ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

JAIME SILES

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Έρωτας στις πρυμάτσες πάνω των ιστιοφόρων,

έρωτας στις βραγιές σε κήπους που ’ναι φωτισμένοι,

έρωτας σε αποβάθρες επικίνδυνες να μένει

κι έρωτας του Γενάρη εντός εσπερινών ευφόρων.

Έρωτας στους τριάντα μείον έξω και άνευ όρων,

έρωτας όντας σε βελούδα ζηλευτά γερμένοι,

έρωτας μέσα στην υπερταχεία που όλο ασθμαίνει

κι έρωτας σε αρχιπέλαγα ατσαλίνων ποντοπόρων.

Έρωτας απ’ τις τέφρες της νυχτός να τον συνάξεις,

έρωτας σε μιά μάχη που νικάει το καρμίνι,

έρωτας στο βολάν της ταχυδρομικής αμάξης,

έρωτας μες στο σινεμά, στου σκοταδιού τη δίνη.

Έρωτας στην αγκράφα σου τις πόρπες να ταιριάξεις

και να βογγά το γιασεμάκι αχάτης για να γίνει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΩΝ

JAIME SILES

ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΩΝ

            Στον Φεδερίκο Ορδινιάνα

Χαραγμένη στην αφή η σκοτεινή σιωπή σ’ εντυπωσιάζει
χωρίς ν’ αγγίζει καν το φως αυτού του υλικού,
αυτού του χαμένου υψώματος που κυνηγάει
τη χαρισμένη στις μορφές του αιωνιότητα.

Μια ηρεμία αδιατάρακτη ανεβαίνει ώς τη μουσική·
τους ηχηρούς θολώνει αντίλαλους του χώρου
και πάλλεται, κινεί και ιθύνει και γεωμετρεί
με πίδακες τη μαγική κατάπληξη του αέρα.

Άπιστη  στο αντέρεισμα, στην παραστάδα την κυρτή,
στον ρυθμό που με σαφήνεια επιβάλλει το χέρι,
αφήνει μια πράσινη πνοή για να την πάρει ο ύπνος,
η έκσταση που μεγαλώνει και γίνεται όπως φεύγει πέτρα.

Και μένει μία λάμψη, μια εικόνα γαληνή μεινέσκει πίσω,
ένα θραύσμα χρόνου που συνεχώς  και ανακριβής βαθαίνει
και που δεν έχει προϋπάρξει: και είναι πάντα εκεί γιατί
η μορφή στο μέγεθός του ούτε στιγμή να διαρκεί δεν παύει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΡΙΝΑ

JAIME SILES

ΜΑΡΙΝΑ

Πυρσός η θάλασσα είναι και, παντού χυμένη

από ’να στόμα, γίνεται φωνή ουσιαστικών,

σκοπίμων, φευγαλέων και αποδημητικών

δαυλών, στο βάσιμό σου δέρμα ως είν’ λειωμένοι.

Χιονονιφάδα βάρκα στα νερά ολισθαίνει,

στη λάμψη μέσα υπέροχων ματιών στοχαστικών,

στα βάθη τ’  άδυτα ηχηρών σιωπών διαδοχικών,

κι ενός ηλίου αρμυρού που υγρός σε περιμένει.

Χρωμάτων στρόβιλοι πασχίζουν στης ειδής σου

ν’ αφήσουν την επιδερμίδα αυτό που ορίζει

ένα όλον κατακρημνιζόμενο αφροβόλο.

Το σώμα σου σημαίνει θάλασσα. Η μορφή σου

–καθώς στην άμμο ανέμους αντικατοπτρίζει–

λέει ήλιο, αλάτι, φως· και ουσία σημαίνει εν όλω.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΑΪΜΕ ΣΙΛΕΣ!

JAIME SILES

MAYO DEL  68

La falda resbalaba
por el fucsia frambuesa
de sus medias. La lava,
por su tez de tigresa.

Nevaba, sí, nevaba
una canción francesa.
Por su boca marchaba
la armada japonesa.

Era París en mayo
Boticelli: la diosa
que surgía del tallo.

Cimabué. Cimarosa.
Libertad: aquel rayo
de pestaña furiosa.

ΧΑΪΜΕ ΣΙΛΕΣ!

JAIME SILES

INTERIORES

I

En el tacto interior de esas gaviotas
hay un eco de sombras que conduce
a una intemperie toda de cristal.

Lo que el aire levanta es su presencia
que, en un compás de luces, se diluye
hacia una abierta y sola identidad.

¡Qué profundo interior éste del aire,
cuyas formas modulan su no ser!

II

¿Qué puede al hombre cautivar, sino la música
que en la quietud la arena en sí eterniza
y las olas tan sólo que a lo lejos
una a una, en su olvido, repite sin cesar?

Como su cuerpo son, también, de sombra
y entre su voz la sal es lo que dura
y ese rumor del eco en transparencia
de quien no sabe de otra eternidad.

¿Puede la música ser algo más que sombras
hechas a medida de una idea,
talladas en cristal por el que olvida
que hace surgir un dios de entre sus notas?

¿O lo que aquí llamamos música pudiera
muy bien llamarse el ala de una duda
y el paraíso firme que sostienen
interiores columnas de temblor?