ΤΙ ΛΩΖΑΝΗ, ΤΙ ΚΟΖΑΝΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ


ΤΙ ΛΩΖΑΝΗ, ΤΙ ΚΟΖΑΝΗ

Δυο καφενεία, δυο σινεμά
παστέλι, ούζο και παστουρμά
πολλά κορίτσια, λίγοι γαμπροί
και το βραδάκι κρύο βαρύ

Τί Λωζάνη, τί Κοζάνη,
χιόνια η μια και χιόνια η άλλη.

Λίγο με νοιάζει που μοναχός
με τρώει η πίκρα κι ο μαρασμός
στ' αναρρωτήριο ημέρες τρεις
τώρα με ποιόν να πας να πιεις

Τί Λωζάνη, τί Κοζάνη,
χιόνια η μια και χιόνια η άλλη.

Το βράδυ βόλτα στο μαχαλά
μού 'κλεισε μάτι μια κοπελιά
για ένα φιλί θα θέλει γάμο
κι έτσι για πάντοτε τη χάνω

Τί Λωζάνη, τί Κοζάνη,
χιόνια η μια και χιόνια η άλλη.

Οι μέρες φεύγουν, φεύγει ο καιρός
φεύγουν οι νύχτες, μένει ο καημός
κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός
να περιμένεις νά 'ρθει ο εχθρός

Τί Λωζάνη, τί Κοζάνη,
χιόνια η μια και χιόνια η άλλη.



Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης.
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης.

ΜΕΡΑ ΠΟΥ 'ΝΑΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ

Διάβασα ιστορία εχτές λιγάκι
και με κλαμένα μάτια σταμάτησα να δω
τον Γεώργιο Καραϊσκάκη
και το σκέφτομαι και τραγουδώ.

Της καλογριούλας γιέ,
έλα στα όνειρά μας,
κι έτσι ματωμένος πές μας,
στρατηγέ,
πόσο απέχει ο θάνατος
απ’ τη λευτεριά μας.

Σήκωνε στο Βάλτο το μπαϊράκι
Και τον προσμένα σκλάβοι μες στο Αιτωλικό
τον Γεώργιο Καραϊσκάκη
τον αγωνιστή τον λαϊκό.

Της καλογριούλας γιέ,
έλα στα όνειρά μας,
κι έτσι ματωμένος πές μας,
στρατηγέ,
πόσο απέχει ο θάνατος
απ’ τη λευτεριά μας.



Στίχοι: Πυθαγόρας.
Μουσική: Γιάννης Πουλόπουλος.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ


Η ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Η Μαρία των βράχων
δώδεκα χρόνους στο γιαλό

Μη της μιλάτε και μη σφυράτε
καράβια, σάς παρακαλώ.

Αμαρτία της νά 'χει μια αγάπη
να 'χει ένα Γιώργο, ένα Μηνά

Μη τής μιλάτε, γιατί θυμάται
τα μάτια του τα γαλανά.

Η Μαρία των θρήνων
με τα παντζούρια της κλειστά

Παιδιά που πάτε, μη τραγουδάτε
στο παραθύρι της μπροστά.



Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης.
Στίχοι: Σώτια Τσώτου.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΕΝΑ ΚΟΥΜΙΩΤΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΕΝΑ ΚΟΥΜΙΩΤΗ


ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΑΝ

Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
τα ματόκλαδά μας λιώναν σαν κοιτιόμασταν.
Στ' ακροδάχτυλα αγγιζόμαστε και τρέμαμε
και χαμήλωναν κοντά μας οι ουρανοί.
Και ποθούσα και ποθούσες να πεθαίναμε
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.

Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
και τα χείλη μας ματώναν σαν φιλιόμασταν.
Στις κρυφές γωνιές τον έρωτα μαθαίναμε
κι όσα ήτανε τα λάθη ήταν κι οι λυγμοί.
Τη στιγμή εκείνη, Θέ μου, να πεθαίναμε,
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.


Στίχοι: Σώτια Τσώτου.
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης.