Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΑΡΡΟΓΖΑΝΤ (ΦΟΡΟΥΓ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΑΡΡΟΓΖΑΝΤ (ΦΟΡΟΥΓ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2019

ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ



ΦΟΡΟΥΓ ΦΑΡΡΟΓΣΑΝΤ


ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ

Πέφτει η νύχτα
Και μετά τη νύχτα το σκοτάδι
Και μετά το σκοτάδι
Τα μάτια
Τα χέρια
Οι ανάσες, οι ανάσες…
Και του νερού ο θόρυβος
Που όλο στάζει στη βρύση

Μετά από δύο κόκκινα σημεία
Δυό αναμμένα τσιγάρα
Το τικ-τακ του ρολογιού
Δυό καρδιές
Και δύο μοναξιές



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.




Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

ΤΟ ΔΩΡΟ




ΦΟΡΟΥΓ ΦΑΡΡΟΓΖΑΝΤ


ΤΟ ΔΩΡΟ


Μιλάω από της νυχτός τα βάθη,
απ’ το βάθος του σκότους –
από της νυχτός μιλάω τα βάθη.

Για να σε φτάσω πρέπει να περάσω
απ’ τα πυκνά πέπλα μέσα της απόλυτης σκιάς.

Όποτ’ έλθεις σπίτι, αγαπημένε μου,
φέρε μου έναν φακό,
και βάλε μπρος μου
ένα μικρό παράθυρο να βλέπω.

Να κοιτώ τα πλήθη
να μυρμηγκιάζουν 
κάτω στον χαρούμενο δρόμο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014

ΑΧ, ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΣΙΩΠΗ




ΦΟΡΟΥΓ ΦΑΡΡΟΓΖΑΝΤ (1935-1967)


[ΑΧ, ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΣΙΩΠΗ]

Αχ, μέσα σε τούτη τη σιωπή
και με αυτήν εδώ τη διαύγεια
να γινόσουν χώμα μες στην αγκαλιά μου,
ναι, μέσα σε τούτη τη σιωπή,
και με αυτήν εδώ τη διαύγεια
μες στην αγκαλιά μου
και κάτω απ’ την ομπρέλα των μαλλιών μου,
όσο του νέου μου κορμιού το έδαφος σε πίνει
σαν βροχούλα απαλή
ή σαν χάδι της σελήνης.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

ΙΡΑΝΕΣ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ 5: ΦΟΡΟΥΓ ΦΑΡΟΧΖΑΝΤ



FOROUGH FARROKHZAD (1935-1967)


MY BELOVED


My beloved
with his bare bold body
rose over his legs,
fearless like death.

On his firm face
An array of brief lines
was tailored by his revolting limbs.

My beloved surely belongs
to a faded clan.

In deepness of his eyes, it seems
A Tartar is constantly longing
for advent of a knight.

In brightness of his teeth, it seems
A barbaric male is patiently waiting
for cornering a prey.

My beloved is like the earth
in his blunt fated air;
in his concrete cruel rule.

My beloved is wildly free.
My beloved is like a whole instinct
in core of a dark isolated isle.

My beloved is originally estranged,
like veiled gods, like lone monks.
My beloved is a male from ancient eras,
And from the essence of beauty.

By his tread, he awakes
the innocent sense of scent of youth.

With his aura, he reminds
the fond flavor of mythical tales.

He loves with such a faith
all bits of life, all tads of soil
all laughs and sorrows.


He loves with such a faith
void roads of parish, green veins of trees
slight smell of soap, fresh taste of milk.

My beloved surely belongs
to a faded clan.

My beloved...
He is a natural man.
And in this wicked wonderland
He must hide away.

My beloved…
He is a simple man.
And like last rest of vast past beliefs,
I hide him always away,
in the wake of warmth of my breasts.



Translation: Maryam Dilmaghani.