ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Heinrich Heine, "Werke", Aufbau Verlag, Berlin 1980.

ΜΟΙΑΖΟΥΝ

HEINRICH HEINE

ΜΟΙΑΖΟΥΝ

Μέσα στο δάσος τ’ άγριο

άκου, ο βοριάς μουγκρίζει

και χιονισμένο στρώσιμο

το δάσος όλο ασπρίζει.

Με χωρίς φύλλα μένουνε

τα δέντρα γυμνωμένα·

μόνο ένα δέντρο πράσινα

τα φύλλα έχει απλωμένα.

Το δάσος το κατάγυμνο

πόσο μ’ εμέ ταιριάζει,

και το δεντρί το πράσινο

με σένα, ω κόρη, μοιάζει.

Μετάφραση: Δ[ιονύσιος] Ηλιακόπουλος.

Δημοσιεύθηκε στο ζακυνθινό περιοδικό «Αι Μούσαι», έτος 11^ον, φύλλον 233, Εν Ζακύνθω τη 15 Δεκεμβρίου 1902, σελ. 3.

Μ’ ΕΒΑΣΑΝΙΣΑΝΕ ΠΟΛΥ

HEINRICH HEINE

[Μ’ ΕΒΑΣΑΝΙΣΑΝΕ ΠΟΛΥ]

Μ’ εβασανίσανε πολύ,

Μου φάγαν το κεφάλι,

Άλλοι με την αγάπη τους

Και με το μίσος άλλοι.

Και στο νερό, και στο ψωμί

Φαρμάκι μού ’χουν βάλει

Άλλοι με την αγάπη τους

Και με το μίσος άλλοι.

Μ’ αυτή που μ’ έχει πιο πολύ

Στον κόσμον τυραννήσει,

Ούτε ποτέ μ’ εμίσησε,

Ούτε θα μ’ αγαπήσει.

Μετάφραση: Αντώνιος Μάτεσις.

Δημοσιεύθηκε στο ζακυνθινό περιοδικό «Αι Μούσαι», έτος 11^ον, φύλλον 231, Εν Ζακύνθω τη 15 Νοεμβρίου 1902, σελ. 3.

Heinrich Heine

 Αντώνιος Μάτεσις

ΧΑΪΝΕ!

HEINRICH HEINE

SAPHIRE SIND DIE AUGEN

Saphire sind die Augen dein,
Die liebichen, die süßen.
Oh, dreimal glücklich ist der Mann,
Den sie mit Liebe grüßen.

Dein Herz, es ist ein Diamant,
Der edle Lichter sprühet.
Oh, dreimal glücklich ist der Mann,
Für den es lieben glühet

Rubinen sind die Lippen dein,
Mann kann nicht schönre sehen.
Oh, dreimal glücklich ist der Mann,
Dem sie die Liebe gestehen.

Oh, kennt ich nur den glücklichen Mann,
Oh, daß ich ihn nur fände,
So recht allein im grünen Wald,
Sein Glück hat bald ein Ende.

ΚΑΙ ΤΙ, Ω ΝΑΙ, ΤΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΑΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

HEINRICH HEINE

[ΚΑΙ ΤΙ, Ω ΝΑΙ, ΤΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΑΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ]

Και τί, ω ναι, τί δεν νιώθαμε ο ένας για τον άλλο...

κι ωστόσο υποδειγματικά φερόμαστε.

Ποτέ δεν είχαμε φωνές, καβγάδες, σάλο,

στο «Κύριος και Κυρία» σαν τραβιόμαστε.

Παρέα χαιρόμασταν, παρέα αστειευόμασταν·

και τρυφερά φιλιόμασταν και αγκαλιαζόμασταν.

Στο τέλος, σαν παιδιά κι εμείς για να χαρούμε,

«κρυφτούλι» επαίζαμε στα δάση, στα λιβάδια·

και μάθαμε τόσο καλά πώς να κρυφτούμε,

που δεν ξαναβρεθήκαμε – και πάν’ τα χάδια...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ…

HEINRICH HEINE

[ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ…]

Το περασμένο τ’ όνειρο στον ύπνο μου ξανάδα:

Ήτανε νύχτα ολόμαγη, Μαγιάτικη βραδιά,

Και στη φιλύρα κάτωθε κι απά στην πρασινάδα

Αιώνιας πίστης δίναμε τον όρκο απ’ την καρδιά.

Τον όρκο αυτό εδίναμε ξανά από τόσα χρόνια,

Χαμόγελο ήταν, χάδεμα κι αξέχαστο φιλί·

Και μες στο νου τον όρκο σου για να κρατάω αιώνια,

Με είχες δαγκώσει ξαφνικά στο χέρι μου, τρελή.

Ω με τα μάτια τα όμορφα, χρυσή μου αγαπημένη,

Που ξέρεις και δαγκώματα, ξανθούλα μου γλυκιά,

Ήταν καλός ο όρκος σου κι αξέχαστος μού μένει

Μα περιττό το δάγκωμα στου Μάη τη βραδινιά.

Μετάφραση: Άγγελος Δόξας.

Από το βιβλίο: «Χάινε – Μεταφράσεις ποιημάτων του (ανθολογία)», επιλογή Νάσος Βαγενάς, Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2007, σελ. 120.