Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BRETON (ANDRÉ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BRETON (ANDRÉ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2025

ΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΗ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

 



ANDRÉ BRETON

 

ΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΗ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Στο σφαιρίδιο της ζωής όλη η τύχη και γι' αυτόν τον λόγο και ό,τι συσσωματώνεται τόσες φορές όσες και η βροχοσταγόνα στο φύλλο και στο τζάμι του παράθυρου εκπονείται σύμφωνα με τα σχέδια που μόλις αποφασίστηκαν κι ευθύς εξαφανίστηκαν, και των οποίων το μυστικό το κρατάει πεισματικά η ίδια, και μάλιστα προς όσες κατευθύνσεις υποδεικνύουν οι ακτίδες του ήλιου.

Είναι σαν τα μαργαριτάρια σ’ εκείνα τα μικρά στρογγυλά κουτάκια με παιδικά παιχνίδια, που όμοιά τους τώρα πια δεν βλέπουμε, και που ήρθε με μεγάλη υπομονή να τα φέρει ένα στόμα που ιχνογραφούσε ένα χαμόγελο διακεκομμένο ίσαμε και το τελευταίο φατνίο.

Η κεφαλή του Ογμίου, στεφανωμένη από τον αγριόχοιρο, εξακολουθεί ν’ αντηχεί πεντακάθαρα μέσ’ απ’ τα νερά της καταιγίδας: και μας προσφέρει εσαεί μιαν όψη χτυπημένη από τον ίδιο σφήνα που έχει σφραγίσει και τους ουρανούς.

Στο κέντρο δεσπόζει το κάλλος το αυθεντικό να τραυλίζει στα φωνήεντα καθώς ακολουθείται με την υπέρτατη δυνατή αβρότητα από τους αριθμούς.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2024

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 


ANDRÉ BRETON

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Στις δέκα το βράδυ όλες οι γυναίκες έχοντας πάρει τη μορφή μιας σπεύδουν δρομαίες στα ραντεβού τους ανά τας εξοχάς, επί της θαλάσσης, εντός των πόλεων. Στο δάσος η γυναίκα κλέβει γιορτινά γλομπάκια και κρησάρες δροσιάς. Πάνω από τις στέγες η βασίλισσα των κορμοράνων, τσίμπημα σφήκας στο επίπεδο της κλεψαμμίας, κάνει με το ράμφος της να κουδουνίζει ο δεμένος σάκος των οιωνών που τινάζει πιτσιλιές στις υποσχέσεις ανάμεσα. «Κύριε Μπερνά», λέει ο Σίφρ, γερμένος με την πλάτη στον προμαχώνα της Καρκασόν, «από μια κυρία έχω τη μισή, πλην όμως ακόμα δεν κατάφερα ν’ αποφασίσω αν είναι το κάτω ή το επάνω μέρος της καλύτερο για μένα». Τίποτα δεν μπορεί να βρει μακρύτερα αντίλαλο στην τρέλα, στους σταθμούς, στα ξενοδοχεία. Μια άφθονη πρωτοπλασματική ζωή χαράζει στον Γαλαξία, στο ύψος αναστεναγμού, ένα αμύγδαλο που έχει ήδη βλαστήσει. Από τον ουρανό της ημέρας απομένει τώρα μόνο ενός ξεφτεριού η φωλιά.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2024

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΜΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ



ANDRÉ BRETON


ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΜΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΙΡΙΔΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΚΥΚΝΟΥ

 

Η ονειροπόλησή τους γίνεται βελούδινη από τη σάρκα μιας σκέψης ανάλογης με τις διαστάσεις του κυκλώπειου ματιού που άνοιξαν οι λίμνες και του οποίου η σταθερότητα γοήτευε όποιον όφειλε να γίνει ο τρομερός κήρυκας της Αιώνιας Επιστροφής. Το όμορφο μονοπάτι που ξεκινά από την καρδιά νευρώνει τα τρία βασικά πέταλα του τεράστιου άνθους που πλέει και μαραίνεται ατελείωτα, για να ξαναγεννηθεί σε μια φλόγα υαλογραφιών. Πρόκειται για ρητορικούς λόγους, θεμελιώδεις μάλλον παρά βέβηλους, όπου όλες οι καλλονές υποχωρούν αποσυρόμενες η καθεμιά τους στο δικό της μυστικό. Και ανεβαίνουν εκεί, στο υπέροχο σύννεφο της άγνοιας, με μαγικά χαλιά. Στο συγκεκριμένο μέρος ο ατμός απ’ τους αποστακτήρες δημιουργεί μια κυψέλη και ο βραχίονας, που σχεδόν καθρεφτίζει κατά παρανόηση τον λαιμό του κύκνου, δείχνει με περισπασμούς της προσοχής του τη γωνία του μελιού.

