ΣΤΟΝ ΛΕΟΠΟΛΔΟ ΛΟΥΓΟΝΕΣ

 

JORGE LUIS BORGES

 

ΣΤΟΝ ΛΕΟΠΟΛΔΟ ΛΟΥΓΟΝΕΣ

 

Οἱ ἦχοι τῆς πλατείας σβήνουν, καθὼς μπαίνω στὴ Βιβλιοθήκη. Τρόπον τινὰ νιώθω μὲ τὸ σῶμα μου φυσιολογικὴ τὴν ἕλξη τῶν βιβλίων, τὴ γαλήνια ἀτμόσφαιρα τῆς τάξης, τὸν χρόνο ἀνατετμημένο καὶ μαγικὰ διατηρημένο. Ἀριστερὰ καὶ δεξιά, ἀπορροφημένα στὴ διαυγὴ ὀνειροπόλησή τους, τὰ φευγαλέα πρόσωπα τῶν ἀναγνωστῶν ἐμφανίζονται καὶ ξεχωρίζουν στὸ φῶς τῶν πορτατὶφ τοῦ ἀναγνωστηρίου, ὅπως στὴν ὑπαλλαγὴ τοῦ Μίλτωνος. Θυμᾶμαι ὅτι εἶχα ἤδη θυμηθεῖ αὐτὴ τὴ φιγούρα σὲ αὐτὸ τὸ μέρος, καὶ ἔπειτα αὐτὸ τὸ ἄλλο ἐπίθετο ὄνομα, ποὺ ὁρίζεται ἐπίσης ἀπὸ τὸ περίγραμμά της, τὴν ἄνυδρη καμήλα του Σεληνιάδας σας, καὶ ὕστερα αὐτὸ τὸ ἑξάμετρο ἀπὸ τὴν Αἰνειάδα, τὸ ὁποῖο χρησιμοποιεῖ καὶ ξεπερνά τὴν ἴδια τεχνητὴ ἐπινόηση:

 

Ibant obscuri sola sub nocte per umbram.

 

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ ἀφήνουν στὴν πόρτα τοῦ γραφείου του. Μπαίνω· ἀνταλλάσσουμε μερικὰ συμβατικὰ καὶ ἐγκάρδια λόγια, καὶ τοῦ δίνω τὸ βιβλίο μου Ὁ Δημιουργός. Ἂν δὲν κάνω λάθος, δὲν μὲ ἀντιπαθούσατε, Λουγόνες, καὶ θὰ σᾶς ἄρεσε νὰ σᾶς ἀρέσει κάποιο ἀπὸ τὰ ἔργα μου. Αὐτὸ οὐδέποτε συνέβη στὸ παρελθόν, τὴ φορὰ αὐτὴ ὅμως γυρίζετε τὶς σελίδες καὶ διαβάζετε ἕναν στίχο μὲ τόνο ἐπιδοκιμαστικό, ἴσως ἐπειδή ἔχετε ἀναγνωρίσει τὴ δική σας φωνὴ σὲ αὐτόν, ἴσως καὶ ἐπειδή γιὰ ἐσᾶς ἡ ἐλλειματικὴ καὶ ἐσφαλμένη πρακτικὴ ἔχει λιγότερη σημασία ἀπό τὴν ὑγιή, τὴν ὀρθὴ θεωρία.

Στὸ σημεῖο αὐτό τὸ ὄνειρό μου διαλύεται, σὰν νερὸ μέσα σὲ νερό. Ἡ ἀπέραντη βιβλιοθήκη, ποὺ μὲ περιβάλλει, βρίσκεται στὴν ὁδὸ Μεξικοῦ, ὄχι στὴν ὁδὸ Ροδρίγες Πένια, καὶ ἐσεῖς, Λουγόνες, αὐτοκτονήσατε στὶς ἀρχὲς τοῦ 1938. Ἡ ματαιοδοξία μου καὶ ἡ νοσταλγία μου ἔχουν ἐκπονήσει καὶ στήσει μιὰν ἀδύνατη νὰ ἔχει συμβεῖ σκηνή. Ἔτσι θὰ γίνει (λέω στὸν ἑαυτό μου), ἀλλὰ αὔριο θὰ εἶμαι κι ἐγὼ νεκρός, και οἱ καιροί μας θ’ ἀνακατευτοῦνε μὲς στὴ θολούρα τους, καὶ ἡ χρονολογία θὰ χαθεῖ σ’ ἕναν κόσμο συμβόλων, καὶ μὲ κάποιον τρόπο θὰ εἶναι δίκαιο νὰ ποῦμε ἐπιβεβαιωτικὰ ὅτι ἐγὼ σᾶς ἔφερα αὐτὸ τὸ βιβλίο καὶ ὅτι ἐσεῖς τὸ δεχθήκατε.

 

Χ. Λ. ΜΠ.

Μπουένος Ἄιρες, 9 Αὐγούστου 1960