μαζεύει το σκοτάδι κάτω απ’ το κρεβάτι,

της ανάσας σου ο μυστηριώδης ρυθμός, η σκιά

που ζωγραφίζει ο ιδρώτας σου στην όσφρηση, η ήδη επικείμενη μέρα.

Τότε ισιώνω το σώμα μου, όντας ωστόσο ακόμα βουλιαγμένος στα νερά του ύπνου να μουλιάζω,

γυρίζω από κάποια μισότυφλη ήπειρο

όπου ήσουν κι εσύ, αλλά εκεί ήσουν άλλη,

και όταν σε συμβουλεύω με το στόμα και τα δάχτυλα, και τον ορίζοντα περιηγούμαι των πλευρών σου

(μου γλυκοθυμώνεις, θέλεις κι άλλο ύπνο, με λες απαίσιο και χαζοβιόλη,

κουβεντιάζεις γελώντας, δεν θες να φύγεις, είναι όμως ήδη αργά, μια φωτιά

από δέρμα και γαγάτη, του ονείρου οι μορφές, τα σχήματα),

το τοτεμικό ζώο στης πυράς τους πρόποδες

με τα νύχια του από φως και τα φτερά του από μόσχους.

 

Κι έπειτα ξυπνάμε και είναι Κυριακή και Φλεβάρης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

 

PABLO NERUDA

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

 

Ψάλλει ὁ Κορτάσαρ τὴν Ἐνάτη του

μὲ σκότος ἀργεντίνικο ἐπιβλητικὸ

στῶν ἐξορίστων μέσα τὸν ναὸ

καὶ δυσκολεύει τοὺς πολλοὺς

αὐτῆς τῆς γλώσσας ὁ καθρέφτης

ποὺ σεργιανάει κάθε μέρα ὅλη μέρα

ζαλωμένος γρήγορα φιλιὰ

νὰ ξεγλιστρᾶνε σὰν τὰ ψάρια

νὰ γίνουν λάμψεις δίχως τέλος, δίχως ταίρι

μέσα στὸν Κορτάσαρ τὸν ψαρὰ

ποὐ ᾽ναι ἡ ψαριά του ρίγη, πάντα ρίγη.

 

Ἀπ᾽ τὸ Περού, ποὺ ἡ ὄψη του φυλάει

σὰν ἁλμυρὲς οὐλὲς

τοὺς στίχους τοῦ Καίσαρα Βαγιέχο,

βγῆκε στὰ χρόνια τὰ δικά μου μου συγγραφέας

ποὺ ἄνθισε ἱστορώντας πράγματα καὶ πράγματα

τῆς τρικυμισμένης τούτης γῆς,

κι ἔτσι ἄκουσα κι ἐγὼ τὴ νέα φωνὴ

τοῦ Βάργας Γιόσα νὰ λέει θρηνώντας

τὶς ἐρωτικές του ἱστορίες

καί, χαμογελώντας, τὰ βάσανα

τῆς ἀκατοίκητης πατρίδας του.

 

(Χρονικογράφος εἶμαι ἐγὼ ἐκνευρισμένος

ποὺ δὲν ἀκούει τὴ σερενάτα

γιατὶ ἔχω νὰ λογαριστῶ

μὲ τὸν πράσινο αἰώνα καὶ μὲ τὶς πρασινίλες του,

μὲ τὸν νυχτερινὸ αἰώνα καὶ μὲ ὅλα τὰ ἐρέβη του,

μὲ τὸν αἰώνα τὸν χρωματιστό ποὺ ἔχει γιὰ χρῶμα του αἵματα).

 

(Ὅλα νὰ τὰ κουβαλήσω πρέπει

στοῦ βλέμματός μου τὴν ἀρένα

κι ἔπειτα νὰ δῶ ἀπὸ ποῦ πηδάει τὸ κουνέλι

καὶ ἀπὸ ποῦ βρυχῶνται τὰ λιοντάρια).

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.