ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΠΑΝΑΓΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ

 

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΠΑΝΑΓΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ

Μαζί στο Polis Art Cafe τα Χριστούγεννα του 2019.

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Τα ποιήματα του φίλου μου του καπετάνιου!
Πάντα γερός και δημιουργικός!
Αλλά και άλλα. Πολλά και διάφορα και ωραία. Και δυσεύρετα!
Ευχαριστώ πολύ, Νίκο!

ΚΡΟΤΗΜΑΤΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΡΟΤΗΜΑΤΑ

     Σε εμένα

Σ’ εντοπίζω από τον φθόνο

της ψυχής και την οργή!

Τ’ αδυσώπητο σαράκι

πως κανείς δεν σε γνωρίζει

της ανοίας ποιητή!

Διαγράφεσαι απ’ το μίσος

για των άλλων την γραφή

και του τρόπου που εκφέρεις

του ειδήμονα την κρίση

των παθών ζηλωτή!

Μα θε νά ’ρθει ’κείνη η μέρα

που θα μάθεις τελικά

πώς η γνώση αποκτάται

δίχως τις συγκατανεύσεις

στων θνητών κροτήματα,

μα μεγέθη δεν θυμάται !

      31 / 5 / 18

ΝΤΡΟΠΗ ΚΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΝΤΡΟΠΗ ΚΙ ΑΛΗΘΕΙΑ 

Μέχρι να βγει η ψυχή μου, θ’ αγωνίζομαι

για του ναυτίλου τ’ αρμυρό το μετερίζι!

Όσο να πάψει, από κόλια να υβρίζομαι

και κάποια ποίηση, αισχρή, με στιγματίζει!

Φίλες και φίλοι, αναγνώστες των καιρών

σας (ε)γοήτευσαν λεπτόπτιλοι σε σμήνη

αποτυπώματα ανθρώπων νοσηρών

μα στίγμα, λερωσιά, στον ναύτη έχει μείνει!

Κάπου σας χάιδεψε, στη ράχη ένα φτερό

τρισάθλιου καρχαρία που πιλοτάρει!

Μα το δικό μας στέρνο, τ’ ακριβό

Gulf Stream και Kuroshio, έχει μαρκάρει!!

Κάποτε εις το παρελθόν, ο Γιάννης ο Μαρής

σε μια του «έντεχνη» φθηνή μυθιστορία

έγραψε απροκάλυπτα, [στο στέκι της Χοντρής

σύχναζαν αποβράσματα και ναυτικοί απ’ τα πλοία]!

Και στην απολογία του, κλήθηκε για να πει

πώς ταύτισε καθάρματα, με έντιμους ναυτίλους

απάντησε : «κύριε πρόεδρε, το λέει ο ποιητής»

αυτός τους κάρφωσε μαθές, με τους δικούς του ήλους!!

Τέλος «δεινό» μα ξάστερο, μην τα πολυλογώ

και κάποιοι βαρεθήκατε, ίσως και να μ’ ακούτε!

Για «ποίηση» ευπώλητη, εγώ λογοδοτώ!

Ούτε θα κρύψω την ντροπή, και την αλήθεια ούτε!!!!

16 / 2 / 18

EL SACRO SANTO CHOCLO

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ


EL SACRO SANTO CHOCLO

Μ'  αυτό  το  tango  ας  τελειώσει  η  ζωή  μου !

Σ'  αυτό  το  tango  τερματίζει  το  κορμί  μου !

Με  τ'  άγιο  Tango  που  το  γέννησε  ο  πόθος

κι  έγινε  μόνιμος  ο  οργασμός  ο  νόθος !

Μ'  αυτό  το tango  θελ'  ο  χάρος  να  με  πάρει

 Por  Dique  Tres , ναι , η  ψυχή  μου να  σαλπάρει

κι  όπως  θα  φεύγει  για  τα  πέρατα  του  κόσμου

θέλω  να  το  χορέψω , μια  ύστατη  φορά

Μ'  αυτό  το  tango  χορεύει  η  καρδιά  μου

και  πέρα  διώχνει  τα  λάθη  τα  πολλά  μου !

