BALDOMERO FERNÁNDEZ MORENO
ΔΑΛΜΙΡΑ
Λείο
τ’ όνομά σου, λαμπερό, και με ζαλίζει
σαν
τη γυμνή τη λάμα του σπαθιού, την κόψη.
Πώς
στον αέρα ακονίζεται – σαν τον αθέρα!
Και
στο νερό πώς αυλακώνεται – νεράκι!
Το
ψιθυρίζουνε των φοινικιών οι θρόοι
στων
χαρεμιών τα βάθη, και σε λεν σουλτάνα·
το
λένε κι οι χλομές αγέλες των ευνούχων
και
των γιαταγανιών η λάμψη η κυρτωμένη.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
