ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ;

AYLA CINAROĞLU

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ;

Μόλις τα δέντρα βρίσκουν το θάνατο

μπροστά στις θερμoσόμπές μας θρηνούμε,

μα τότε τα δέντρα ξαναπεθαίνουν.

Όμως πεθαίνουν τα αντικείμενα

μέχρις ότου να πείτε σεις κύμινο;

Η τραπεζαρία ή το ντουλάπι;

Στη σούπά μας το ξύλινο κουτάλι;

Ή αυτό το ξύλινο αλογάκι;

Πεθαίνουν;

Τόσα και τόσα βιβλία πεθαίνουν;

Μετάφραση: Χρήστος Γιαννούτσος.

Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ

AYTÜL AKAL

Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ         

Αν είχα την ευκαιρία ν’ ακούσω

το ένα κυβάκι μετά το άλλο

της ζάχαρης που πέφτει μες στο τσάι

θα ήταν της μανούλας  μου η φωνή.

Αν είχα την ευκαιρία ν’ ακούσω

το ένα σύννεφο μετά το άλλο

της ομίχλης που πέφτει κάτω στη γη

θα ήταν του μπαμπούλη μου η φωνή.

Τότε και οι νιφάδες απ’ το χιόνι

που χαϊδολογούν  το πρόσωπο μου

θα ήταν η φωνή του αδερφού μου.

Και αν υπήρχε πόρτα στη φωνή μου

θα επερνούσα μέσα σε αυτήνα,

και αν παρατηρούσα τριγύρω μου

το εξής συμπέρασμα θα έβγαζα,

πως η μέγιστή ανησυχία μου

θα ήταν η φωνή του εαυτού μου…

Μετάφραση: Χρήστος Γιαννούτσος.