ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

Τρόμος πιάνει τους στρατιώτες όταν περνά

δίπλα τους ένα απ’ της σκακιέρας τ' άλογα.

Το ζεύγος το βασιλικό, πύργοι, τρελοί και ιππείς,

καθένας, πλην των στρατιωτών, είναι και σκακιστής.

Είτε όμως είσαι σκακιστής είτε στρατιώτης, το ίδιο

θα λάβεις, αργά ή γρήγορα, μερίδιο:

αγχόνη, γκιλοτίνα, πυρά,

θάνατο από φυσικά αίτια.

Από το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Gloria in Excelsis», Κέδρος, Αθήνα 2017, σελ. 17.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Ο χρόνος είναι το ρολόι που λέει λάθος την ώρα,
το παρελθόν που πρόκειται εκ νέου να λάβει χώρα.

Η ξανθιά που ’δες χθες στο χαμάμ
είν’ η Εύα, η ερωμένη του Αδάμ.

Από το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Gloria in Excelsis», Κέδρος, Αθήνα 2017, σελ. 9.

ALTAMIRA

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

ALTAMIRA

Κάθε σπίρτο που κρατάς στο χέρι,

πρώτη ύλη αρχαίας πυρκαγιάς,

κάνει το σκοτάδι πέρα.

Το σβήνει ο άνεμος για να μας συνεφέρει,

μα μένει η λάμψη του στης μνήμης τον αέρα.

Κι ο μαύρος του καπνός φτάνει απ’ το χθες

μέχρι το σήμερα κι έξαφνα ενώνει εμάς

με τους δεσμώτες, τη φωτιά στο σπήλαιο, τις σκιές.

Από το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Gloria in Excelsis», Κέδρος, Αθήνα 2017, σελ. 13.

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ

Η μουσική σου τη σιγή σου αποσιώπησε.

Σε γνωρίζω απ’ τις τρωτές νότες

κι απ’ το θρυμματισμένο κλειδοκύμβαλο.

Ανέντιμο να ντύνεις με κώδωνες τους κώδικες,

με ρυθμούς μελών ενοργάνων.

Δεν με θυμάσαι πια. Σου είμαι παυμένος ήχος,

κάτι λιγότερο από της άνοιξης την ιεροτελεστία,

κάτι περισσότερο από το λαγούτο του πάππου μου,

χορδή, πετονιά κι αγκίστρι στου βωβού

ιχθύος τα πνευμόνια.

Σκάψε επί χάρτου το φως και θα ιδείς

που πηγαίναμε αντάμα σχολείο

μες στην τάφρο γλωσσών αθησαύριστων.

Σκάψε επί τόπου και θα πεις

το ρήμα θνήσκω το άμουσο

κλιτό πλάι στα οστά και τη λιωμένη σάρκα.

Από την ποιητική συλλογή: Χάρης Ψαρράς, «Τα όντως όντα», Κέδρος, Αθήνα 2012, σελ. 18.

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ (1982)

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ

Ήλιος καρποφόρος, σείστρο μεσημεριού,

κατεβασμένος στης βεράντας μας την άκρη.

Πυρά πλησίον μας από τα ουράνια μάκρη

και φλόγες στην παλάμη κατάφωτου χεριού.

Η ζεστασιά μάς πολιορκεί. Μας σφραγίζει.

Απόχρωση είναι χρυσαφιά μελαγχολίας,

λάμψη κατάσπαρτη και λίθος χαλαζίας,

μηνός Ιούλη φαεινό μετερίζι.

Και μέλπει αντάμα της ανάστατος αέρας,

δόση δροσιάς στης ξηρασίας το άγριο μέλι,

καθώς αμβλύνεται το τόξο της ημέρας,

έτσι που η νύχτα κάνει απλόχερη μια χάρη

στου θέρους τον καταιγισμό και πια δεν θέλει

τον ήλιο πέρα από τα μάτια μας να πάρει.

Αποό το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Τα όντως όντα», Κέδρος, Αθήνα 2012, σελ. 39.

Η ΚΙΡΚΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ (1982)


Η ΚΙΡΚΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Θαλάσσης μάτια, κόμη εβένου
νυχθημερόν στο φως. Τριζόνια
σαν κάνεις σεξ τους ήχους κρένουν.
Πυρφόρα, ολόφωτα λαμπιόνια

φέγγουν και βλέπουν οι εκλεκτοί σου
τα κάλλη σου και την αγκάλη.
Σε πήρα εγώ για προσκεφάλι
κι ας μ’ αρρωσταίνει η λογική σου

να δίνεσαι σ’ όλον τον κόσμο.
Φιλώντας γεύομαι τον δυόσμο
στο στήθος σου που αναστατώνει

το πράο μου βλέμμα. Ξημερώνει
κι εγώ σε πήρα στο κατόπι,
Κίρκη, γλυκιά μου Πηνελόπη.



Από το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Η δόξα της ανεμελιάς», Κέδρος, Αθήνα 2008, σελ. 18.

ΕΛΑΦΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ (1982)


Η ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗ

Με χάρη αλαφροπάτητης ελάφου των ονείρων
γέρνεις το χέρι σου ευθύς στο πλουμιστό σου στήθος.
Απ’ των χειλιών σου τη σχισμή ξεμύτισε ο μύθος
της άνοιξης κι η ευωδιά φρεσκολουσμένων μύρων

τυλίγει αργά το σώμα σου που γεύομαι κι αγγίζω.
Στης ομορφιάς σου τη σκιά πολλών ματιών μελίσσι
σπεύδει και περιστρέφεται. Σ’ απύθμενο μεθύσι
καλεί του Μάη η ατόφια γη τον ουρανό τον γκρίζο.

Σαν σε κοιτώ να στέκεσαι και με τα δάχτυλά σου
να στρώνεις το άσπρο φόρεμα που διάλεξες για απόψε
ο καβαλάρης νιώθω εγώ πως είμαι του Πηγάσου

κι εσύ φωνή αναγγέλλουσα «Σήκω» μου λές «και κόψε
έν’ άνθος. Χάρισέ μου το γοργά για να ξηλώσει
το πάλλευκό μου νυφικό του έρωτα η βρώση».



Από το βιβλίο: Χάρης Ψαρράς, «Η δόξα της ανεμελιάς», Κέδρος, Αθήνα 2008, σελ. 33.