ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ

 

ATTILIO BERTOLUCCI

 

ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ 

Δεν είχα ξαναδεί γλάρους στις όχθες του Τίβερη

ν’ αλλάζουν φτερά και νερά στου χειμώνα τα τέλη.

 

Έγειρα στον γρανίτινο φράχτη όπως κάνουν

όσοι ξενυχτάνε τη ζωή ή τον θάνατό τους καταβάλλοντας

 

υπέρμετρη υπομονή, αλλά τ’ αφηρημένα μου μάτια

ακολουθούσαν τ’ αρπαχτικά πλαναρίσματα των ασημόγκριζων πουλιών,

 

μέχρι να τους χορτάσουν τις κοιλιές τα κωνικά τους ράμφη

που ήδη αστραφτοκοπούσαν σε άλλα κύματα και με διαφορετικόν ήλιο

 

λόγω της αναπόδραστης ροής του χρόνου, οι δε κουρασμένες

αλλά και αδηφάγες ακόμα κόρες των ματιών μου στράφηκαν τώρα

 

στην κινητή αγορά των πολυσύχναστων δρόμων της Ρώμης

ν’  αναζητούν απεγνωσμένα κατά την ώρα της υπογλυκαιμίας

 

μιαν απρόβλεπτη τροφή που μόνο εγώ γνώριζα

σε μιαν εύθυμη και άγονη αποκάλυψη μες στο σκιόφως

 

που έσταζε αίμα από σοφίτες και γείσα μεσημβρινά

και κατακάπνιζε πάνω στους λόφους τα πράσινα κλαδιά των κλαδεμένων δέντρων

 

μέχρι να μαυρίσουν τα ελεήμονα της επιστροφής ουράνια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.