ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΜΟΥ

 

PEDRO GARCÍA CABRERA

 

ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΜΟΥ

 

Στα μάτια σου ίσα-ίσα πού φάνηκαν τα ποτάμια του αίματος που χύθηκε στον πόλεμο

όταν με το παγωμένο σκαρί της διέσχιζε η νύχτα της τρυφερότητάς μου τα δάση.

Ω! δίχως νησιά οι θάλασσες, τα ίχνη των χεριών σου στον αέρα των μαλλιών μου,

τώρα χωρίς εσένα, στους πρόποδες των σταυρωμένων ημερών, τον καιρό που ωριμάζουν τα πορτοκάλια.

Και είμαι ακόμα κουφός απ’ τον αποχαιρετισμό μας, όταν έκαψαν οι πεταλούδες τα φτερά τους

ανάμεσα στα κουδουνίσματα των δέντρων που ’χαν ξεραθεί στους τοίχους

και στα ρολόγια που έμεναν ξύπνια στα δέντρα του κήπου.

Όλη η γη έχει τώρα μια φρεσκάδα στάχτης και άμμου.

Τα μπουκάλια θυμούνται εκείνο το τελευταίο φιλί που ανατινάχτηκε στον λαιμό τους

χωρίς να μπορούν τα υγρά να τα κάνουν να ξεχάσουν πως έφυγες.

Σε κλαίω με τα χέρια και με τα πόδια μου που δεν τα βρίσκω πια

παρά μόνο σε εγκαταλελειμμένα χαρακώματα και σ’ αιχμάλωτα αερόστατα.

Έχω βάλει τον σφυγμό των κροτάφων μου στον ρυθμό των βημάτων σου που ανεβαίνουν τις σκάλες

για ν’ ακούω πώς πατάει το αίμα σου στις άκρες των απόντων δακτύλων μου.

Και συνεχίζει ο πόνος να κυλά. Και είναι τόσο σκληρός

που θα μπορούσαν να γίνουνε ράγιες για τρένα φορτωμένα τραυματίες.

Και φοβάμαι. Φοβάμαι ότι ο πόνος θα ξεφύγει από την αγρυπνία μου

έχοντας παγώσει τις λέξεις που λένε τα κεριά στα παιδάκια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ ΣΤΗΣ ΜΗΛΙΑΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

 

PEDRO GARCÍA CABRERA

 

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ ΣΤΗΣ ΜΗΛΙΑΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

 

Ο έρωτας είναι ατμόσφαιρα και το γυαλί συναίσθημα.

Από εδώ αγαπούν περισσότερο τα θαμπωμένα σώματα

παρά τα διάφανα

όχι μόνο γιατί είναι κλειστά στην πέτρα και στη λάσπη

αλλά και επειδή στις φωτεινές ερωτήσεις περνάνε σουρντίνα.

Όπως η ατμόσφαιρα του έρωτα ζώνει το σύμπαν

πολλές είναι και οι ομάδες ανθρώπων που έχω βάλει την καρδιά μου

σε όλα τα άτομα που κεντούν τους αφρούς των ονείρων.

Όπως του γυαλιού η αίσθηση

δεν ζει κοντά στις ταραχώδεις νερομάνες

έτσι ποτέ μου κι εγώ δεν είχα με τις ιτιές φιλία

ούτε συνέρρεε η ζωή τους στη ζωή μου.

Ούτε το αγκάθι σταύρωσε τους ώμους του μαξιλαριού μου

γιατί το αγκάθι, ο θρήνος,

η ανησυχία σου να ξέρεις την απόσταση,

είναι όλα τους απόλυτη  διαφάνεια στο κατώφλι μου

κι εξουδετερώνουν το καλό και το κακό τα μαλλιά μου,

μια φωλιά κατάλευκη.

Κι έτσι έτρεχαν ο ασβέστης, η πορσελάνη, το μάρμαρο, οι τρόποι μου,

κι έπειτα ξεκουραζόμουν μόνος μου στη σκιά του δέντρου

που φωτίζει χωρίς να ξεϋφαίνει του παντζουριού μου τη σφαίρα

με το καθαρό νεράκι.

