ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1908 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Αργό το χιόνι πέφτει στους ώμους

ο στρατοκόπος διαβαίνει ξέγνιαστος

το θολό μονοπάτι

απλά φτερουγίζουν άσπρα πουλιά

τ’ ουρανού

Μνήμη λευκή

τα χείλη στάζουν δροσιά

ανέλπιστη αγάπη

ξημερώνει καινούρια χαρά

εκεί που τελειώνει το φως

Από το βιβλίο «Κομιδή του Νίκου Λεβέντη», Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1987, σελ. 41.

Το σκίτσο είναι του Γιάννη Στεφανάκι.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1941 ΠΕΘΑΝΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Θ’ ανάψω δάφνες να φλομώσει ο ουρανός
Μήπως και μυριστείς πατρίδα και γυρίσεις
Μέσ’ απ’ τα δέντρα που σε γνώριζαν και που γι’ αυτό
Τη στιγμή του θανάτου σου άξαφνα τινάξανε άνθος

Εμάς τους γύφτους άσε μας
Τους «οικούντας εν τοις κοίλοις»
Τι δε νογάμε από γιορτή

Και τα πουλιά δε βάνουμε προσάναμ-
Μα στον ύπνο μας καθώς μας είχες μυήσει
Δώθε από τη φθορά πλέκουμε τους κισσούς
Μακριά σου πιο κι απ' το Α του Κενταύρου

«Ως εν τινι φρουρά εσμεν»
Μαργωμένοι μες στο χρόνο
Κι από τραγούδι αμάθητοι

Μόνος εσύ ο αιρετικός της ύλης αλλ'
Ομόθρησκος των αετών το ύστερο άλμα
Τόλμησες. Κι οι ποιμένες σ’ είδανε της Πρεμετής
Μες στης άλλης χαράς το φως να οδοιπορείς πιο νέος

Τι κι αν ο κόσμος μάταιος
Έχεις μιλήσει ελληνικά
ως «εις τον έπειτα χρόνον»

Κι από την ομιλία σου ακόμη
Βγάνουν θυμίαμα οι θαλασσινοί κρίνοι
Και κάποιες θρυλικές κοπέλες κατά σε
Μυστικά στρέφουνε τον καθρέφτη του ήλιου.

1955

Από τη συλλογή: «Τα ετεροθαλή» (1974).

Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Ποίηση», Ίκαρος, Αθήνα 2002, σελ. 335-336.

ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

Αόρατοι κατοικούμε σε μια μουσική
Σε μια μεγάλη κάμαρα
Σε μια μουσική
Που έχει όργανο την ησυχία
Τραπέζι τη γη
Δάχτυλα τον αγέρα και τη βροχή
Κι έμπνευση τον άνεμο

Αόρατοι κοιμόμαστε στη χλόη
Και κελαηδάμε
Όταν ξαπλώνουμε
Με τα πόδια στον ορίζοντα
Και τους πόθους στον ουρανό
Το φως της αυγής
Είναι η βρύση που μας ξυπνά
Όπως είναι και η κούνια στα παιδιά μας

ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ

Είδαμε εδώ την οικουμένη;
Είδαμε τα φύλλα και τα δέντρα
Είδαμε τα χόρτα και τη γη
Τον άνεμο δεν είδαμε πού πήγαινε
Τον άνθρωπο είδαμε πού πήγαινε.

ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


Ω, ΤΗ ΧΑΡΑ ΜΑΣ

Ω, τη χαρά μας πέρασαν τ’ αστέρια
Τις παρθένες αγκάλιασαν οι αρραβωνιαστικοί
Και λούστηκε η καρδιά της εποχής
Βράχηκαν οι θάμνοι
Από μια σταγόνα αναπνοής
Του ήλιου
Από μια θέρμη από μια θωριά.

ΝΩΠΕΣ ΑΒΓΑΛΤΕΣ ΧΑΡΕΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΝΩΠΕΣ ΑΒΓΑΛΤΕΣ ΧΑΡΕΣ

Νωπές άβγαλτες χαρές
Άβγαλτες κοπέλες
Φωτεινές επιφάνειες
Όπου ακουμπά ο στοχασμός
Και ανασαίνει
Τερπνές μελιχρές
Ώρες

Άκου εκεί
Την τρικυμία
Των λουλουδιών
Το φόβο των καρδιών
Το λύγισμα όλων των επιθυμιών
Τη μουσική που ξεσπάει
Μέσα στα στήθια μέσα στη χλόη.

ΣΑΝ ΑΠΛΗΣΤΟ ΠΟΥΛΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΗ ΜΟΥΣΑ

Ονειροπαρμένη Μούσα
Γιατί σεργιανάς μπροστά μου;
Ουρανοκατέβατη η ζωή σου
Κελαηδά σαν άπληστο πουλί
Και θαμπώνει μας τα φρένα
Και γλιστρά και σκορπίζει
Άπειρα τα γιασεμιά της μέθης
Σε μια άσπιλη αρυτίδωτη λαλιά.

ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΓΥΜΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΑΜΟΣ

Γυμνή γυναίκα γάμος
Νησί
Νοήματα
Ναύτες που πέθαναν
Τραγούδια η τρικυμία
Τα πετούμενα
Τα φύκια
Κι η άσπρη συντροφιά
Από το χώρο.

ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΩΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ

΄Ωρα μεσημεριού
Διαύγεια
Η παρθενιά
Η γλώσσα των πουλιών
Λαλεί λάμψη από μαχαίρι
Αύρα φωτεινή
Αυλός που ποδοπάτησε
Σκοτάδια.

ΔΥΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ (1908-1941)



ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

H πιο γλυκιά παρθένα
Στολίζει το δωμάτιο
Eυφραίνει την περισυλλογή

Aς πούμε πως είμαστε ευτυχείς

Kι είναι η σειρά μας
Nα βρεθούμε αθάνατοι,
Nα φιλήσουμε την ομορφιά
Στα χείλη
Kαι στο λεπτό της φόρεμα



ΑΕΡΙΝΗ ΛΕΠΤΗ, ΑΝΑΛΑΦΡΗ

Θυμάμαι. Θέλω και θυμάμαι
H ανάμνηση, με την ανατροφή,
αέρινη λεπτή γίνεται ηδονή•
βασανισμένη, γοητεύει τα δάκρυά της
με χαμογέλια• είναι
κι αισθάνεται τον εαυτό της ηδονή
αέρινη λεπτή, ανάλαφρη...



Η εικονιζόμενη είναι -κατά τα υπεσχημένα- η κ. Inez Sastre.