ΓΥΜΝΩΣΗ

 

JORGE DEBRAVO

 

ΓΥΜΝΩΣΗ

 

Η νύχτα ακάθεκτη, ανυπόμονη, μαυροντυμένη

χωρίς να το πολυσκεφτεί τα πασουμάκια σού ‘χει βγάλει.

Και -για να νιώθεις άσπρη, κάτασπρη, και φωτισμένη-

στα γόνατά σου τα λευκά η γυμνότητα συμβάλλει.

 

Αμίλητη μετά, χωρίς στιγμή να περιμένει,

τη μπλούζα τη μακριά σού αφαίρεσε η νύχτα η μεγάλη,

και σού ‘σκισε τη φούστα που ‘ταν απορροφημένη

στις σκέψεις της σαν πράγμα βυθισμένο μες στη ζάλη.

 

Αρχίζεις τότε σκανταλκές με χάρη. Ξεγυμνώμεις

μεμιάς το στήθος σου με τρυφερόφητα ανεμώνης.

Και κάτι λες, που για έρωτα αόριστο έλεγε ή και αλύχτα,

 

στο ναι αμφιρρέποντας και στο όχι, σαν να προσβαλλόσουν –

αλλά λιγάκι μόνο. Και όσο πιο γυμνή γινόσουν

στη νύχτα μέσα, και του αιδοίου δου εξέντυσες τη νύχτα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

 

JORGE DEBRAVO

 

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

 

Δεν θέλω να πεθάνω

τούτη τη βδομάδα.

Ούτε αυτό το μήνα.

Ούτε αυτό το χρόνο.

 

Ακόμα τρέμουνε τα δάχτυλά μου

σαν νιώθω της θανής

το χέρι

να μ’ ακουμπάει στα πλευρά, και

θέλω να μάθω να την αγαπώ σαν μάνα,

θέλω να μάθω να την αγγίζω σαν ερωμένη,

θέλω νά ’ρθει και να μ’ αγκαλιάσει

χωρίς να μου πονέσει τη σάρκα,

και τότε θα φύγω κι εγώ μαζί της ανοίγοντας τα πνευμόνια μου

κι ανασαίνοντας βαθιά το σούρουπο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΑΥΜΑ

 

JORGE DEBRAVO

 

ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΑΥΜΑ

 

Τούτη η ζωή μες στη σιωπή

Και μέσα στις σκιές γυμνή.

Όπως πέφτει, όπως στοχάζεται,

Από τη συντριβή εξαγνίζεται και από τη μέθη.

 

Κι εσύ αρμενίζεις γδαρμένη

Στον κορμό και στο νεύρο.

Ο άνεμος, η ψυχή έχουν ήδη λευκανθεί

Και ανοίγουν τη φωνή σου

Γιατί τούτη η ζωή θαύμα είναι ανοιχτό…

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΟΡΧΕ ΔΕΒΡΑΒΟ

 

JORGE DEBRAVO

 

HAY MOMENTOS

 

Hay momentos que huelen a viviendas sombrías

donde se escucha andar el reptil de la sombra.

Las pupilas expanden sus cántaras vacías

Y el miedo llena el suelo con su chorro de sombra.

 

Las manos se endurecen en hogazas mortales,

El viento hace crujir su hambre de tres meses,

Los recuerdos crepitan sus toques funerales

Sobre un fondo brumoso de muros y cipreses.

 

Nos surgen tantos muertos de todas las ventanas

Que la piel se arrodilla como un anciano herido

y la voz es un moho que empaña las persianas

con su aliento viscoso de fantasma perdido.

 

ΧΟΡΧΕ ΔΕΜΠΡΑΒΟ

 

JORGE DEBRAVO

POEMA DE AMOR INEVITABLE

Tù llegaste a mi alma cuando estaba olvidada:
las puertas desprendidas, las sillas en reguero,
las cortinas caìdas, la cama descuajada,
la tristeza cuidada lo mismo que un florero.
Con tus manos pequeñas de mujer trabajosa
fuiste ponendo todas las cosas en hilera:
la mirada en su sitio, en su sitio la rosa
en su sitio la vida, en su sitio la estera.
Lavaste las paredes con un trapo mojado
en tu clara alegrìa, en tu fresca ternura,
colocaste la radio en el sitio apropriado
y limpiaste la alcoba de sangre y basura.
Acomodaste todos los libros dispersados
y tendiste la cama en tu enorme mirada
encendiste los pobres bombillos apagados
y enceraste sus pisos de madera gastadas.
Fuiste de pronto enorme, ancha, potente, fuerte:
sudaste altas fatigas lavando trastos viejos.
Supiste que en mi alma de sobra era la muerte
y la tiraste al huerto con pedazos de espejos.

 

ΧΟΡΧΕ ΔΕΜΠΡΑΒΟ

JORGE DEBRAVO

DESVESTIDO

La noche, deseosa, apenumbrada,
te quitó sin pensar las zapatillas...
y —por sentirse blanca y alumbrada—
desnudó blancamente tus rodillas.

Luego —por diversión, sin decir nada—
la noche se llevó tu blusa larga
y te arrancó la falda ensimismada
como una cosa tímida y amarga.

Después te colocaste travesura:
desnudaste tus pechos por ternura
y —hablando de un amor vago, inconexo—

Porque si y porque no, a medio reproche,
desnudaste también, entre la noche,
la noche pequeñita de tu sexo.