Ουδείς εκπλήσσεται

που δεν σκοτώνω τον ίσκιο του ατμοσφαιρικού μου ποτηριού

γιατί τον προβάλλω μόνο όποτε με διασχίζει βαρόμετρο

και για να τον σκοτώσω θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω

μια ραπτομηχανή που ράβει παρθένες

και τούτο επειδή είμαι κατ’ εξοχήν άνευ φύλου

σαν χωνί γεμάτο αστέρια.

Κι όταν διασχίζουν τα δάση μες στα μεταξωτά και τα σμαράγδια τους

ελπίζω ότι στα κλαδιά

θα βλαστήσει η καρδιά μου η καμωμένη πέτρα,

μολυβένιο κρίνο ή βουνό με κόκκινους πάγους.

Μ’ εξόριστην όμως αυτήν στους τέσσερις ανέμους

δεν υπάρχει περίπτωση να προσανατολιστούν τ’ αστέρια

αφού και η παρουσία μου μόνο τα κάνει να χάνουν την ψυχραιμία τους.

Τα πάντα, ακόμα και τ’ άδεια σύννεφα, ακόμα και ο τυφλός γκρεμός,

γεμίζουν από τους παλμούς μου. Είναι η σοφία μου.

Κι όμως υπάρχει ένας κόσμος που αγνοώ:

δεν ξέρω αν καμιά ντουζίνα καρύδια

είναι πράγμα καλύτερο απ’ την ουρά του λιονταριού.

Μόνο ό,τι μιλάει με κρύσταλλο χαράζει το διαμάντι της πτήσης μου.

Φωνάξτε με λοιπόν στον ενικό με τις φωνές

των αντιλάλων των νευμάτων των στεναγμών

και θα μπορέσετε μετά να είσαστε ορατοί

στον θρόνο του ανθισμένου αέρα που με βαστάει

στα δόντια μιας κλοτσιάς που μού ’χουν δώσει κάτι  ακορντεόν.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΙΛΑΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΠΟΥΛΙ

 

PEDRO GARCÍA CABRERA

 

ΜΙΛΑΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΠΟΥΛΙ

 

Μιας και δεν αναγνωρίζονται απ’ τις συνήθειές τους τα φαντάσματα,

επιθυμώ να εκθέσω ποιό είναι το κλειδί των πιο καλών μου πράξεων.

Έτσι θα μάθετε

ότι

για να ψυχαναλύσετε το πώς πετούν οι πεταλούδες

δεν υπάρχει συσκευή καλύτερη απ’ τους μαγνήτες του ράμφους μου.

Και δεν ζηλεύω την ομίχλη

γιατί η ομίχλη η αληθινή είμαι εγώ, ον προσαρμοσμένο

στο σχήμα της επιθυμίας μου να γυρίσω τον κόσμο.

Αυτή που βλέπετε στον κάμπο είναι απλώς ένας αντικατοπτρισμός της

που δεν μπορεί να κρατήσει των ανταυγασμών τις αράχνες.

Εκμεταλλευόμενο τις αϋπνίες της μακριάς δαντελωτής ουράς μου

κι ένα έντομο ακόμα μπορεί να επισκιάσει κάτι κροτάφων τη νύχτα.

Αυτό που ποτέ δεν θα μάθετε είναι το αν οι δρόμοι

δίνουν το στήθος ή την πλάτη τους στους περαστικούς

διότι εξαρτάται

απ’ το ποιό απ’ τα φτερά μου εμένα δείχνει προς δυσμάς της όποιας κραυγής.

Κανείς δεν θα μπορέσει να εξηγήσει το ότι η μεγαλύτερή μου έκπληξη

είναι να βρεθεί ξανθόμαλλο βιολί

σε αδηφάγα παγωμένη πεδιάδα,

κι ας ξέρω ότι της λαχτάρας το χρώμα

είναι ο θρήνος κάποιου έρωτα που ωρίμασε στις τσουκνίδες ανάμεσα.

Το ίδιο και με το σαλιγκάρι: είναι κάποιου αναστεναγμού ο θρήνος, κάποιας οπλής

που θα μου έβαζε μεγάφωνο

ν’ ακούω το λαχάνιασμα του νερού στου φωτός τα τρίσβαθα.

Αν υπήρχε ο θάνατός μου,

θα έστελνα να τον βρούνε στα μάτια μου

με το πρώτο καπέλο που θα πέρναγε

ντυμένο με φτερά φλεγόμενα.

