ΟΙ ΑΤΡΑΚΤΟΕΙΔΕΙΣ ΒΟΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΧΥΜΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΟΙ ΑΤΡΑΚΤΟΕΙΔΕΙΣ ΒΟΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΧΥΜΙΑΣ

Λαλούσε και στη γλώσσα της ανάβαν λίθοι

πολύτομοι και μύθοι αρθρώνονταν σπηλαίων

στ’ αλήθεια αστραφτερών που μυρμηγκιάζουν πλήθη

αυγερινών με δώρα ορνίθια χαρμοσύνης.

Πετράδια καίγαν στα τετράδια των ωραίων

ρημάτων της – της καλλικέλαδης εκείνης.

Ή γλάρος ή γλαρός κομήτης απεκρίθη

στην προσλαλιά της με δεξαμενές πηγαίων

θαυμάτων που χυνόντουσαν μ’ ευκρίνεια κρήνης.

ΠΑΝΩ Σ’ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΛΛΑΡΜΕ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΑΝΩ Σ’ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΛΛΑΡΜΕ

Στου ευκράτου σκοταδιού την ομιλούσα πύλη

αδιόρατα εκφωνήματα και ποντοπόρα

αηδόνων στόματα λαλούν για ν’ ανατείλει

καλό νερό να γίνει αναλαμπή να μπει

στη γλώσσα και να δροσιστούν τα οπωροφόρα

νοήματα στων όρων την τερπνή καμπή.

Και τ’ άρρητ’ ανωνόμαστα* θα πει μια δείλη

αρμονική που ως γεγονός θα λάβει χώρα

donner un sens plus pur aux mots de la tribu.

   * Εκάβη του Ευριπίδη, στίχος 700 –

   τα κρύφια και άδηλα δηλώνονται δημόσια.

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ ΤΩΝ ΦΡΕΑΤΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ ΤΩΝ ΦΡΕΑΤΩΝ

Στου μαύρου της καθρέφτη τα νερά τα υαλώδη

σπινθήρες ευαγείς ξεπλένονται απ’ ό,τι

τους βάραινε τη λάμψη με φορτία ιώδη·

κι απ’ τα είδωλά τους νάματα ουρανόθεν νιώθει

να ευαγγελίζονται πανσέληνες στα σκότη

χαρές διαυγείς, λες κι είναι ευθείς κρυστάλλων πόθοι.

Σαν Άρτεμις, που νέφη διώκει καταπόδι

αντί για ελάφια, αλαφιάζεται όλο, διότι

μες στις πηγές της έχει νηρηίδος γνώθι.

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

  Mémoire, sœur obscure et que je vois de face

  Autant que le permet une image qui passé…

Αβύσους τ’ ουρανού με υφάλμυρες σκοτίες,

με φιλιατρών σειρές και μ’ ευφραδείς σωρίτες,

προοιωνίζονται οι έκπαγλές σου φρυκτωρίες,

καθώς συγκατανεύουν σε ό,τι ερρύθμως σκάπτει

το σπήλαιο της δωρεάς σου με σαΐτες

απ’ τα τριλίσματα εμμελούς δρυοκολάπτη.

Και τραγουδούν στα χάη των αβύσσων λείες

οι βυσσινιές σου γλώσσες νάματα σε κοίτες

και μνήμες που ο ουρανός με ηλίους εκκολάπτει.

ΕΚΕΙΝΗ Η ΗΒΙΚΗ ΦΡΕΣΚΑΔΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΕΚΕΙΝΗ Η ΗΒΙΚΗ ΦΡΕΣΚΑΔΑ

Στου λαβυρίνθου τον κλωβό νυχτέρι

ροδόχρωμο με μολυβί φεγγάρι

τα νούφαρα του ιμέρου περιφέρει·

αβρή σιωπή μες στου πυρός την κόρη

καλεί ό,τι ανεκλάλητο ποθεί να γδάρει

μετά φανών το χάος που ήδη ευπόρει.

Αγγελική η όψη της τώρα εξαίρει

των σπόρων τη χαρά, την άγρια χάρη

των πόρων που τρυγούν οι βυθοκόροι.

 *  Της Τόνιας Κοβαλένκο στίχος-πιόνι

  απ’ τη σκακιέρα του «Πότε νυχτώνει;»