ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ ΤΟΥ ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ ΤΟΥ ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

Sur le pas de l’horizon

Je creuse le puits d’amour

B.P.

 

Στὸ παραπέτασμα τῆς ἀμφιλύκης

μιὰ γάζα ἔχει πιαστεῖ ἀθορύβου ἡλίου

καὶ ντύνει τὶς ἀράδες τοῦ βιβλίου

τῆς νύχτας μὲ σειρὲς οὐρανομήκεις

 

ὀνείρων κάθυγρων λὲς καὶ πηγάδια

ἀνοίχτηκαν μεμιᾶς νὰ σπείρουν δρόσο

στὸ σύμπαν καὶ στὴν κάμαρα μὲ τόσο

 

πυκνὸ ρυθμὸ ποὺ γέμισαν καὶ τ᾽ ἄδεια

πεντάγραμμα μὲ γρἀμματα στὸ πιάνο

 

ποὺ κρύβεις μὲς στὸ στόμα σου ἐνῶ ἐπάνω

 

στὶς ἀναγνώσεις τῶν ὑδάτων

ἡ ρύμη βοᾶ τῶν ὀνομάτων

ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ

 

BENJAMIN PÉRET

 

ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ

 

Στον λόφο που δεν είχε εμπνευσθεί παρά μόνο από βαμμένα χείλη

τα μεν λευκά μάτια ανοίγουν στης γιορτής το φως

η δε αναπνοή θα πεθάνει ούτως ή άλλως τον ωραίο της θάνατο

Θά ’λεγες ότι ένα χέρι

πάει κι απιθώνεται πάνω στην άλλη πλαγιά του λόφου

και ότι οι άντρες φωνάζουνε και κλαίνε

Απ’ του Θεού τον ουρανό έπεσαν ναι τα λόγια τα παράλογα

 

Τώρα αναχωρούμε για το σπίτι των φυκιών

όπου θα δούμε τα στοιχεία νά ’ναι στη σκιά τους τυλιγμένα

και να προχωρούν σαν άλλοι εγκληματίες

να καθαρίσουνε τον επιβάτη του αύριο

ω καλή μου φίλη ω προσφιλέστατη εσύ φοβία

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

JORGE CÁCERES

 

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

Στο χωράφι οι αγελάδες με τα τεφρά τους χρώματα

Με αφτιά που στρέφονται κατά τον νότιο άνεμο

Με μάτια που δεν λάμπουν τις νύχτες του χειμώνα

Στον αέρα η σαλάτα και ο καπνός του τσιγάρου

Και στην κρεμάστρα ένα γιλέκο που άλλαξε χέρια

Και στη θέση του ψωμιού είναι του μετανιωμένου τα δάκρυα

Και του αλετριού το πέρασμα

Και το σφύριγμα του τρένου που φτάνει με καθυστέρηση

Και τ’ άσπρόρουχα που κρέμονται κάτω από το χιόνι

Και το παράθυρο απ’ όπου βγαίνει έν’ αστέρι όμοιο σβούρα

Και η πυρκαγιά των δασών μισοσβησμένη

Και η μπλε μύγα που ’χει πνιγεί στο τσάι

Και η θανατική ποινή σε ισόβια

Και το Βόρειο Σέλας σαν πέταγμα πουλιού

Και το περίστροφο χωρίς το κοκοράκι του

Και η φιάλη της σαμπάνιας στο τραπέζι του φτωχού.

 

Υπάρχουν κάτι λευκές κηλίδες στου σπιτιού τα παραθύρια

Και τα έπιπλα είναι στραμμένα προς την έρημο

Γιατί χαιρετιούνται το καπέλο και η σούπα

Και για μια στιγμή στο φουαγιέ ο αφαλός εξαφανίζεται.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΚ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΤΑ ΔΩΡΑ

 

ΕΚ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΤΑ ΔΩΡΑ

Καφές στο Φίλιον

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΜΙΛΑ ΜΟΥ

BENJAMIN PÉRET

ΜΙΛΑ ΜΟΥ

Το μαύρο του καπνού το μαύρο ζώο το μαύρο μαύρο

έδωσαν ραντεβού ανάμεσα σε δύο μαυσωλεία

που μπορούν να περάσουνε γι’ αφτιά δικά μου

ή της φωνής σου ο αντίλαλος φάντασμα από θαλασσινό

  μαρκάσι

λέει και ξαναλέει αορίστως τ’ όνομά σου

που μοιάζει τόσο μα τόσο στο αντίθετο μιας έκλειψης

  ηλίου

που πιστεύω πως είμ’ εγώ σαν με κοιτάς

πόδι κορυδαλλού σε παγωνιέρα που θα της άνοιγες την

  πόρτα

με την ελπίδα πως θα δεις να το σκάει κάποιο χελιδόνι

  ξαναμμένου πετρελαίου

αλλά το κορυδαλλίσιο σου το πόδι θα κάνει ν’ αναβλύσει

  πετρελαιοπηγή φλεγόμενη

αν το θες εσύ

όπως και το χελιδόνι

θέλει την ώρα του θέρους να παίξει των ξαφνικών

  νεροποντών τη μουσική

και τη φάμπρικα σαν να ’ταν μύγα

που ονειρεύεται ιστούς αράχνης ζαχαρένιους

μέσα στα νεροπότηρα των οφθαλμών

ενίοτε γαλάζιους σαν αστέρι τρεχούμενο αντανακλώμενο

  από ’να αβγό

και ενίοτε πράσινους λες και είναι πηγή που όλο στάζει

  σα ρολόι

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΤΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

BENJAMIN PÉRET

ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΤΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

