ΡΙΛΚΕ

 

RAINER MARIA RILKE

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

ΕΣΕΝΑ, ΖΟΦΕ, ΠΟΥ Μ’ ΕΧΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙ

 

RAINER MARIA RILKE

 

ΕΣΕΝΑ, ΖΟΦΕ, ΠΟΥ Μ’ ΕΧΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙ

 

Εσένα, ζόφε, που μ’ έχεις γεννήσει

κι από τη φλόγα πιο πολύ σ’ έχω αγαπήσει –

τη φλόγα που τον κόσμο περιβάλλει

και λάμπει, και είναι μες σε μιαν αγκάλη,

σε κάποιον κύκλο μέσα, ναι, και την ορίζει,

απ’ έξω ουδείς ευρέθηκε ποτέ να τη γνωρίζει.

 

Ο ζόφος όμως τά ’χει εντός του όλα συναγμένα:

και σχήματα και φλόγες και ζώα, αλλά κι εμένα.

Τα πάντα τά ’χει καπαρώσει:

ανθρώπους και εξουσίες –

 

και το μπορεί, γιατί είναι η δύναμή του τόση.

Τώρα έχει και στη γειτονιά μου πια ζυγώσει.

 

Στις νύκτιες πιστεύω εγώ ουσίες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΑΦΡΗ Η ΖΩΗ

 

RAINER MARIA RILKE

 

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΑΦΡΗ Η ΖΩΗ

 

Καλή και ανάλαφρη η ζωή – και γνωριζόμαστε.

Η ζωή είν’ γεμάτη από στρατιά μαλαματένια.

Γερότερα ας την πιάσουμε, μη βάζουμε έννοια·

καθόλου τη ζωή δεν πρέπει να φοβόμαστε.

 

Σηκώνουμε την ταραχή και τη γαλήνη –

και μας οικοδομούν αμφότερες με τάξη:

γαλήνη εσένα σε στολίζει με μετάξι,

κι εμένα η ταραχή πυργί άπαρτο με στήνει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ

 

RAINER MARIA RILKE

 

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ

 

Στον δρόμο τον ηλιόλουστο, στο

κούφιο ήμισυ από κορμό δέντρου που ποτίστρα

εδώ και πολύ-πολύν καιρό έχει γίνει, αθόρυβα ανανεώνεται

του νερού η επιφάνεια, όπου πάω εγώ συχνά τη δίψα μου

και σβήνω: με τις χούφτες παίρνω εντός μου

του νερού την ιλαρότητα, τις απαρχές των υδάτων.

Η πόση μού φαινόταν πάντα κάτι το εξόχως προφανές.

Πλην όμως τούτη η χειρονομία αναμονής

μου αρδεύει τη συνείδηση με το νερό το ολόλαμπρο.

 

Οπότε, εάν κι εσύ ερχόσουν να με ηρεμήσεις, εμένα

θα μού ’φτανε κι ένα ελαφρό ακόμα των χεριών μου άγγιγμα

είτε σε κάποια νεαρή καμπύλη στους ώμους σου

είτε εκεί που κατοικεί του στήθους σου το σφρίγος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΡΙΛΚΕ

 

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΡΙΛΚΕ 

από τα Σονέττα προς τον Ορφέα

σε δική μου μετάφραση

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

 

RAINER MARIA RILKE

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

 

Με θαυμασμό σε κοίταζα συχνά· στεκόμουν στο χτες αρχινισμένο παραθύρι,

στεκόμουν και σ’ εθαύμαζα. Η νέα πόλη εξακολουθούσε

να μου είναι απαγορευμένη, το δε αμετάπειστο τοπίο

σκοτείνιαζε πέρα, ωσάν εγώ να μην υπήρχα. Και τα διπλανά μου ακόμα πράγματα

καν το παραμικρό δεν έκαναν, να τα κατανοήσω. Στους φανοστάτες πάνω

ορμητικό χυνόταν το σοκάκι: κι έβλεπα πως ήταν ξένο.

Συμμετείχα ήδη –από μια κάμαρα συμπαθητική, στο φως της λάμπας–

σε ό,τι γινόταν απέναντι: τα καταστήματα το νιώσαν, κι έκλεισαν.

Στεκόμουν. Κάποιο παιδί έκλαψε ύστερα. Ήξερα τί μπορούσαν να κάνουν

οι μητέρες στα τριγύρω σπίτια, – κι επίσης ήξερα

του κάθε κλάματος τον απαρηγόρητο λόγο.

