ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ

 

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

 

ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ

 

Ο Θησέας καταδίωξε τον στρατό των Αμαζόνων, συνέλαβε τη βασίλισσά τους και την αποπλάνησε. Το γυναικείο στράτευμα σκορπίστηκε στον παγωμένο Βόσπορο καβάλα σε υπερήφανα άτια. Μιάν Αμαζόνα, επειδή πέθανε τιμώντας το όνομά της, οι Αθηναίοι την θυμούνται και την τιμούν ανέκαθεν. Όσες έφυγαν χάθηκαν με τη συνδρομή της ομίχλης μες στις στέπες που τις είχανε γεννήσει.

  Κάποιος ανώνυμος συγγραφέας αναφέρει τους άθλους του γιού του Θησέα και της αιχμάλωτης Αμαζόνας, ο οποίος είχε κάνει την αποκοτιά να απαιτήσει τον έρωτα της ιέρειας μιάς αυστηρής και αφιερωμένης σε χθόνια θεότητα αίρεσης, ιέρειας που τη σέβονταν και τη φοβούνταν όλοι οι ασιάτες σκλάβοι.

  Ο ακόλαστος νεαρός κόλλησε τότε μια σπάνια διανοητική ασθένεια και γυρνοβόλαγε μες στην πόλη και στα χωράφια της παραληρώντας και απειλώντας ότι θα γινότανε λύκος.

  Ο Θησέας άκουσε τις γνώμες διαφόρων μνημόνων ταξιδευτών, που είχαν εθισθεί στις περιπλανήσεις με πλοία και καραβάνια, κι έστειλε να φέρουν έναν γιατρό από την κοιλάδα του Νείλου.

  Ο σοφός εμφανίστηκε μέσα σ’  έναν μήνα και δια του λόγου γιάτρεψε τον παραληρούντα νέο, αφού τον είχε πρώτα τυλίξει με τον καπνό βαλσαμικής ρητίνης.

  Ο Θησέας επίστευε στην ιατρική των Αιγυπτίων, καθώς μάλιστα τους θεωρούσε ως τον πλέον υγιή και μακροβιότερο λαό της γης.

  Ο γιατρός άφησε ένα ομοίωμα του προσώπου του ως ενθύμιο του περάσματός του από εκεί. Το έχω δει κι εγώ ο ίδιος, προσωπικώς, ανάμεσα στα ομοιώματα και στα προπλάσματα μιας τέχνης λιτής και απέριττης.

  Η φιγούρα του Αιγύπτιου, με γυμνό το κρανίο του, έδειχνε την υπομονετική και συλλογισμένη στάση κάποιου γραφέα του έθνους του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΡΑΜΟΣ ΣΟΥΚΡΕ

 

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

 

FRAGMENTO APÓCRIFO DE PAUSANIAS

 

Teseo persiguió el ejército de las amazonas, cautivó su reina y la sedujo. La tropa de las mujeres huyó sobre el Bósforo congelado, montada en caballos de alzada soberbia. Una de ellas murió en el sitio de su nombre, donde los atenienses la recuerdan y la honran. Las fugitivas volvieron a perderse en la estepa de su nacimiento, socorridas de la brumazón.

   Un autor anónimo refiere las valentías del hijo de Teseo y de la amazona cautiva. Se atrevió a solicitar el amor de la sacerdotisa de un culto severo, dedicado a una divinidad telúrica, reverenciada y temida por los esclavos asiáticos.

   El joven licencioso contrajo una rara enfermedad de la mente y vagaba delirando por la ciudad y su campiña, amenazando con volverse lobo.

   Teseo escucha el parecer de viajeros memoriosos, habituados a la nave y a la caravana, y manda por un médico hasta el valle del Nilo.

   El sabio se presentó al cabo de un mes y consiguió sanar al mozo delirante por medio de la palabra y envolviéndolo en el humo de una rasina balsámica.

   Teseo fiaba en la medicina de los egipcios y los tenía por el pueblo más sano y longevo de la tierra.

   El médico dejó, en memoria de su paso, una efigie de su persona. Yo la he visto entre los simulacros y ensayos de un arte rudimentario.

   La figura del egipcio, de cráneo desnudo, mostraba la actitud paciente y ensimismada de un escriba de la nación.

