Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

GONZALO MILLÁN

Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Στις φωτογραφίες του παλιού καιρού
έβλεπες ακόμα πουλιά να πετάνε,
δενδροστοιχίες, ζώα άγρια
και οικόσιτα στα χέρια μας.

Σήμερα μόνο οι αρουραίοι πάνε κι έρχονται
και εμείς μένουμε μόνοι,
οι μόνοι επιζώντες
σε κάτι στείρα ακροθαλάσσια,
κάτω από έναν ουρανό φωτεινό και ολόαδειο,
μακραίωνοι εμείς, γκρίζοι και αχανείς.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΝΕΙΣ

GONZALO MILLÁN

ΚΑΝΕΙΣ

Σιωπηλοί οι δρόμοι,
έρημοι. Μόνο των δέντρων οι ίσκιοι

διασταυρώνονται.

Πουλιά δεν ακούγονται, κορναρίσματα·
ούτε καν ο αναμενόμενος κινητήρας
του αυτοκίνητου που πάντα πλησιάζει.

Οι ανελκυστήρες, οι σκάλες
και οι διάδρομοι των κτιρίων: παντού το κενό.

Σε κάποια κουζίνα έχει χυμένα νερά
γύρω απ’ το ψυγείο
που αποψύχεται
με γυμνά τα ράφια του
και ανοιχτή την πόρτα.

Στον πάγο διατηρείται
μόνο ένα μπιζέλι
τοσοδά, στρογγυλούλι, καταπράσινο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΟΝΣΑΛΟ ΜΙΓΙΑΝ!

GONZALO MILLÁN

LA GRAN EMIGRACIÓN

En las fotografías de antaño
figuraban aún aves en vuelo,
arboledas, animales salvajes
y domésticos en nuestros brazos.

Hoy hasta las ratas se van
y nos estamos quedando solos,
los únicos sobrevivientes
al borde de mares estériles,
bajo un cielo luminoso y vacío,
lonvegos, grises, demasiados.

ΓΟΝΣΑΛΟ ΜΙΓΙΑΝ!

GONZALO MILLÁN

NADIE

Las calles están silenciosas

y desiertas. Solamente cruzan

las sombras de los árboles.

No se oyen pájaros, bocinas,

ni siquiera el motor inminente

de un auto siempre aproximándose.

Los ascensores, las escaleras

y pasillos de los edificios, vacíos.

En una cocina un charco

en torno al refrigerador

que deshiela

con sus bandejas desnudas

y la puerta abierta.

Conservada en el hielo

no hay más que una arveja

muy pequeña, redonda y verde.