ΟΙΚΙΑΚΑ ΕΙΔΥΛΛΙΑ

 

ATTILIO BERTOLUCCI

 

ΟΙΚΙΑΚΑ ΕΙΔΥΛΛΙΑ

 

Ι

Αυτός είναι ο γλυκός χειμώνας εδώ

που φέρνει καπνούς ανάμεσα στις ακακίες, γέρους αλήτες

κάτω από τα Απέννινα στον δρόμο για την πόλη,

μια τόσο εύθυμη σιωπή παντού τριγύρω.

 

Με ήλιο ή με ομίχλη, δεν έχει σημασία, το γλυκό το βράδυ

βλέπει παιδιά να φωνάζουν παίζοντας παιχνίδια θλιβερά

σε όλο τον δυτικό ουρανό, τη μια σταχτή την άλλη χρυσαφένιο,

αργά, πολύ αργά, μέχρι ν’ ανάψουν τα φώτα.

 

II

Με τόση οικειότητα ξεκινάει η μέρα

στο γκρίζο φθινόπωρο, κι έτσι περνάει αργά 

το πρωί πέρα από τα καθαρά παράθυρα

που ρουφάνε το αργόσυρτο φως.

 

Αυτή η ασημένια σιωπή είναι η παρακμή

της χρονιάς, και τη ζωή μας την αλλάζουν

απλώς ανεπαίσθητα οι οδυνηρές γιορτές της καρδιάς,

οι αναμνήσεις που φεύγουνε μακριά σαν σύννεφα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.