Κι  όταν  θα  φθάσω  στου  Παράδεισου  τα  στέκια

σε  μια  Lamarque  τα  όνειρα  μου

Με  μια  Merello τα  πάθη τα  δικά  μου

φωτιές ανάβουν  μέσα  στα  σωθικά  μου

κι  όταν  θα  φθάσω  μεσ'  της  Κόλασης  τ' αλώνια

θέλω  να  ψέλνω  στους  Tangeros  προσευχή

Σήμερα  φεύγει  προς  τον  Άδη  η  υπαρξή μου 

κι  έπαθλο  παίρνει , μιά , Quebrada  το  κορμί  μου !

Σήμερα  γράφει  ο   Villoldo  ιστορία

κι  ελευθερώνει  του  μυαλού  την  ομηρεία !

Σήμερα  πέφτει  του  υπάρχω  η  αυλαία

και  η  αγάπη  στη  Milonga , τη μοιραία !

 
Σήμερα  κλείνει  ένας  έρωτας  μεγάλος  

σαφώς  για  κάποια  Tita  για  κάποια  Liberdad !

MOIRA’S TANGO

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

MOIRA’S TANGO

Μιά φορά θα γεννηθείς

και μια θα πεθάνεις,

πολλές θ’ ανασάνεις

και τέλος θα μάθεις

πως είναι να χάσεις

ονείρατα χίλια

μιά ολόκληρη ζωή!

Μιά φορά θα σταυρωθείς

και μιά θα δακρύσεις.

σαν μόλις γνωρίσεις

τι είναι να δίνεις

φαρμάκι να πίνεις

για κάποιον που θέλει

να σου κλέψει την ψυχή!

Πάντα στον έρωτα τζογάρεις

ελπίζοντας να πάρεις

αυτό που σου ανήκει!

Όταν την τύχη σου μπλοφάρεις

μπορεί και να ρεφάρεις

μα πάντα θα ρωτάς!

Ποιά η αξία

ονείρων φευγάτων

κλεμμένων θαυμάτων

που έχουνε φύγει!

Ποιά μοίρα φέρνει

ξανά καλοκαίρι

ανοίγει τεφτέρι

καινούριας χαράς!

Χίλιες δυό θ’ αγαπηθείς

πολλές θα χωρίσεις

χωρίς να ρωτήσεις

ποιος παίζει μ’ αισθήσεις

και ποιες παραισθήσεις

σου δώσανε φόβο

«πονώ» μέσ’ την ψυχή!

Χίλιες δυό θα φοβηθείς

και τόσες θα κλάψεις

ποτέ δεν θα πάψεις

κουρέλι να γίνεις

πληγή σου να ξύνεις

για κάποιον που θέλει

ν’ αγοράσει το κορμί!

Πάντα στον έρωτα βιδάρεις

ίσως πίσω να πάρεις

αυτό που έχεις χάσει!

Όταν την μοίρα σου κοντράρεις

μπορεί και να ρισκάρεις

τα ρέστα που ζητάς!

Μα να θυμάσαι

ο χρόνος πως τρέχει

και πάντα θα πλέκει

ρυτίδες και ζόρια!

Γι’ αυτό να παίρνεις

τα κέρδη της μέρας

μιάς τύχης εταίρας,

μιας όποιας καρδιάς!

Αθήνα, 1 / 5 / 16

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ


ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ

   στον γιατρό μου Χρήστο Λατούφη

Δείκτης του λογισμού, τ’ ανεμούρι
καθώς, μας κατεβαίνεις την πλαγιά!
Υπόσχεση αφήνει ο Πουνέντης;
θά ’ναι, μια ακόμα ήσυχη βραδιά!

Τα φύλλα που θροΐζεις, σε προδίδουν
πιο πέρα κλαίει, γέρικη μυρτιά
και συ δεν μετριάζεις τον καημό σου
κι μοίρα σου προδότρα, αλυχτά!

Μέτρημα της γραφής σου, το κιβούρι
καθώς κατρακυλάς νεροσυρμή!
Βρήκε τραγούδι, κ’ έσβησε τ’ αστέρια
καλότυχε, του Γραίγου η πνιγμονή!

