Η ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ

 

ALEJANDRA  PIZARNIK

 

Η ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ

 

αὐτὴ ἡ μανία ἡ πενθηρὴ νὰ ζεῖς

αὐτὸς ὁ ἀστεϊσμὸς ὁ ἀπόκρυφος νὰ ζεῖς

σὲ παρέσυρε ἀλεξάνδρα καὶ μὴν τὸ ἀρνεῖσαι

 

σήμερα κοιτάχτηκες στὸν καθρέφτη

καὶ ἤσουν θλιμμένη βρισκόσουν μόνη

τὸ φῶς ἐμούγκριζε ὁ ἀέρας τραγουδοῦσε

μὰ ὁ ἀγαπημένος σου δὲν ἔχει γυρίσει

 

θὰ στέλνεις μηνύματα θὰ χαμογελᾶς

θὰ τρέμουν τὰ χέρια σου κι ἔτσι θὰ γυρίσει

ὁ ἀγαπημένος σου ὁ τόσο ἀγαπημένος

 

ἀκοῦς τὴν παρανοϊκὴ σειρήνα ποὺ σ᾽ τὸν ἔκλεψε

τὸ καράβι μὲ τὴν ἀφρισμένη γενειάδα

ὅπου ἔχουν πεθάνει τὰ γέλια

θυμᾶσαι τὸ τελευταῖο ἀγκάλισμα

ὢ τίποτα τὸ ἀγωνιῶδες

γέλα στοῦ μαντηλιοῦ τὸ κούνημα κλάψε μὲ χάχανα

κλεῖσε ὅμως τὶς πόρτες τῆς ὄψης σου

γιὰ νὰ μὴ σοῦ λένε μετὰ

ὅτι ἐκείνη ἡ ἐρωτευμένη γυναίκα ἤσουν ἐσύ

 

σὲ τύπτουν οἱ μέρες

σ᾽ ἐνοχοποιοῦν οἱ νύχτες

σὲ πονάει ἡ ζωὴ τόσο μὰ τόσο

ἀπελισμένη — ποὺ πηγαίνεις;

ἀπελπισμένη — τοῦτο μόνο, τίποτ᾽ ἄλλο!

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΝΥΧΤΑ

 

ALEJANDRA PIZARNIK

 

ΝΥΧΤΑ

 

Quoi, toujours ? Entre moi sans cesse et le bonheur !

Gérard de Nerval

 

Ἴσως τούτ᾽ ἡ νύχτα νὰ μὴν εἶναι νύχτα,

ἀπαίσιος ἥλιος μᾶλλον εἶναι, ἢ

κάτι ἄλλο, ὁτιδήποτε...

Ποῦ νὰ ξέρω ἐγώ! Λείπουνε λέξεις,

λείπει είλικρίνεια, λείπει ποίηση,

ὅταν δακρύζει, ὅλο δακρύζει τὸ αἷμα!

 

Θὰ μποροῦσα νά ᾽μαι τόσο εὐτυχὴς αὐτὴ τὴ νύχτα!

Καὶ μόνο ἂν μοῦ δινόταν ἡ εὐκαιρία ν᾽ ἀγγίξω

τοὺς ἴσκιους, ν᾽ ἀκούσω βήματα,

νὰ πῶ «καληνύχτα» στὸν ὁποιονδήποτε

ποὺ θὰ περνοῦσε μὲ τὸ σκύλο του,

θὰ κοίταγα τὸ φεγγάρι, θὰ ἔλεγα

τὴν ἀλλόκοτή του γαλακτότητα, θὰ σκόνταφτα

σὲ πέτρες στὴν τύχη, ὅπως καὶ ἄλλωστε γίνεται.

 

Ὑπάρχει ὅμως κάτι ποὺ κάνει τὸ δέρμα νὰ σκάει,

μιὰ μανία τυφλὴ

ποὺ τρέχει στὶς φλέβες μου μέσα.

Θέλω νὰ φύγω! Τῆς ψυχῆς μου Κέρβερε,

ἄσε με, νὰ διαβῶ τὸ χαμόγελό σου ἄσε με!

 

Θὰ μποροῦσα νά ᾽μαι τόσο εὐτυχὴς αὐτὴ τὴ νύχτα!

Μὰ μένουν ἀκόμα ὄνειρα ἀργοπορημένα.

Καὶ τόσα βιβλία! Καὶ τόσα φῶτα!

Καὶ τὰ λίγα μου χρόνια! Μένουν — τί, δὲν μένουν;

Ὁ θάνατος εἶναι μακριά. Δὲν μὲ κοιτάζει.

Τόση ζωὴ, Κύριε!

Μὰ γιὰ ποιόν λόγο τόση ζωή!

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΔΙΗΓΗΣΗ

 

ALEJANDRA PIZARNIK

 

ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΔΙΗΓΗΣΗ

 

Στη Σιλβίνα Οκάμπο

 

Το φως του ανέμου στα πεύκα ανάμεσα –  τα καταλαβαίνω εγώ άραγε αυτά τα σημάδια της πυρακτωμένης θλίψης;

Ένας κρεμασμένος αιωρείται στο δέντρο που τό ’χουν μαρκάρει μ’ έναν βιολετή σταυρό.

Τόσο δε, που κατάφερε να ξεγλιστρήσει απ’ τ’ όνειρό μου και να μπει στην κάμαρά μου, απ’ το παράθυρο, έχοντας συνένοχό του τον μεσονύκτιο άνεμο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΡΟΝΟΜΙΟ

 

ALEJANDRA PIZARNIK

 

ΠΡΟΝΟΜΙΟ

 

Ι

Έχω χάσει πια το όνομα που με φώναζε,

το πρόσωπό του κυλάει για μένα

σαν τον ήχο του νερού τη νύχτα,

του νερού που πέφτει στο νερό.

Και είναι το χαμόγελό του ο τελευταίος επιζών,

όχι η μνήμη μου.

 

II

Το πιο όμορφο

μες στη νύχτα αυτών που φεύγουν,

ω που σε λαχταράω, καλέ μου,

είναι το που δίχως τέλος δεν γυρνάς εσύ

και παραμένεις ίσκιος ίσαμε των ημερών την ημέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.