ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΕΣΠΕΡΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΗ

 

FRANCO FORTINI

 

ΕΣΠΕΡΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΗ

 

Μια βραδιά σεπτεμβριάτικη

όταν οι στρίντζες βραχνές γυναίκες με τα καψαλισμένα τους μαλλιά

γλυκαίνανε πανέτοιμες στ’ ασβεστωμένα χωριουδάκια

και στα κεφαλόβρυσα ξέπλενε η άμμος τις καραβάνες που ντιντίνιζαν

είδα κάτω από το μπρούντζινο φεγγάρι

στον μαβή δρόμο προς το Λόντι δύο εργάτες, τρία κορίτσια να χορεύουνε

ανάμεσα στα μελανένια σάλια των φωσφορισμών της ασφάλτου

μια βραδιά σεπτεμβριάτικη

όταν έγινε μία και μοναδική κραυγή ο φόβος και η χαρά

όταν όλες οι γυναίκες μιλούσαν στους στρατιώτες

που ’χαν σκορπιστεί μες στις βραγιές των αμπελιών

και στην πόλη υπήρχαν μόνο ό,τι κρασιά ξίδια

είχαν μέσα τα τραγούδια και τα πάντα ήσαν τότε πιθανά

γύρω από τη χλομή φωτιά του ραδιόφωνου

και εκείνος που αύριο θά ’πεφτε νεκρός στο δρόμο

έπινε απ’ τα λιπόσαρκα λούκια των σταθμών

ή κοιμότανε στην ψάθα με αγκαλιά του τ’ όπλο

όταν το καλοκαίρι έγινε στάχτη

από τη Βεντιμίλα ίσαμε το Σαλέρνο

και δεν υπήρχε εκεί πλέον τίποτα

και ήμασταν ελεύθεροι

να φύγουμε, να μην ξέρουμε τίποτα ή να κλαίμε,

μια βραδιά σεπτεμβριάτικη,

μια σεπτεμβριανή εσπέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΦΡΑΝΚΟ ΦΟΡΤΙΝΙ

FRANCO FORTINI

LE PICCOLE PIANTE…

Le piccole piante mi vengo incontro e mi dicono:

“Tu, lo sappiamo, nulla puoi fare per noi.

Ma se vorrai entreremo nella tua stanza,

rami e radici fra le carte avranno scampo”.

Ho detto di sì a quella loro domanda

e il gregge di foglie ora è qui che mi guarda.

Con le foreste riposerò e le erbe sfinite,

vinte innumerabili armate che mi difendono.

ΕΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ

FRANCO FORTINI

ΕΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ

Ένα σου λέω, ψευτόφιλε,

θύμα σαν κι εμένα κι εσύ αδύναμο

και σαν κι εμένα υπαίτιο.

Το καλό που πάντοτε θέλαμε:

να μας αφήνουνε να τραγουδάμε

στο κελλί του ισοβίτη εγκάθειρκτοι.

Κρασί για δούλους η ποίηση.

Υπόληψη και αθλιότητα τον λαιμό μάς έφραξαν.

Και την τελευταία μας τη λέξη ακόμα να την πούμε.

Και τούτο είναι το μόνο μας φταίξιμο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΔΕΙΑ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ

FRANCO FORTINI

ΑΔΕΙΑ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ

Νύχτα μικρή, κι είν’ η ώρα να σβήσω

το φως, να με πάρει ο ύπνος.

Μα τί φωνές στους δρόμους

τέτοιαν ώρα; Είναι ο Οκτώβρης

των καρβουνιάρηδων, η ομίχλη.

Τούτος ο κόσμος ο μικρός δεν κλαίει τώρα·

είναι σκοτεινός κι είναι μακριά

με τ’ αδύναμα τραίνα του.

Είν’ η ώρα να σβήσω

το φως και να κοιτάξω

δίχως πίκρα ή νοσταλγία το όνειρο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΕ ΜΙΑ ΞΕΝΗ

FRANCO FORTINI

ΣΕ ΜΙΑ ΞΕΝΗ

Θες να μου πεις νέα για την ομορφιά στον κόσμο

των ευτυχισμένων αφρών, των νεανικών αξιών;

…

Μείνε στης αυτάρκειάς σου τον παράδεισο.

Πιο καλά για μας τούτ’ οι φράχτες, τα πεθαμένα

χείλη από σκουριά και μολύβι των εργοστασίων

  που έχουν σχολάσει.

Πιο καλά ο ουρανός αυτός που μας γοητεύει

  και πάλι μας στενεύει.

Τούτ’ η αργόσυρτη δικαιοσύνη που μας συνοδεύει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.