Πώς να γυρίσεις, τώρα στα χαμένα
που να ζητήσεις χώρο, λησμονιά
σε πρόδωσαν, σε σκότωσαν τα χρόνια
μα πιότερο, του κόσμου η ερημιά!

Μεγαλομάρτυρα, χίμαιρες σε ξεχάσαν
καθώς πασχίζεις, το μηδέν να μετρηθεί!
Δεν πρόκαμες, να κάψεις δυσπλασίες
μα έμεινες, προσηλωμένος στην αρχή!


Αθήνα 5.5.2015

ΜΑΝΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΑΝΑ

   στη Σοφία Βαϊνά

Οι ρήτρες σου με πόνο πιστωμένες

και καταξίωση, λιτά, σφικτά δοσμένη!

Το πλήρωσες για να σε πούνε μάνα

μα η θέληση στην όψη χαραγμένη

για μια ζωή καινούρια, να χαρίσεις!

Kόμιστρα, εννιά μηνών και αγώνα

του γόνου, το χαμόγελο να λάμψει

μέσα στου πόνου την αιμάτινη σεντόνα!!

Δέκα του Μάη σ’ έβαλαν στη λίστα

τάχα την έννοια σου, νεροσυρμή να πάρει

μα εσένα το μυαλό ένα λογάει

πως να γιατρέψεις τον ίμερο του Πάρη

στους βόθρους σου, ν’ ανθίσει ένα θαύμα

θριάμβου μήνυμα στους πάτρωνες να δώσεις

μητέρα των θεών και των ανθρώπων

ποτέ δε σκέφτηκες, τα θεία να προδώσεις!!!

Αθήνα 10.5.2015

ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

   στον γιατρό μου Δημήτρη Παπουτσά

Του Ιπποκράτη ιερέας, αναστέλλεις!

Του νυστεριού τραγουδιστής, μοιρολογάς!

Κι οι ελπίδες όλες, πάντα συμπληγάδες

όταν την μάσκα και τα γάντια σου φοράς!

Τα έργα σου, στομίες και μια κύστη

να τρέχεις να προλάβεις ειλεό

και όταν προσπαθείς να ξαποστάσεις

σαράντα ν’ ανεβάζεις πυρετό!

Ναυταθλητής αλός π’ ανεμοδέρνει!

Τ’ Ασκληπιού ιερομάντης, ξεναγός!

Καθήκον κι ανθρωπιά να σε μετράνε!

Tων ασκουμένων ανατόμος, ξεναγός!

Κιτάπια κλείνω λογισμού και περιμένω

να μετατρέψεις οιμωγές χειρουργικές!

Τα χέρια σου, τιμής παραδουλεύτρα

κι τόλμη σου, να κλείνεις τις πληγές!

Αθήνα 11.5.2015

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΙ ΑΛΗΤΗΣ

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΙ ΑΛΗΤΗΣ

Γεννήθηκα μέσα στην αλητεία

ελεύθερος να ζω, σαν το πουλί.

Με βρήκαν πεταγμένο σ’ ένα κάδο

μα έζησα διψώντας για ζωή.

Δεν μ’ έγραψαν ποτέ ληξιαρχείο

εξώγαμο, αγνώστου εγώ παιδί.

Τελείωσα του δρόμου σχολαρχείο

κι απέφυγα το νόμο, τη στενή.

Ελεύθερος κι αλήτης.

Φίλος με τη χαρά.

Έχω δικό μου πλάνο

δε βάζω εγώ νταλγκά.

Στον έρωτα σατράπης

στο ντέρτι στοχαστής

κι αν τύχει να πονάω

δεν κλαίει για μέ κανείς.

Περπάτησα στις λάσπες και τη νύκτα

στον πόνο μου δεν έβγαλα λυγμό.

Απλή συνηθισμένη ιστορία

η ζήση μου, κι αυτήν ευχαριστώ.

Κι όταν, μια μέρα έλθει για να φύγω

κανείς παρακαλώ σας, μη νοιαστεί

στον κάδο μου με μάζεψαν θα τρέξω

ν’ αφήσω το ταλαίπωρο κορμί.

Αθήνα 13 / 5 / 14

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FRANCO FRANCHI: L’ULTIMO DEI BELLI