 

 

ΛΟΥΚΙΑ

 

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

 

ΛΟΥΚΙΑ

   Άνοιξα τα παράθυρα του γυμνού θαλάμου και εμπιστεύτηκα στις πλάνες κάποιας νοσηρής ριπής το όνομα της απούσης. Παλεύοντας με μια ταφόπλακα η φωνή μου εμιμείτο την εφόρμηση του ωκεάνειου πουλιού ενάντια στον φάρο.
   Προμάντευα τους καθαρούς τόνους της αυγής, και βγαίνοντας από το ησυχαστήριό μου επάταγα με σεβασμό και φόβο το κλιμακοστάσιο που το ροκάνιζε ο καιρός. Διασκέδασα τη θλίψη θωρώντας ορίζοντα διάφανον. Η φλαμουριά και το πεύκο επαναλαμβάνονταν μακριά και τυχαία στη χώρα των λιμνών και των χειμάρρων.
   Λογόκρινα πιστά τον εαυτό μου. Ήθελα να πετύχω ένα ολίσθημα αδεξιότητας ή απάθειας στη διαδικασία των απάνθρωπων Πόνων του και δεν θυμόμουν άλλο τίποτα, ειμή μόνο τη δραστηριότητά μου και τη συνεχή παρουσία μου στο διαμέρισμα. Ο θάνατός του αναπαρήγαγε την όψη της αγωνίας του Ιησού.
   Οι αργές ομίχλες γεννήθηκαν, στις αρχές της νύχτας, από τα πηγάδια του βρόχινου νερού· γαλήνεψαν τους θόρυβους και έπειτα χάθηκαν στην κατοικία των παραισθήσεων.
   Του τελματωμένου νερού τα πέπλα διευκόλυναν την επιστροφή της επιμελέστατης εκείνης παρθένας. Ως ένδειξη αναγνωρίσεως άφησε να πέσει στα χέρια μου το μετάλλιο της ειλικρινείας της. Έπιασε μετά το στέμμα από το μέτωπό της και μου το επέστρεψε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΡΑΜΟΣ ΣΟΥΚΡΕ

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

EL CANTO ANHELANTE

El castillo surge a la orilla dei mar. Domina un ancho espacio, a la manera del león posado frente al desierto ambiguo. Al pie de la muralla tiembla el barco dei pirata con el ritmo de la ola.
El vuelo brusco y momentáneo de la brisa recuerda el de las aves soñolientas. Sube la luna, pálida y solemne, como la victima al suplicio.
Con la alta hora y el paisaje limpide despierta la nostalgie dei cautivo y se lastima el soldado. Mueve a Iágrimas alguna extraña y ondulante música. La contraria con rudos acentos, con amargura de irritados trenos un cántico ansioso que tiene el impetu recto de la flecha disparada contra un águila.

ΙΣΑΒΕΛΛΑ

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

ΙΣΑΒΕΛΛΑ

Εξ ουρανού είχε λάβει δώρημα δυσοίωνου κάλλους. Έμπλεα  τρόμου τα καλοκάγαθα μάτια της άνοιξαν στου κόσμου το θαύμα και έν’ αστέρι με λάμψη πρωινή, εκστασιασμένο μπρος στους εμπειροπόλεμους αρχάγγελους, έδυσε την ίδια εκείνη ώρα στο άπειρο. Άγρυπνος ήμουν στο πλάι του λίκνου της, και ευτυχείς έκανα σκέψεις να της προλειάνω το μέλλον.

Τη δέχτηκα και την εκράτησα στην αγκαλιά μου για να σώσω την παιδική της ηλικία από τα παραδείγματα της γης, και έκτοτε κατηύθυνε την πυρέσσουσα φωνή της στο να ψάλλει την αγωνία της Οδού του Μαρτυρίου και των μαρτύρων την αντίσταση.

Στην κορυφή ενός λόφου αποσύρθηκα για να φυλάω και να υπερασπίζομαι την αναψυχή της σε κάποια απόκρυφη κοιλάδα. Ο κρίνος τής παραβολής ο περίκομψος εναλλασσόταν με τη ροδωνιά που γεννήθηκε και άνθισε την ίδια νύχτα στης Ιζόλδης τον τάφο.

Την ακολούθησα μισοβλέποντάς την, όταν εχάραζε, κοντά σ’ ένα ποτάμι κρυστάλλινο, διάφανο. Αποξενώθηκε προσκολλημένη στη διδασκαλία κάποιου γέροντα, γιατρού ή ιππότη, στη βασιλεία των ουρανών, και χάθηκε θαυμάζοντας  το σημάδι του σταυρού που ξάφνου στον αέρα εζωγραφίστηκε. Παρθένων  ύμνος την καλούσε επίμονα μέσ’ από κάποιο πάνστιλπνο πλοίο.

Είπε τ’ όνομά μου εν μέσω επαίνων και επαγγελιών, προτού μεταμορφωθεί και χαθεί στο διάστημα, κι έτσι κατάφερα κι εγώ να σηκωθώ απ’ το χώμα, που μ’ είχε ριγμένον      της απουσίας της η αίσθηση.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.