Ο ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΟΣΕ ΛΕΣΑΜΑ ΛΙΜΑ

 

Ο ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΟΣΕ ΛΕΣΑΜΑ ΛΙΜΑ 

 

 

 

 

ΑΧ, ΑΣ ΞΕΦΕΥΓΕΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

 

JOSÉ LEZAMA LIMA

 

ΑΧ, ΑΣ ΞΕΦΕΥΓΕΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

 

Αχ, ας ξέφευγες εκείνη τη στιγμή

οπού θά ’χες ήδη φτάσει στον καλύτερο ορισμό σου.

 

Αχ, φίλη μου, που δεν θέλεις να πιστέψεις

τις ερωτήσεις τούτου του φρεσκοκομμένου αστεριού,

που μουσκεύει τις άκρες του σε άλλο εχθρικό αστέρι.

Αχ, νά ’ταν αλήθεια ότι την ώρα του μπάνιου,

όταν με το ίδιο συνομιλητικό νερό

λούζονται το ακίνητο τοπίο και τα λεπτοφυέστερα ζώα,

αντιλόπες, φίδια με βήματα κοντά, με βήματα εξατμισμένα

εμφανίζονται ανάμεσα στα όνειρα, χωρίς λαχτάρα να σηκώσουν

τα πιο πλατιά μαλλιά και το νερό το πιο αξιομνημόνευτο.

 

Αχ, φίλη μου, αν στων αποχαιρετισμών το αγνό μάρμαρο

είχες αφήσει το άγαλμα που θα μπορούσε να μας συνοδεύει,

τότε ο άνεμος, ο χαριτωμένος ο άνεμος,

θα τεντωνόταν σαν γάτος απλώς για ν’ αφήσει τον εαυτό του να οριστεί.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Η ΝΥΧΤΑ ΠΑΕΙ ΣΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΤΟΝ ΒΑΤΡΑΧΟ

 

JOSÉ LEZAMA LIMA

 

Η ΝΥΧΤΑ ΠΑΕΙ ΣΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΤΟΝ ΒΑΤΡΑΧΟ

 

Η νύχτα πάει στων μετάλλων της τον βάτραχο,

ψηλαφίζει έναν σωρό στην αφή δωρισμένον,

η δροσιά τσιμπάει στο λαιμουδάκι την πέτρα

που κατεβαίνει να λεκιαστεί από την υγρασία

την ώρα ακριβώς της ψηλάφησης.

 

Των μετάλλων ο βάτραχος στην πολιθρόνα μισάνοιχτος,

η δε πολιθρόνα βυθίζεται στο πηγάδι που μιλάει.

Το θραύσμα που ανεβαίνει να πάει στο φανάρι,

ο βάτραχος, όχι μες τη νύχτα, χτυπάει τη σοδειά του στην πλάτη.

Η ήδη γεμισμένη νύχτα διεκδικεί το βρεγμένο βουνό,

η χλόη χορεύει στο μικρό χαριτωμένο της ψύχος,

γιατί κουράζεται νά ’ναι το αφτί που δεν αρπάξανε.

Το φύλλο ξυπνάει σαν αφτί, το αφτί

ξημερώνει σαν πύλη, η πύλη ανοίγει στο άλογο.

Επίβουλο ένα σούρσιμο όλο βροχή πάει συνέχεια και κάνει να μιλάνε τα βότανα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΛΙΒΑΔΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ ΚΟΠΙΑΣΩ

 

JOSÉ LEZAMA LIMA

 

[ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΛΙΒΑΔΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ ΚΟΠΙΑΣΩ...]

 

Σκοτεινό λιβάδι μού λέει να κοπιάσω,

τ’ αμετακίνητα, σφιχτοζωσμένα του τραπεζομάντηλα

γυροφέρνουνε μέσα μου, κοιμούνται στο μπαλκόνι μου.

 

Κυριαρχούν στην απλωσιά του, κι ο ακαθόριστος

αλαβάστρινος τρούλος του ζωντανεύει ξανά.

Πάνω απ’ τα νερά του καθρέφτη

λίγη και αχνή η φωνή εν μέσω εκατό δρόμων,

την έκπληξή της προετοιμάζει η μνήμη μου:

ζαρκάδι στα ουράνια, δροσοσταλίδα, αναλαμπή.

 

Χωρίς ν’ ακούω που με φωνάζουν

αμέριμνος χιμάω στο λιβάδι,

αυτάρεσκος όντας μέσα σε νέο λειωμένο λαβύρινθο.

 

Εκεί βλέπεις διάσημα λείψανα,

εκατό κεφάλια, σάλπιγγες, χίλιες συναρτήσεις

ανοίγουνε τον ουρανό του, το βουβό του ηλιοτρόπιο.

Αλλόκοτο πράγμα η έκπληξη σε τούτον εδώ τον ουρανό,

όπου δίχως να το θέλουνε οι φωνές γυρίζουν τσαλαπατημένες

και αντιλαλούν στο μεστωμένο του κέντρο.

 

Λιβάδι ολοσκότεινο περνοδιαβαίνει.

Ανάμεσα στα δύο, στον άνεμο και στο τσιγαρόχαρτο,

ο άνεμος, ο λαβωμένος άνεμος αυτού του μαγικού

θανάτου, είναι ένας και του έχουν πει οριστικά αντίο.

Κανένα πουλί δεν τρέμει πια, όχι, κανένα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΑΧ, ΑΣ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΕΣΥ

 

JOSÉ LEZAMA LIMA

 

ΑΧ, ΑΣ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΕΣΥ

 

Αχ, ας σηκωθείς να φύγεις εσύ τη στιγμή

που θά ’χεις στο ζενίθ του προσδιορισμού σου φτάσει.

Αχ, φίλη μου, που δεν θά ’θελες να πιστέψεις

τα ερωτήματα εκείνου του φρεσκοκομμένου αστεριού,

που πάει και βρέχει τις άκρες του σε άλλο, σε εχθρικό αστέρι.

Αχ, μακάρι να μπορούσα να βεβαιωθώ ότι του λουτρού την ώρα,

όταν μες στο ίδιο διαλογικό νερό λούζονται

το ακίνητο τοπίο και τα λεπτοφυέστερα ζώα, έρχονται

αντιλόπες, ερπετά βραδυκίνητα και άλλα με βηματισμό εξατμισμένο,

έρχονται στα όνειρα, για να ορθώσουν άφοβα

τα πιο μακριά μαλλιά και τα πιο αξιομνημόνευτα ύδατα.

Αχ, φίλη μου, ας είχες αφήσει στων αποχαιρετισμών το άσπιλο μάρμαρο

το άγαλμα εκείνο που θα μπορούσε να μας συνοδεύσει,

τώρα πού ο άνεμος, ο χαριτωμένος ο άνεμος

τεντώνεται σαν τον γάτο που θέλει να δει

μέχρι πόσος θα μπορούσε να φτάσει να είναι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.