Επιπλέον πνέει, ανάμεσα στις λέξεις, το μικρότερο δυνατό αεράκι: η πολυτέλεια ενυπάρχει στην ηδονή. — Κάθε γυναίκα είναι η Κυρία της Λίμνης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Δευτέρα 13 Μαΐου 2024

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙ


 

ANDRÉ BRETON

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙ

 

Η γάτα ονειρεύεται και ρονρονίζει στο καφετί λαούτο. Εξετάζει εξονυχιστικά τα βάθη του έβενου και από μεροληψία αλλά και εξ αποστάσεως ακονίζει το λαμπερό μαόνι. Είναι η ώρα οπού η πιο τρελή σφίγγα του ριζαριού χαλαρώνει την προβοσκίδα της κατά χιλιάδες γύρω από την πηγή της Βωκλύζ και όπου παντού η γυναίκα δεν είναι τίποτα άλλο από κάλυκας ξέχειλος από φωνήεντα σε σύνδεση με την αμίμητη μανόλια της νύχτας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

 


ANDRÉ BRETON

 

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

 

Κάτω από τις γέφυρες του Παρισιού, o ποταμός κερματίζει, μεταξύ άλλων φυλακτών, την ανάμνηση των πριαπειών στην εποχή οπού ο αρχηγός των ταχυδακτυλουργών απέδιδε φόρο τιμής στην κάθε τρελή γυναίκα. Και ο καθένας μας, παρακολουθώντας ακατάβλητα τη χίμαιρά του, περνάει και ξαναπερνάει από εκεί με το κολοκυθοκέφαλό του σαν άλλος κηφήνας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τρίτη 30 Μαΐου 2023

ΚΑΛΛΟΣ ΑΝΕΥ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

ANDRÉ BRETON

 

ΚΑΛΛΟΣ ΑΝΕΥ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

(Ποίηση σὲ πεζό)

 

Πρέπει νὰ βγεῖς πολὺ-πολὺ πρωί, ν᾽ ἀνεβεῖς ψηλὰ στὸν λόφο τῆς Ἱερᾶς Καρδίας, στὸ Παρίσι, καὶ νὰ δεῖς τὴν πόλη ν᾽ ἀπαλλάσσεται ἀργὰ-ἀργὰ ἀπὸ τὰ ὑπέροχα πέπλα της, προτοῦ ἀκόμα ἀρχίσει νὰ τεντώνει τὰ μπράτσα της καὶ ν᾽ ἀνακλαδίζεται. Πλῆθος μέγα, ἐπὶ τέλους, διάσπαρτο, παγωμένο, ναρκωμένο θά ᾽λεγες καὶ χωρὶς πυρετὸ ἀργοσκίζει σὰν πλοῖο τὴ μεγάλη νύχτα ποὺ ξέρει ὅ,τι κάνει γιὰ τὰ σκουπίδια νὰ τὸ κάνει καὶ γιὰ τὰ θαύματα. Τὰ ὑπερήφανα μνημεῖα, ποὺ ὁ ἥλιος ἐπείγεται νὰ τὰ στεφανώσει μὲ πουλιὰ ἢ μὲ κύματα, ἴσα-ἴσα καταφέρνουνε νὰ ξεμυτίσουν ἀπ᾽ τὴ σκόνη ποὺ μαστιγώνει τὶς πρωτεύουσες. Πρὸς τὴν περιφέρεια τὰ ἐργοστάσια, ποὺ πρῶτα αὐτὰ πρὶν ἀπ᾽ ὁτιδήποτε ἄλλο σκιρτοῦν, φωτίζονται καὶ λάμπουν ἀπ᾽ τὴ συνείδηση ἐκείνη ποὺ μέρα μὲ τὴ μέρα μεγαλώνει στῶν ἐργατῶν τὴν τάξη. Οἱ πάντες κοιμοῦνται ἐκτὸς ἀπ᾽ τοὺς τελευταίους σκορπιοὺς ποὺ ἔχουν ὄψη ἀνθρώπινη καὶ ἀρχίζουν νὰ ψήνονται καὶ νὰ βράζουν στὸ ζουμὶ τοῦ χρυσαφιοῦ τους. Τὸ γυναικεῖο κάλλος λειώνει καὶ πάλι μέσα στὴ χοάνη ὅλων τῶν σπανίων λίθων. Καὶ δὲν εἶναι ποτὲ ἄλλοτε πιὸ συγκινητικό, πιὸ ἐνθουσιῶδες, πιὸ τρελὸ ἀπ᾽ ὅ,τι τούτη τώρα τὴ στιγμή, ὁποὺ μπορεῖ νὰ συλλάβει τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει ἀποσπασθεῖ τελείως ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ν᾽ ἀρέσει στοὺς μέν καὶ στοὺς δέ, στὸν τάδε ἢ στὸν δείνα. Κάλλος χωρὶς ἄμεσο προορισμό, χωρὶς προορισμὸ γνωστὸ οὔτε κὰν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἴδιο, ἄνθος μοναδιαῖο ποὺ βγῆκε ἀπ᾽ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέλη τὰ διάσπαρτα σὲ μιὰ κλίνη ποὺ μπορεῖ νὰ καυχηθεῖ πὼς ἔχει τὶς διαστάσεις τῆς γῆς! Τὸ κάλλος ἀγγίζει αὐτὴ τὴν ὥρα τὸ ἀπόγειο, τὸ ζενίθ του, συντήκεται μὲ τὴν ἀθωότητα, εἶναι δὲ ὁ τέλειος καθρέφτης, μέσα στὸν ὁποῖο ὅ,τι ὑπῆρξε ἀλλὰ καὶ ὅ,τι ἐκλήθη ποτὲ νὰ ὑπάρξει λούζονται ἀξιολάτρευτα μέσα σὲ ὅ,τι πρόκειται νὰ γίνει «ἡ φορὰ ἐτούτη». Ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία τῆς καθολικῆς ὑποκειμενικότητας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ βασίλειο τῆς νύχτας, καταπνίγει τοὺς ἀνυπόμονους προορισμοὺς μὲς στὴ μικρὴ-μικρὴ εὐτυχία.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

