ΧΟΣΕ ΕΟΥΣΕΒΙΟ ΚΑΡΟ

JOSÉ EUSEBIO CARO

HÉCTOR

Al sol naciente los lejanos muros
de la divina Troya resplandecen;
los Griegos a los Númenes ofrecen
sobre las aras sacrificios puros.

Abrese el circo: ya sobre los duros
ejes los carros vuelan, desaparecen;
y al estrépito ronco se estremecen
de la tierra los quicios mal seguros.

Al vencedor el premio merecido
otorga Aquiles: el Olimpo suena
con el eco de triunfo conmovido.

¡Y Héctor, Héctor, la faz de polvo llena,
en brazos de la muerte adormecido,
yace olvidado en la sangrienta arena!

ΕΚΤΩΡ

JOSÉ EUSEBIO CARO

ΕΚΤΩΡ

Στον ήλιο που ανατέλλει τα ιερά τα τείχη

της Τροίας λάμπουν κόντρα. Κι οι Έλληνες προσφέρουν

στους Θεούς σπονδές κι εξευμενίσεις, μιας και ξέρουν

απ’ τις θυσίες στους βωμούς πως θά ’χουν τύχη.

Ανοίγει ο κύκλος και ό,τι θέλει ας πά’ να τύχει:

στριγκοί άξονες αρμάτων πάλλονται και φέρουν

βραχνά βουητά, και γδέρνονται, καθώς ασπαίρουν,

από λασκαρισμένων μεντεσέδων νύχι.

Το για τον νικητή αθλοθετηθέν βραβείο

το παίρνει ο Αχιλλέας, κι ο Όλυμπος βουίζει

απ’ των θριαμβικών αχών το μεγαλείο.

Τον Έκτορα όμως με την όψη μες στη σκόνη

ο θάνατος στην αγκαλιά του νανουρίζει,

από τη ματωμένη γης σαν τον σηκώνει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.