Αν υπάρχει μια ηδονή

είναι να κάνεις έρωτα

το κορμί τυλιγμένο με σπάγκους

τα μάτια κλειστά από λάμες ξυραφιών

Εκείνη προχωράει σαν λαμπτήρας

Το βλέμμα του αυτού την προσπερνά και

  προετοιμάζει το πεδίο

Οι μύγες εκπνέουν σαν ωραία εσπέρα

Μια τράπεζα βαράει φαλιμέντο

προκαλώντας πόλεμο με νύχια και με δόντια

Τα χέρια της αναποδογυρίζουν την ομελέτα

  τ’ ουρανού

την απέλπιδα κεραυνοβολώντας πτήση των

  γκιώνηδων

και κατεβάζουνε κάποιον θεό απ’ το βάθρο που

  κούρνιαζε

προχωράει η πολυαγαπημένη με στήθη λεμόνια

Τα πόδια της πλανώνται στις στέγες

Τί τρελό όχημα αυτοκίνητο

σκαρφαλώνει στο βάθος του στήθους της

Στρίβει ξεμπουκάρει και βουτά

σαν θαλάσσιο τέρας μέγα μέγιστο τεράστιο

Είναι η στιγμή που έχουν διαλέξει τα φυτά

να βγουν απ’ την τροχιά του ήλιου

Ανεβαίνουν σαν επευφημία

Τα νιώθεις τα νιώθεις

τώρα που η δροσούλα

ποτίζει τα κόκαλα και τα μαλλιά σου

Και ούτε καν αισθάνεσαι ότι το μαγικό τούτο φυτό

δίνει στα μάτια σου βλέμμα χεριού

που αιμορραγεί που αγαλλιάται

Ξέρω ότι ο ήλιος το μακρινό εκείνο σκουπίδι

εκρήγνυται σαν ώριμος καρπός

όποτε κυλάνε τα νεφρά σου εφαπτόμενα

στην καταιγίδα που τόσο μα τόσο πολύ ποθείς

Μα τί τις νοιάζει τις συγκεχυμένες απαρχές μας

η υπόγεια ολίσθηση των εντελώς ακαταλήπτων

  μας υπάρξεων

ότ’ είναι μεσημέρι

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΘΕΡΜΗ

BENJAMIN PÉRET

Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΘΕΡΜΗ

Εάν ο άνεμος το επιτρέψει

η απελπισία θα ρημάξει τις υγιείς περιοχές

γειτονικές του ουράνιου τόξου και του μεταξωτού πόλου

την περιοχή όπου τα οράματα των υμενόπτερων συγκεκριμενοποιούνται

όπου η ελπίδα των μεν ζωντανεύει την σεξουαλική θέρμη των δε

όπου εμφανίζομαι σαν ένας περιοδικός πόνος

που διεγείρει την ενεργητικότητα των εντόμων με γυάλινο καβούκι

Ω αναστεναγμοί έντομα του μέλλοντος

σας περιμένω μες στη σκιά που γνωρίζετε

για να σας εμπιστευθώ μυστικά που θα σας κάνουν να συλλογιστείτε

μυστικά τόσο ρευστά που θα κυλούν ανάμεσα στα δάχτυλά σας

σαν τα λεπτά της ώρας ανάμεσα στους μηρούς μιας όμορφης γυναίκας

και τον ύπνο των άμυαλων

στον ήλιο

το μεσημέρι

Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος.

Από το βιβλίο: Μπενζαμέν Περέ, «Απαγορεύεται η αφισσοκόλλησις και άλλα ποιήματα», Εισαγωγή – μετάφραση – σημειώσεις: Σωτήρης Λιόντος & Νίκος Σταμπάκης, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2007, σελ. 132.

******************

L’ARDEUR DÉSESPÉRÉE

Si le vent le permet
le désespoir ravagera les contrées saines
voisines de l’arc-en-ciel et du pôle de soie
la contrée où les visions des hyménoptères se concrétisent
où l’espoir des uns anime l’ardeur sexuelle des autres
où je passe comme une douleur périodique
qui stimule l’énergie des insectes à carapace de verre

O soupirs insectes d’avenir
je vous attends dans l’ombre que vous connaissez
pour vous confier des secrets qui vous donneront à réfléchir
des secrets si fluides qu’ils couleront entre vos doigts
comme les minutes entre les cuisses d’une jolie femme
et le soleil des insensés
au soleil
à midi

ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

BENJAMIN PÉRET

ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Η μικρή γύμνια

βαριέται μες στο κόκκινο κεχριμπαρένιο της καράβι

Απλώνεται σαν τη θάλασσα

σαν τα μαλλιά της

Ζητά απ’ τη βροχή και τον καλό καιρό

ένα κλαρί πριονιών

κι ένα σχοινί ευαγγελίου

με μεγάλα κεριά σπιτιών

Είναι τόσο νεότητα και τόσο ομορφιά

που η καπνιά μεγάλη κατεργάρα

την πλησιάζει με χέρια κύκνου

καθαρισμένα απ’ το οινόπνευμα και τους ανέμους

Όμως η βροχή χαμογελά στον καλό καιρό

που χαϊδεύει τις τρίχες των βουνών

και οι δυό τους συνεννοούνται για να κυνηγήσουν τις κοιλάδες

που ζουν με φύλλα και με σκόνη

με πέτρες και μπαστούνια

Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος.

Από το βιβλίο: Μπενζαμέν Περέ, «Απαγορεύεται η αφισσοκόλλησις και άλλα ποιήματα», Εισαγωγή – μετάφραση – σημειώσεις: Σωτήρης Λιόντος & Νίκος Σταμπάκης, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2007, σελ. 166.