ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

 

MANUEL VIOLA

 

ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

 

Τα στήθη συγκολλώνται στα οδοφράγματα της αυγής

στη μέση-μέση του αέρα

που περνάει στα πεταχτά κάτι σελίδες τυφλών παραθύρων

 

Πίσω

οι λάμπες ανάβουν από μέσα

 

Ωοειδής τεφροδόχος των ατρέπτων ζυμώσεων

 

Τα χείλη από φελλό έχουν εξαντλήσει τους πίδακες των πλανήτων

που ξεχνούν τα πρόσωπά τους στων γεφυρών τα στηθαία

Όσες πέτρες ερματίζουν την καρδιά τους

είναι ελαφρότερες απ’ τον καυτό αέρα

των στομάτων σας που χλομιάζει σαν ζυγός

γαντζωμένος στο γείσο όσων αβύσσων

δέθηκαν κόμπο σε αργή κίνηση

 

Εδώ τα δάκρυα τεντώνονται σαν μολύβδινες ράγες

στην παλάμη των ερήμων

Εδώ οι παλμοί του ουρανού πέφτουν στου τραπεζιού τη στέγη

Εδώ τα στιγμιαία ερείπια

και τ’ αμόρφωτα μάτια λαξεύουν την αόρατη πραγματικότητα

σαν άλλα χρυσά άροτρα

Εδώ κυματίζει ο κάμπος σαν μαύρη σημαία

Εδώ ο κατακόρυφος ορίζοντας είναι της σιωπής κατάρτι

Εδώ ο βγαλμένος τροχός σκάβει τις σιδηροτροχιές του

προς όλες μάλιστα τις κατευθύνσεις

Εδώ ο ουρανός ξεκοκαλίστηκε όντως.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΥΜΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

MANUEL VIOLA

 

ΓΥΜΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

Όταν τα πουλιά με ερυσίπελας στήνουν φωλιές σε κοιλότητες κατ’   εξοχήν οπωροφόρες

όταν οι βροχές κόκκινων μυρμηγκιών πλημμυρίζουν τις κιθάρες γαλάζιο

η σκιά ζυμώνεται μέσα σε πλαίσιο φλεγόμενης μνήμης

κι ένα κοπάδι ξόρκια σκάει στων ναών τ’ απανθρακωμένα ρόδα.

Τότε είδαμε ότι κάποιος ανεμοστρόβιλος μες στα αίματα απελευθέρωσε πυρπολημένες χαίτες

ότι ένας βραχίονας ακονισμένος σε ολονύκτιο ψαλίδι κόβει έντομα τρυφερών μετάλλων

ότι ένα κρανίο μετατρέπεται σε κερένια επιπεδόσφαιρα

ότι ένας αστερισμός καταρρέει για να γίνει μολυβένια σκουλήκια

επάνω στον φεγγίτη των επουράνιων ορυχείων

έτσι ώστε η αμφιβολία να στραγγαλίζεται σε μια θηλιά απαστράπτουσα

και οι αντανακλάσεις του παρθένου νερού

που κοιμούνται στις ραγισμένες καρδιές των ταύρων

να μιλούν για έναν άνεμο που σβήνει στεφάνια μαύρης πυρίτιδας

ενός πάθους βυθισμένου και γεμάτου με κοίλους βράχους

για μια κλειδαριά από μέντα στο μπαλαούρο κάποιου αντίλαλου

για μιαν αργή ανάληψη κάτι μυστικών κισσών

για τους ιππόκαμπους που όλο ρωτάνε και ξαναρωτάνε διάφορα

και για την ξέχειλη από χυμούς χορδή που τανύζεται στα κόκκινα χέρια της απουσίας

χέρια αμιγώς θεριστικά με στάχυα θεριστικά ομοίως και ακίδες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΥΞΙΔΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

 

MANUEL VIOLA

 

ΠΥΞΙΔΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

 

Οι απόκρυφες πυξίδες της σιωπής

οδηγούν στις ερημικές πλατείες

οδηγούν στους δρόμους τους καλυμμένους με στάχτη

οδηγούν ίσαμε το μυστικό της Σφίγγας

με μάτια μοναχικής αποβάθρας

με χείλη πυρακτωμένης άμμου

με μαλλιά ενταφιασμένου ορυκτού

με κόμη φλογερού διαμαντιού

στην παλάμη του γύψινου χεριού μου

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟ ΠΤΥΕΛΟΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

MANUEL VIOLA

 

ΣΤΟ ΠΤΥΕΛΟΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Στο πτυελοδοχείο του ήλιου

χορεύει ο Θάνατος

με κάτι χρωματιστές κορδέλες,

Και με κάτι χάχανα από στόρια και λουστρινένιες γόβες.

Το κοκκινέλι του αέρα κυματίζει

σ’ έναν ολόγυμνο σκελετό αλογήσιο.

Τα κεράσια έσκασαν από στενοχώρια

και οι πορτοκαλιές χυμάνε στη θάλασσα.

Μεταξύ νικελίου και κρυστάλλου

τρεις κραυγές μπουμπουκιάζουνε τώρα

λες κι είναι γαρύφαλλο.

Στο κρύο φεγγάρι

από κάποιο ρύγχος στάζουν αίματα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.