Υπάρχει μία και μόνο μία λέξη που μου ανεβάζει την τρυφερότητα,

αυτήν που ταλαντεύεται

στην άκρη της γλώσσας των ρητορευόντων.

Για μένα ουδέποτε βρέχει, μα ακόμα κι αν έβρεχε,

τα γράμματα θα ήσαν γοτθικά και μπαμπάκια στις φλόγες.

Αυτό είναι το αλκοόλ μου εμένα. Πιείτε το όσο κοιμόσαστε.

Και τούτη τη φορά θα σας οδηγήσω

στο πιο οργισμένο τοπίο επάνω στη γη,

όπου θα αιμορραγούν εκ δεξιών των κορυδαλλών οι ονειροπολήσεις.

Καμιά ελπίδα

δεν με τυφλώνει,

κι έτσι έχω μαζί μου όλα τα πείσματα και συνάμα

γέρνω πέρ’ ​​απ’ όλες τις θάλασσες.

Έτσι κι εσείς θα καταλάβετε

ότι σωτηρία εγώ έξω από τον εαυτό μου δεν έχω,

ότι είμαι τύχη και συντυχία

γιατί ζω στις ίδιες πηγές απ’ όπου κι αυτές αναβλύζουν,

όντας δε το τολμηρότερο ζογκλερικό κουτί

φωλιάζω στων επιθυμιών τη διασταύρωση.

Και το αποκλειστικό μου φιάσκο,

το δικό μου,

αυτό του νά ’μαι εγώ απλώς ονειροπούλι,

είναι ότι ουδείς με αναγνωρίζει

ως ξεκλειδωτήρι όποιας καθαρότητας και εν γένει σαφήνειας υπάρχει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΙΛΑΕΙ ΕΝΑΣ ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ

 

PEDRO GARCÍA CABRERA

 

ΜΙΛΑΕΙ ΕΝΑΣ ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ

 

Μη με ρωτάτε πόσες σκέψεις

χωράνε σ’ ολόκληρο το κεφάλι μου

γιατί θα σας πω τόσες όσες

υπάρχουν και στου στρειδιού τις γκρεμίλες.

Όποτε όμως ουρώ κατά την ώρα της νοσταλγίας

δεν θυμάμαι τί διάβασα για το αν τα βιβλία είναι πράσινα.

Και ξέρετε καλά ότι ένα πορτοφόλι καστόρινο

μπορεί να με μαγνητίσει ενώ εγώ έχω τα χέρια μου σβηστά.

Και ότι το πιο όμορφο όνειρό μου είναι αυτό

όπου μένει μια γυναίκα γυμνή

και διάφανη σαν φανάρι που αντάμωσε την αθεΐα.

Και ότι θα συρρικνωνόταν σε γάμο

μόνο με πυξίδα

και υπό τον όρο να έχει τέσσερα τυφλά παιδιά.

Και αν το γέλιο μου είναι καταρράκτης που πάει να στεγνώσει

συμβαίνει επειδή η μουσική των πουλιών

μου υποδεικνύει μια μπάλα που την υποστηρίζουν λασπωμένες κλοτσιές

και επειδή των αυτοκινήτων οι κόρνες

μυρίζουν σαν ουράνια τόξα.

Τα παράθυρα που βλέπουν στο αίθριο με τις αναποδιές

έχουν την ίδια απόχρωση με το μέτωπό μου

και από αυτά προτιμώ, κάθε απόγευμα, το γράμμα μι, αν έχει κόκκινη κόμη,

κάθε ξημέρωμα, κάτι μεταξύ μεταξύ γάμμα και χι,

και τα μεσημέρια, το ίδιο εκείνο που ραμφίζουν τα τιρμπουσόν του όρθρου.

Καθώς οι αισθήσεις μου γεννήθηκαν σ’ ένα πορτοκάλι γεμάτο κεραυνούς,

ώρες-ώρες,

όταν δεν φυλάσσεται η νύχτα,

η βροχή αποσαφηνίζει κάποιου φρουρού την καμπούρα.

Παρ’  όλ’ αυτά ωστόσο

ποτέ μου εγώ δεν θα χαϊδέψω τις ηλιαχτίδες

γιατί η μοναξιά μου πάντοτε απελευθερώνει

σύρτες και μάνταλα στων ανθρώπων το μέγεθος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.