Σάββατο 20 Μαΐου 2023

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ

 


ANDRÉ BRETON

 

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ

 

Ἡ ταξιδιώτισσα ποὺ διασχίζει τὸ κτίριο τῆς Λαϊκῆς Ἀγορᾶς μὲ τὸ ποὺ πέφτει τὸ καλοκαίρι

Περπατώντας στὰ νύχια τῶν ποδιῶν της

Ἡ ἀπελπισία ἐκύλαγε στὸν οὐρανὸ τὰ μεγάλα καὶ τόσο ὄμορφα ζιγκιβέρια της

Καὶ μέσα στὴν τσάντα της ὑπῆρχε τ᾽ ὄνειρό μου τὸ φιαλίδιο ἐκεῖνο μὲ τ᾽ ἅλατα

Ποὺ μόνο τοῦ Θεοῦ ἡ ἀνάδοχος ἔχει μυρίσει

Τὸ ζαβλάκωμα ξεδιπλωνόταν σὰν τὸν ἀχνὸ

Πάνω στὸ σκυλὶ ποὺ καπνίζει

Ἢ ἐρχόταν νὰ ἐλέγξει τὰ ὑπὲρ καὶ τὰ κατά

Ἡ νεαρὴ γυναίκα τὴν ὁποία οὐδεὶς μποροῦσε νὰ τὴ δεῖ εἰμὴ μόνον κακοτρόπως καὶ πλαγίως

Εἶχα ἄραγε ἐγὼ σχέσεις μὲ τὴν πρέσβειρα τοῦ νίτρου

Ἢ τῆς λευκῆς καμπύλης ἐπάνω σὲ μαῦρο φόντο ποὺ τὸ ἀποκαλοῦμε στοχασμὸ

Τὰ λαμπιόνια ἄναβαν σιγὰ-σιγὰ στὶς καστανιὲς

Ἡ Ἄνευ Ἴσκιου Κυρία γονάτισε στῆς Συναλλαγῆς τὴ γέφυρα

Στὴν ὁδὸ Ζὶ-λὲ-Κὲρ τὰ γραμματόσημα δὲν ἦσαν πλέον τὰ ἴδια

Τῶν νυχτῶν οἱ ὑποσχέσεις εἶχαν ἐπὶ τέλους κρατηθεῖ

Τὰ ταχυδρομικὰ περιστέρια οἱ χάριν συνδρομῆς ἀσπασμοὶ

Ἔβρισκαν περιποίηση στὰ στήθη τῆς ὄμορφης ἄγνωστης

Ἀφοῦ εἶχαν πρῶτα τοξευθεῖ κάτω ἀπ᾽ τὰ κρέπια τῶν τέλειων σημασιῶν

Κανονικὴ ἄγροικία εὐδοκιμοῦσε στοῦ Παρισιοῦ τὴ μέση

Καὶ τὰ παράθυρά της ἔβλεπαν στὸν Γαλαξία

Ἀλλὰ κανεὶς δὲν τὴν ἐκατοικοῦσε ἀκὀμα ἐξ αἰτίας αὐτῶν ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ᾽ρθοῦνε

