ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΥ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, «Ποιήματα (1962-2018), Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη 2020.

Το όνομα του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου είναι εγγύηση. Με ότιδήποτε έχει ασχοληθεί γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι καλό. Και ως μεταφραστής και ως δοκιμιογράφος και ως ποιητής έχει αφήσει βαθύ το αποτύπωμά του στα γράμματά μας. Η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του στην αρχή του έτους χαιρετίζεται με ενθουσιασμό. Αποτελεί «εκδοτικό γεγονός». Οι μέχρι τώρα εκδομένες ποιητικές συλλογές του («Ραγισμένο ταμπούρλο», 1991, «Υπό ξένην σημαία», 1991, και «Τα ποιήματα του μανδαρίνου», 2002) συμπληρώνονται από μεταγενέστερα έργα και παρουσιάζονται ως Άπαντα. Ποίηση της ερημιάς και των διαψεύσεων, τραγούδια που είναι βουβοί θρήνοι για το μέλλον που έδυσε προτού καν ανατείλει, στίχοι κοφτοί που αρθρώνουν απελπισία για την αμηχανία από την ενοχή που νιώθουν όσοι μετείχαν στην τραγωδία που βίωσαν, χωρίς εντούτοις να πενθούν. Ολιγογράφος και καίριος ως ποιητής έρχεται με τη συμπυκνωμένη σοφία, που κέρδισε από τα ταξίδια του στις θάλασσες της στάχτης, να σταθεί δίπλα στον Άρη Αλεξάνδρου. «Άστεγος από τα νιάτα του» στεγάζει στους στίχους του την ιστορία της ζωής του και της γενιάς του. ‘Όπως χαρακτηριστικά γράφει: «Η ποίηση αυτή ήταν και στον καιρό της γερασμένη. Και εκπρόθεσμη. Καμία αναδάσωση της μνήμης δεν πέτυχε». Πρόκειται για  ορατόριο της ματαίωσης που τραγουδιέται με άκρα ευγένεια.

 

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα Documento.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ
Άλλη είναι η αίσθηση των συγκεντρωμένων ποιημάτων!

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ

Διονύσιος Σολωμός, "Ρίμες εξ απροόπτου / Rime improvvisate", μετάφραση και επίλογος Γιώργος Κεντρωτής & Νίκος Παπαδόπουλος, ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 2004.

Τα τριάντα ιταλικά σονέτα του Σολωμού, που είχε εκδώσει το 1822 και το 1823 ο Λοδοβίκος Στράνης, τα μεταφράσαμε και τα σχολιάσαμε με τον Νίκο Παπαδόπουλο, τα επιμελήθηκε ο Δημήτρης Αρμάος και τα εξέδωσε ο Θανάσης Χαρμάνης. Εκπληκτικής αισθητικής καλαισθησίας έκδοση, δίγλωσση μάλιστα! Στις διορθώσεις των τυπογραφικών δοκιμίων είχα συνεργαστεί με τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο. Η μετάφραση έγινε με χρήση σολωμικού λεξιλογίου - σαν να εκτελείς έργο κλασικής μουσικής με όργανα εποχής. Είμαι υπερήφανος γι' αυτό το βιβλίο και για τη συνεργασία με όλους αυτούς τους υπέροχους φίλους μου.

ΛΥΩΜΕΝΑ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ


ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ

Ανάσαινα το δέρμα σου ευλύγιστο ποτάμι
κυμάτισε στα βλέφαρα ο ήσυχος λυγμός
όταν κουράστηκε η φωνή και βρήκε μαξηλάρι
όταν η μέρα εράγισε και βούλιαξε το φως.

Έχασα τους συντρόφους μου με πήρε η λησμονιά
με πήρε η γλυκειά βροχή το μαλακό σκοτάδι
έχασα τους συντρόφους μου χιονίζει λησμονιά
σβησμένες οι σημαίες μου κ’ η νιότη μου σαλπάρει

Τα οράματά μου αράζουνε αργά στα γόνατά σου
μικρά ναυάγια που διψούν της άμμου το φιλί
προσπάθειες που τέλειωσαν, λυωμένη μουσική
λυωμένα δάχτυλα κρυμμένα στα μαλλιά σου…



Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μαρτυρίες» τον Νοέμβριο του 1964.

ΔΩΣ' ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ...

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ


ΝΤΑΝΙΟΥΣΑ

Δώσ’ μου το χέρι σου και πάμε στη βροχή
η ομίχλη έσβησε και το στερνό φανάρι
άσε να φεύγουν τα λιμάνια κι οι καιροί
εμείς δεν πρόκειται να πάμε στο φεγγάρι

Ωραία που πάει πέρα το ποτάμι!
φορτώθηκε τόση ζωή και πάει στο καλό
αντίο καράβι μου, νά ’χεις καιρό γλυκό
στο γυρισμό θα βρω κλειστο το μονοπάτι

Ποιό γυρισμό και ποιός γυρίζει πια;
σπουργίτη πολωνέζικο γέλιο παλιό του Μάρτη
γέλιο μικρό κι αθάνατο ματώνεις το βοριά
- στο γυρισμό θα βρω κλειστό το μονοπάτι

… εμείς δεν πρόκειται να πάμε στο φεγγάρι
άλλωστε η ώρα πέρασε πέρασε η ζωή
η ομίχλη έσβησε και το στερνό φανάρι
δώσ’ μου το χέρι σου και πάμε στη βροχή.



Από το βιβλίο: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, «Υπό ξένην σημαία», Ποιήματα 1967-1987, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1991, σελ. 22.

Η εικονιζόμενη είναι η κ. Inez Sastre.

ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ 'ΝΑΙ...

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ


ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΕΝΟΣ ΕΠΟΥΣ

Τα πιο μεγάλα αδέρφια μας
κοιμούνται κάτω από δυο μέτρα λησμονιά.
Όλη τη νύχτα χιόνιζε στ’ άσπιλα μέτωπά τους
όλη τη νύχτα έπεφτε αργά η συκοφαντία
στη μνήμη τους που βούλιαζε σιγά-σιγά στη λάσπη
στη μνήμη τους δεν έπαψε πικρό νερό να πέφτει.


(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 44, Αύγουστος 1958, σελ. 103.
Παρμένο από τις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου.)