ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

 ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1986

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1986

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

 

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΧΑΡΙΣΜΕΝΟΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1990 ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ

Καημένε Νίκο

τί ζωή ήταν κι αυτή

κατατρεγμένος από τους Κατσιμπαλήδες

οι πλούσιοι φτύναν πάνω στη φτώχεια σου

όμως εσύ καλά έκανες

έπινες τα ουζάκια σου

κι όλους αυτούς τους μούντζωνες

και πριν να φύγεις

πρόφτασες κι αρπάχτηκες

από ένα κάτασπρο σύννεφο

από ψηλά τώρα από το σύννεφο αυτό

             κοιτάζεις

την αθανασία σου.

Από την ποιητική συλλογή: «Έκτοτε» (1996).

Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1980-1998)», Κέδρος Αθήνα 2001, σελ. 83.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1975 ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ

Και να που φάνηκε ο Ανδρέας Εμπειρίκος

στον Πόρο

τα δάχτυλά του κίτρινα καμένα απ’ τα τσιγάρα

τσιγάρα να καίνε σαν κεριά

γύρω γύρω στα τραπέζια

τσιγάρα πάνω στις καρέκλες

τσιγάρα παντού

κι άγρια κόκκινα ποδήλατα να περπατάνε..

Ωραίος σαν αετός ο Εμπειρίκος

τα μάτια του να καίνε.

– Πώς απ’ τον Πόρο, Αντρέα; –

εσύ πάντα πήγαινες στην Άνδρο.

– Κι εσύ, Μίλτο, έπρεπε να ήσουνα

στην Ύδρα, γιατί στον Πόρο;

Και τότε έσκασε εκείνο το ωραίο

το φοβερό γέλιο του·

πετάχτηκαν τρομαγμένα τα σπουργίτια

ένα σύννεφο σπουργίτια

πέρα απ’ το θάνατό του.

Από την ποιητική συλλογή: «Εκτοπλάσματα» (1986).

Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1980-1998)», Κέδρος Αθήνα 2001, σελ. 47.

29 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

29 ΙΟΥΛΙΟΥ

29 Ιουλίου, αποφράδα ημέρα

της μη γεννήσεώς μου

βρίσκομαι βαθιά μες στα νερά

της θάλασσας του Πόρου

νεοφώτιστος

συντροφιά με τους φίλους μου

τα ψάρια

Από την ποιητική συλλογή: «Καταβύθιση» (1990).

Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1980-1998)», Κέδρος Αθήνα 2001, σελ. 59.

ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Σαν τα φυλλώματα των δέντρων

είναι τα μαλλιά

που τα αναμαλλιάζει ο αέρας

–στο καφενείο που πίνω τον πικρό καφέ μου–

μαλλιά μαύρα μακριά που άσπρισαν

και χάθηκαν και πάνε

μαύρα μαλλιά

στις ξενιτιές

που χάθηκαν κι αυτά

στην υγρασία στο πηχτό σκοτάδι

κοιτάζω στον καθρέφτη

τα γένια μου είναι γκρίζα

‘όμως τα μαλλιά μου

είναι μακριά

και είναι μαύρα.

Από την ποιητική συλλογή: «Εκτοπλάσματα» (1986).

Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1980-1998)», Κέδρος Αθήνα 2001, σελ. 40.

Η ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Η ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της
οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους
κι η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα το αίμα
απ’ όλες τις σημαίες που πονέσανε
από τα κυπαρίσσια που σφαχτήκαν
για να χτιστεί ένα πύργος κατακόκκινος
μ’ ένα ρολόγι και δυό μαύρους δείχτες
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ’ρχεται ένα σύννεφο
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ’ρχεται ένα ξίφος
το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρίφαλα
το ξίφος θα θερίζει το κορμί της

Από την ποιητική συλλλογή: «Παραλογαίς» (1948).

Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1945-1971) Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 40.

ΒΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΒΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Βαριά από την Άνοιξη

η φλόγα

τα μάτια ανοίξανε σαν τάφοι

πράσινα χόρτα φύτρωσαν γύρω στο στόμα

τα βλέφαρα χάθηκαν μακριά

φύγανε τα μαλλιά

μα η πληγή

έμεινε ορθάνοιχτη

κι ουρλιάζει

Από την ποιητική συλλογή: «Ο περίπατος» (1960). 
Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1945-1971)», Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 154.

ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΖΩΗ

Νύχτα
σ’ ένα φαρμακείο
ένα άλογο
γονατισμένο
τρώει
τα σανίδια
ένα κορίτσι
μ’ ένα έγκαυμα
παράξενο
πράσινο
γιατρεύεται
ενώ
το φάντασμα
απελπισμένο
κλαίει
στη γωνιά

Μ' ΕΝΑ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΚΛΑΔΑΚΙ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου
Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ' αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά
Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο
Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ' ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

ΔΕΝ ΤΑ ΠΟΥΛΩ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΚΑΤΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια
χάος
είν’ η ψυχή μου
που έκοψε με τα δόντια του
ο Θεός

άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια
τα δείχνουν
τα πουλάνε
τ’ αγοράζουν

εγώ δεν τα πουλώ

οι άνθρωποι
τα κοιτάζουν
με ρωτάνε
άλλοι γελάνε
άλλοι προσπερνάνε

εγώ δεν τα πουλώ



Από τη συλλογή «Ο περίπατος», 1960.

ΑΦΑΝΤΑΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ’ απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ’ το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ’ αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα –κεντημένος ένας αετός–
πράσινος παπαγάλος –κλείνω τα μάτια– κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ’ ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά



Aπό τη συλλογή «Η Λησμονημένη».

Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν’ ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σκοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ’ αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.



Από τη συλλογή «Τα Φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο», 1958.

ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Τί γυρεύει το κορίτσι
στο σκοτάδι
της καρέκλας;
γρήγορα
καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο
γδύνεται
με σύννεφα μπροστά στα μάτια
με τη βροχή μες στο κεφάλι
με τη βελόνα στην καρδιά
βγάζει τις κάλτσες
βγάζει τα λουλούδια
πετάει το φωτοστέφανο
έξω τα φύλλα του καιρού
βάφονται μες στο αίμα

ΤΗ ΖΕΣΤΗ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


Ο ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Δ’ΑΡΚΟΖΙ

         Στον Νίκο Εγγονόπουλο

Ο Ιωάννης Βενιαμίν δ’ Αρκόζι που πέθανε -
«εν ζωή» - και αναστήθηκε μόλις νυχτώνει
κάθε βράδυ σφάζει τα κοπάδια του - γίδια βόδια και
πρόβατα πολλά - πνίγει όλα τα πουλιά του αδειάζει
τα ποτάμια του και πάνω στον κατάμαυρο σταυρό
που ’χει στημένο καταμεσίς στο δωμάτιό του
σταυρώνει την αγαπημένη του. Ύστερα κάθεται μπρος
στ’ ανοιχτό παράθυρο καπνίζοντας την πίπα του
φτωχός και δακρυσμένος και σκέφτεται νά ’χε
κι αυτός κοπάδια βόδια γίδια και πρόβατα πολλά
νά ’χε ποτάμια με γρήγορα ολοκάθαρα νερά
να θαύμαζε κι αυτός το φτερούγισμα των πουλιών
να χαίρονταν κι αυτός τη ζεστή ανάσα της γυναίκας



Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα 1945-1971», Αθήνα, Κέδρος 1977.

Τ' ΑΛΛΑ ΠΟΥΛΙΑ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

          Στον Οδυσσέα Ελύτη

Δε δίνω αίμα στις φλέβες των πουλιών
και τα ποτάμια μου κρατήσαν τα νερά τους
επάνω στα ψηλά βουνά τρεις βίγλες έχω στήσει
μεσ’ στη σπηλιά μου φύλαξα τους αετούς

Ελάτε βγήτε στον κάμπο περιστέρια μου
με τις γαλάζιες κορδέλες στο λαιμό σας
ελάτε βγήτε με το φεγγάρι στην καρδιά
σα θα σηκώσω την ταφόπετρά μου

Αργοπεθαίνουν γύρω μου τ’ άλλα πουλιά
ελάτε βγήτε στον κάμπο περιστέρια μου
ελάτε βγήτε σφαγμένα περιστέρια μου



Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα 1945-1971», Κέδρος, Αθήνα 1977.

ΓΥΡΙΖΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


Ο ΤΡΕΛΟΣ ΛΑΓΟΣ

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος

Bούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

ΔΙΨΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΤΟ ΨΩΜΙ

'Ενα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή
μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ο υ ρ α ν ό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ο υ ρ α ν ό

Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!


Από την ποιητική συλλογή "Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο", 1958.