Αὐτῶν ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ᾽ρθοῦνε καὶ ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι πιὸ ἀφοσιωμένοι ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἐπανερχόμενους

Διότι οἱ πρῶτοι ὅπως καὶ τούτη ἡ γυναίκα ἐπιδεικνύουν διάθεση νὰ κολυμπήσουν

Καὶ μὲς στὸν ἔρωτα μπαίνει ἔτσι καὶ κάτι ἀπ᾽ τὴν οὐσία τους

Ἡ ὁποία καὶ τοὺς ἐσωτερικεύει

Δὲν εἶμαι ἐγὼ παιχνίδι καμιᾶς αἰσθητήριας ἐξουσίας

Κι ὡστόσο ὁ Γρύλος ποὺ τραγούδαγε μὲς στῆς τέφρας τὴν κόμη

Ἕνα βραδάκι κοντὰ στὸ ἄγαλμα τοῦ Ἐτιέν Μαρσὲλ

Μοῦ ἔριξε μιὰ ματιὰ μὲ νόημα

Ὁ Μπρετὸν περνάει εἶπε.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

Σάββατο 31 Ιουλίου 2021

ΕΛΥΑΡ & ΜΠΡΕΤΟΝ: Ο ΕΡΩΤΑΣ

 

PAUL ELUARD & ANDRÉ BRETON

 

L’AMOUR

 

L'amour réciproque, le seul qui saurait nous occuper ici, est celui qui met en jeu l'inhabitude dans la pratique, l'imagination dans le poncif, la foi dans le doute, la perception de l'objet intérieur dans l'objet extérieur. Il implique le baiser, l'étreinte, le problème et l'issue indéfiniment problématique du problème.

L'amour a toujours le temps. Il a devant lui le front d'où semble venir la pensée, les yeux qu'il s'agira tout à l'heure de distraire de leur regard, la gorge dans laquelle se cailleront les sons, il a les seins et le fond de la bouche. Il a devant lui les plis inguinaux, les jambes qui couraient, la vapeur qui descend de leurs voiles, il a le plaisir de la neige qui tombe devant la fenêtre. La langue dessine les lèvres, joint les yeux, dresse les seins, creuse les aisselles, ouvre la fenêtre; la bouche attire la chair de toutes ses forces, elle sombre dans un baiser errant, elle remplace la bouche qu'elle a prise, c'est le mélange du jour et de la nuit. Les bras et les cuisses de l'homme sont liés aux bras et aux cuisses de la femme, le vent se mêle à la fumée, les mains prennent l'empreinte des désirs.

On distingue les problèmes en problèmes du premier,du second et du troisième degré. Dans le problème du premier degré, la femme s'inspirant des sculptures Tlin-kit de Nord-Amérique, recherchera l'étreinte la plus parfaite avec l'homme ; il s'agira de ne faire à deux qu'un seul bloc. Dans celui du second degré, la femme, prenant modèle sur les sculptures Haïda d'origine à peine différente, fuira le plus possible cette étreinte; il s'agira de ne se toucher qu'à peine, de ne se plaire à rien tant qu'au délié.

Dans celui du troisième degré, la femme adoptera tour à tour toutes les positions naturelles. La fenêtre sera ouverte, entr'ouverte, fermée, elle donnera sur l'étoile, l'étoile montera vers elle, l'étoile devra l'atteindre ou passer de l'autre côté de la maison.

1. Lorsque la femme est sur le dos et que l'homme est couché sur elle,
c'est la cédille.

2. Lorsque l'homme est sur le dos et que sa maîtresse est couchée sur lui,
c'est le c.

3. Lorsque l'homme et sa maîtresse sont couchés sur le flanc et s'observent,
c'est le pare-brise.

4. Lorsque l'homme et la femme sont couchés sur le flanc, seul le dos de la femme se laissant observer,
c'est la Mare-au-Diable.

5. Lorsque l'homme et sa maîtresse sont couchés sur le flanc, s'observant, et qu'elle enlace de ses jambes les jambes de l'homme, la fenêtre grande ouverte,
c'est l'oasis.

6. Lorsque l'homme et la femme sont couchés sur le dos et qu'une jambe de la femme est en travers du ventre de l'homme,
c'est le miroir brisé.