Ή τραγουδούσε μια φωνή κι έφτανε λίγο πιο μακριά απ’ όσο περίμενες να φτάσει,

ή το βήξιμο ακουγόταν κάποιου γέροντα

που συνεχώς μουρμούριζε λες κι είχε δίκιο το σώμα του που τά ’βαζε

με τον πιο μειλίχιο κόσμο. Κατόπιν σήμανε την ώρα το ρολόι, μα εγώ

καθυστέρησα ν’ αρχίσω να μετράω, και πάει, μού ’φυγε. –

Σαν παιδί, σαν ξένος που τον δέχονται επί τέλους, αλλά που

δεν πιάνει τη μπάλα και που κανένα παιχνίδι δεν ξέρει να παίξει

απ’ όσα οι άλλοι με τόση ευκολία παίζουνε,

κι έτσι στέκεται και κοιτάζει πέρα μακριά –

πού αλήθεια;: έτσι στεκόμουν κι εγώ και ξάφνου

κατάλαβα πως ασχολιόσουνα εσύ μ’ εμένα, πως έπαιζες μαζί μου εσύ,

μεγαλωμένη νύχτα, κι έμεινα εκεί να σε θαυμάζω. Εκεί οι πύργοι

οργίζονταν, εκεί μια πόλη με αποσοβημένο το πεπρωμένο της

με είχε περικλείσει, χωρίς ωστόσο να με στρυμώχνουνε

βουνά που εμάντευα, και στον κοντινότερό μου κύκλο

μια λιμασμένη ξένωση έσφιγγε την τυχαία μαρμαρυγή

των αισθημάτων μου –: εκεί, ω ύψος, καμιά

δεν ήτανε ντροπή για σένα τ’ ότι με γνώριζες. Η πνοή σου

περνούσε από πάνω μου. Παντού με σοβαρότητα μοιρασμένο

το χαμόγελό σου έμπαινε βαθιά και σ’ εμένα μέσα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

[ΙΔΟΥ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ]

 

RAINER MARIA RILKE

 

[ΙΔΟΥ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ]

 

Ιδού, έτσι είναι η νοσταλγία: να κατοικείς στο κύμα,

πατρίδα μες στους χρόνους να μην έχεις – χρόνο ή μήνα.

Οι επιθυμίες παρομοίως: δϊάλογο με βήμα

να στήνουν σιγανό η αιωνιότητα με τη ρουτίνα.

 

Ομοίως και η ζωή: ωσότου από κάποιο χτες κινώντας

η πιο μοναχική ώρα ν’ ανεβεί, ψηλά να πάει,

και αλλιώς από τις άλλες της τις αδελφές, μειδιώντας,

αυτή σωπαίνει μπρος στο Αιώνιο που συναντάει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ!

 

Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ! 

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ

ΓΙΑ ΤΑ "ΣΟΝΕΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΕΦΕΑ" ΤΟΥ ΡΙΛΚΕ

 

Η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΑ "ΣΟΝΕΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ" ΤΟΥ ΡΙΛΚΕ

 

εδώ 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΝΟΟ

 

RAINER MARIA RILKE

 

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΝΟΟ

 

Κανένα σας, παιδιά της Βιθυνίας σεις, δεν μ’ έχει εννοήσει

(τον ποταμό ν’ αγγίξετε – υψώνεται όποιος τόνε πιάνει…)

Εγώ μπορεί να τον καλόπιανα. Τον έχουμε γεμίσει

ωστόσο μόνο θλίψη, και θολώσει δια παντός, πικράνει.

 

Ποιός μπόρεσε, λοιπόν,… ποιός ν’  αγαπήσει; – Κανείς, κανείς κανένας.

Με αυτό τον τρόπο, να, που απέραντο έχω προκαλέσει πόνο. –

Στον Νείλο τώρα βρίσκεται: θεός γαληνευτής είν’ ένας

κι αυτός. Ποιός είναι εγώ δεν το γνωρίζω, κι ούτε τον ζυγώνω.

 

Κι εσείς, παράφρονες, τον επετάγατε στ’ αστέρια, κείθε,

κι εγώ, ω μωροί, να σας φωνάζω: ξέρετε ποιός ανεβαίνει;

Γιατί δεν είναι απλώς ένας νεκρός. Μακάρι νά ’ταν, είθε.

Θα τό ’θελε. Έτσι δεν θα του συνέβαινε ό,τι του συμβαίνει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.