ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Η ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΗ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ (1910-1990)

Η ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΗ

Λέμε· η ώρα είναι κρίσιμη

έφτασε η στιγμή που «οι νεκροί ακούσονται»

Να σηκωθούμε και να βγούμε έξω

ακολουθώντας δίχως πόδια

το φως της φεγγαροδροσιάς.

Μας δένει ακόμα στη γητειά της

η πανάρχαιη θλίψη

και σ’ ένα γνέψιμο από φάντασμα αγαπημένο

γλιστράει η προσοχή μας, χάνεται

καθώς διαβαίνουμε την άβυσσο

και ξαναπέφτουμε στα βάραθρα

του ύπνου.

Από το βιβλίο: Μελισσάνθη, «Οδοιπορικό, Ποιήματα 1930-1984», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ. 295.

ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙ ΣΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ (1910-1990)

ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙ ΣΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Τα μάτια μου πλημμύρισαν ύπνο

στον ήχο από μια σταγόνα βροχής

Μια τρίλλια αηδονιού πάγωσε στο φεγγαρόφωτο

Γέμισα τώρα με πουλιά την κάμαρά μου

πουλιά ταριχευμένα που όλο κρώζουν

Ακούγονται παράξενοι γόοι, περίλυπες φωνές

από τη μέσα μεριά της ακοής.

Μέσα μου κρύβεται η βοήθεια

που την φωνάζω καιρούς

ώς τώρα, δεν την έφτασε η φωνή μου

ακόμα μ’ εμποδίζει κάποιος θόρυβος

Κάποτε η πόρτα ανοίγεται από μόνη της

μ’ έναν τρόπο μυστικό που δεν θα τον μάθω

ποτέ.

Από το βιβλίο: Μελισσάνθη, «Οδοιπορικό, Ποιήματα 1930-1984», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ. 294.

ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ (1910-1990)

ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ

Απ’ το βασίλειο του Πλούτωνα επιστρέφω
του σκοτεινού μου συζύγου
κρατώντας ένα βλασταράκι για πυρσό
την πυρκαγιά της άνοιξης μ’ αυτό ν’ ανάψω
Στον Άδη ψύχος και φωτιά, κύκλος αδιάσπαστης σιωπής
πέρα από κάθε ελπίδα με κρατά δεμένη ζωντανή νεκρή
Στους πεθαμένους πλάι αγρύπνησα
είδα μες στ’ ανοιχτά τους μάτια τον ουρανό απολιθωμένο
κάθε λαμπρότητα του κόσμου να γυρνά σε τέφρα
Κανείς δεν γίνεται με το θνητό του σώμα
ν’ αντισταθεί σε τόσο ψύχος και φωτιά
Πέφτουν τα δάχτυλα νεκρώνονται
τα μάτια καίγονται στεγνώνουν
—μ’ από ’να δάκρυ του χιονιού κάτω απ’ τα βλέφαρα
μπορεί να μείνουν χρόνους φυλαγμένα—
Λόγια δεν έχει ο Άδης να σου μάθει
μόνο αν μπορέσει μια κραυγή να σου αποσπάσει
την ώρα που η φωνή σου σφίγγεται σε σιδερένια μέγγενη
Ακίνδυνα κανείς ποτέ δεν έμαθε τα μυστικά της κόλασης
Κοιτάχτε αυτό το βλασταράκι το πυρό που φέρνω
κι αν γίνεται, μαντέψετε ποιό είναι του Άδη το χρώμα.

Από το βιβλίο: Μελισσάνθη, «Οδοιπορικό, Ποιήματα 1930-1984», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ. 258.

ΟΛΟ ΦΩΣ ΤΡΙΓΥΡΑ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ (1907-1990)


ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Μέσα στο φως σου γίνομαι πουλί
και τραγουδώ όλη μέρα σαν το σπίνο.
Μιας πεταλούδας παίρνω τα φτερά
τα θεία τα ολόασπρα σαν το νέο κρίνο.

Σφαλώ τα βλέφαρά μου, εντός μου φως.
Τ’ ανοίγω∙ φως παντού, όλο φως τριγύρα∙
και λέω: ΄Ηλιε, τι θάνατος λαμπρός
μες σε μια τέτοια, θεία φωτοπλημμύρα!

ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ

WILLIAM BUTLER YEATS


ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ

Τα ουράνια τα μεταξωτά τα χιλιοπλουμισμένα
που ’ναι με μάλαμααπό φως κι ασήμι δουλεμένα,
τα γαλάζια τα διάφανα και τα βαθιά βαμμένα
με φως, με νύχτα και μούχρωμα, δικά μου αν τά ’χα ωστόσο,
θά ’θελακάτω απ’ τα δυό σου πόδια να τ’ απλώσω.
Μα είμαι φτωχζός και δεμ κατέχω τι άλλο απ’ τα όνειρά μου,
για να διαβαίνεις τα’ άπλωσα, στα πόδια σου, Κυρά μου.
Πάτα αλαφρά, γιατί πατάς απάνω στα όνειρά μου.


Μετάφραση: Μελισσάνθη.


***************


CLOTHES OF HEAVEN

Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.

ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ ΚΟΛΥΜΠΙ ΣΤ' ΑΝΟΙΧΤΑ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ


ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ

Δελφινιών κολύμπι στ’ ανοιχτά. Κι η νύχτα
μ’ ενύπνιο μοναδικό το μέγα θήραμα των αλιέων
ο Ιχθύς που σπαρταράει καθημαγμένος
στις σιδερένιες του Άδου σιαγόνες.
Θάλασσα αστρόβλητη, ενάλιος ουρανός
πλαγκτόν που εισρέει μέσα απ’ τ’ αδηφάγο
στόμα στη σκοτεινιά των σπλάχνων.
Ακινητεί σε γλυκασμό το Αρχαίο Κήτος
ρέει το γάλα της ηδύτητας στον ουρανίσκο του
χορταίνει ειρηνικά την "Βρώσιν" την αδιάβρωτον
μαζί μ’ όλα τα καταβροχθισμένα κόκκαλά μας
διάβροχα απ’ την αρμύρα ωκεανών δακρύων
γενεών και γενεών. Γλυμμένα από το κύμα
σε φλάουτα ουρανικά, να ορθρίζουμε τώρα
μέσα απ’ το κήτος του Ιωνά
τον όρθρον τον Ερχόμενον.



Από το βιβλίο: Μελισσάνθη, «Οδοιπορικό» Ποιήματα 1930 - 1984, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ. 345.