EDMUNDO CAMARGO
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ
Είναι μια ηλικιωμένη που τρώει πάντοτε μόνη της,
και μ’ έκανε να κλάψω βλέποντάς την
σαν νά ’μουν ο γιος που ποτέ δεν απόκτησε.
Με κοίταξε αμίλητη·
την κοίταξα κι εγώ και ούρλιαξα με την ψυχή μου
δεν είσαι μόνη σου, γιαγιά,
δεν είσαι μόνη.
Μια λάμπα έκλαψε τον γυάλινο λυγμό της,
το ξίδι στο μπουκάλι έγινε γλυκό
και η γριά μασώντας τις σκέψεις της
με κοίταξε ξανά, με γλύκα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
EDMUNDO CAMARGO
ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ
Στα πόδια του νησιού κοιμάται η άγκυρα
και της πυρίτιδας το παμπάλαιο φόρτωμα.
Ο άνθρωπος τινάζει τις μηχανές του στα ουράνια
κατεβάζει τα νυστέρια του και ανακαλύπτει το σώμα του αρχάγγελου
ανάμεσα στα βίαια φύκια και στους σκελετούς των καρχαριών
ξαπλώνει ανάσκελα – το κρασί στα μάτια του είναι παλιό.
Κάποιος ψαράς ρίχνει τα δίχτυα του και περιμένει
τα γένια του κολλούν με πείσμα στον αέρα
και ξάφνου νιώθει να φοβάται
τον βλέπουν εκείνα τα μάτια στο βυθό της θάλασσας
τον πιάνει το σκοτεινό ραντάρ τους.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
EDMUNDO CAMARGO
HAY UNA ANCIANA
Hay una anciana que siempre come sola,
me ha hecho llorar el verla
como si fuera el hijo que no llegó a tener.
Me ha mirado en silencio;
la he mirado gritando con mi alma
tú no estás sola, abuela,
tú no estás sola.
Un foco ha llorado su lagrimón de vidrio,
en la alcuza el vinagre se ha hecho dulce,
y la anciana mascando su propio pensamiento,
me ha mirado de nuevo, dulcemente.
EDMUNDO CAMARGO
AL PIE DE LA ISLA
Al
pie de la isla duerme el ancla
y la anciana cargazón de pólvora.
El hombre lanza al cielo sus máquinas
baja sus escalpelos y descubre el cuerpo del arcángel
entre las algas violentas y los esqueletos de tiburón
yace de espaldas es viejo el vino de sus ojos.
Un
pescador echa sus redes y espera
su barba se adhiere al aire obstinadamente
súbitamente tiene miedo
esos ojos al fondo del mar lo miran
lo enredan en su radar oscuro.