7. Lorsque l'homme est couché sur sa maîtresse qui l'enlace de ses jambes,
c'est la vigne-vierge.

8. Lorsque l'homme et la femme sont sur le dos, la femme sur l'homme et tête-bêche, les jambes de la femme glissées sous les bras de l'homme,
c'est le sifflet du train.

9. Lorsque la femme est assise, les jambes étendues sur l'homme couché lui faisant face, et qu'elle prend appui sur les mains,
c'est la lecture.

10. Lorsque la femme est assise, les genoux pliés, sur l'homme couché, lui faisant face, le buste renversé ou non,
c'est l'éventail.

11. Lorque la femme est assise de dos, les genoux pliés, sur l'homme couché,
c'est le tremplin.

12. Lorsque la femme, reposant sur le dos, lève les cuisses verticalement,
c'est l'oiseau-lyre.

13. Lorsque la femme, vue de face, place ses jambes sur les épaules de l'homme,
c'est le lynx.

14. Lorsque les jambes de la femme sont contractées et maintenues ainsi par l'homme contre sa poitrine,
c'est le bouclier.

15. Lorsque les jambes de la femme sont contractées, les genoux pliés à hauteur des seins,
c'est l'orchidée.

16. Lorsqu'une des jambes seulement est étendue,
c'est minuit passé.

17. Lorsque la femme place une de ses Jambes sur l'épaule de l'homme et étend l'autre jambe, puis met celle-ci à son tour sur l'épaule et étend la première, et ainsi de suite alternativement,
c'est la machine à coudre.

18. Lorsqu'une des jambes de la femme est placée sur la tête de l'homme, l'autre jambe étant étendue,
c'est le premier pas.

19. Lorsque les cuisses de la femme sont élevées et placées l'une sur l'autre,
c'est la spirale.

20. Lorsque l'homme, pendant le problème, tourne en rond et jouit de sa maîtresse sans la quitter, celle-ci ne cessant de lui tenir les reins embrassés,
c'est le calendrier perpétuel.

21. Lorsque l'homme et sa maîtresse prennent appui sur le corps l'un de l'autre, ou sur un mur et, se tenant ainsi debout engagent le problème,
c'est à la santé du bûcheron.

22. Lorsque l'homme prend appui sur un mur et que la femme, assise sur les mains de l'homme réunies sous elle, passe ses bras autour de son cou et, collant ses cuisses le long de sa ceinture, se remue au moyen de ses pieds dont elle touche le mur contre lequel l'homme s'appuie,
c'est l'enlèvement en barque.

23. Lorsque la femme se tient à la fois sur ses mains et sur ses pieds, comme un quadrupède, et que l'homme reste debout,
c'est la boucle d'oreille.

24. Lorsque la femme se tient sur ses mains et ses genoux et que l'homme est agenouillé,
c'est la Sainte-table.

25. Lorsque la femme se tient sur ses mains et l'homme debout la tient soulevée par les cuisses, celles-ci lui enserrant les flancs,
c'est la bouée de sauvetage.

26. lorsque l'homme est assis sur une chaise et que sa maîtresse, lui faisant face, est assise à califourchon sur lui,
c'est le jardin public.

27. Lorsque l'homme est assis sur une chaise et que sa maîtresse, lui tournant le dos est assise à califourchn sur lui,
c'est le piège.

28. Lorsque l'homme est debout et que la femme repose le haut de son corps sur le lit, ses cuisses enserrant la taille de l'homme,
c'est la tête de Vercingétorix.

29. Lorsque la femme est accroupie sur le lit devant l'homme debout contre le lit,
c'est le jeu de la puce.

30. Lorsque la femme est à genoux sur le lit, face à l'homme debout contre le lit,
c'est le vétiver.

31. Lorsque la femme est à genoux sur le lit, tournant le dos à l'homme debout contre le lit,
c'est le baptême des cloches.

32. Lorsque-la vierge est renversée en arrière, le corps puissamment arqué et reposant sur le sol par les pieds et les mains, ou mieux par les pieds et la tête, l'homme étant à genoux,
c'est l'aurore boréale.

L'amour multiplie les problèmes. La liberté furieuse s'empare des amants plus dévoués l'un à l'autre que l'espace à la poitrine de l'air. La femme garde toujours dans sa fenêtre la lumière de l'étoile, dans sa main la ligne de vie de son amant.
L'étoile, dans la fenêtre, tourne lentement, y entre et en sort sans arrêt, le problème s'accomplit, la silhouette pâle de l'étoile dans la fenêtre a brûlé le rideau du jour.