ATTILIO
BERTOLUCCI
ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ
Οι ακακίες των
παιδικών μου χρόνων
με τα δροσερά τους φύλλα να τραγουδούν στο στόμα
μου...
Περπατάς κατεβαίνοντας την ξερή όχθη του Τσίνγκιο,
και κάποιο μακρύ κλαδί χαϊδεύει
τη φλογισμένη σου όψη, και μετά, απομακρύνοντας
εκείνο το γλυκό και ενοχλητικό κλαδί,
με μιαν ασύνειδη διάθεση για εκδίκηση το γδέρνεις
και τινάζονται μια χούφτα φύλλα τρυφερά.
Διαλέγεις ένα, το ακουμπάς ίσα-ίσα
στα χείλη σου και τραγουδάει, όσο περπατάς,
έχοντας κιόλας ξεχάσει όλη την παρέα σου.
Από κείνο κει το μέρος περνούν πετώντας λιβελούλες,
ακούς από μακριά τις αλωνιστικές μηχανές,
ζεις σάμπως μέσα σ’ ένα όνειρο ζεστό.
Όταν των τζιτζικιών το τραγούδι παύει ν’ ακούγεται πιά,
έρχονται και με κατακλύζουν
τα πρώτα σκοτάδια και η σιωπή του βραδιού,
σχεδόν ξαφνικά – μια φρενίτιδα κυριεύει τα πόδια μου
και τρέχω μέχρι να μου κοπεί η ανάσα,
μες στο δροσερό απόβραδο,
πανευτυχής, κι ας είμαι φοβισμένος.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου