ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

 

JAKOB VAN HODDIS

 

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

 

Άνεμος δυνατός τινάχτηκ’ επάνω.

Του σιδερένιου ουρανού τις αιμάσσουσες ανοίγει πύλες.

Τους πύργους χτυπάει, τους δέρνει.

Απαλά, πεντακάθαρα ακούγεται πάνω απ’ την ορειχάλκινη άπλα της πόλης.

Ήλιος πρωινός με αιθάλη. Τρένα περνούν με βρόντους απ’ τα φράγματα.

Μες σε σύννεφα  χρυσά οργώνουνε αγγέλων άροτρα.

Άνεμος δυνατός  επάνω από την κατάχλομη την πόλη.

Ατμόπλοια και γερανοί ξυπνούν στο βρόμικο ποτάμι.

Δύσθυμες χτυπάνε στη σαθρή Μητρόπολη οι καμπάνες.

Πλήθος γυναίκες και κορίτσια στη δουλειά που πάνε βλέπεις.

Στο φως το χλεμπονιάρικο. Που αγριεύει από τη νύχτα.

Ανεμισμένες φούστες.

Πόδια για τον έρωτα πλασμένα.

Και τρέχουνε να παν στα μηχανήματα αγέλαστες, μοχθώντας.

Για κοίτα εκεί στο φως το τρυφερό.

Και πράσινο στα δέντρα τρυφερότερο.

Γι’ άκου! Πιπίζουν τα σπουργίτια.

Και έξω πέρα στις πιο άγριες εξοχές

κορυδαλλοί όλο δώσ’ του κελαηδάνε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΙΑΚΟΠ ΦΑΝ ΧΟΝΤΙΣ!

JAKOB VAN HODDIS


AM LIETZENSEE

     Meinem Freunde Georg Heym

Die rote Sandsteinbrücke packt
Staubig die andere Seite vom schwärzlichen Tümpel.
Laternen. Das verirrte Mondlicht zackt
Über Sträucher und Wellen und träges Gerümpel.

Doch zu uns tönt der Abendschrei der Stadt.
Ich spüre noch die Lust der vielen Straßen
Und Trommelwirbel um Fortunas Rad.
Doch du stehst vor mir schläfrig und verblasen.

Feindselig reichst du mir die plumpe Hand,
Von neuem Zorn die starke Stirn betört.
Und als ich längst schon meinen Weg gerannt,
Hat alle Schritte noch dein Traum gestört.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Silvia Toffanin. 

ΓΙΑΚΟΠ ΦΑΝ ΧΟΝΤΙΣ!

JAKOB VAN HODDIS


HE!

Abend war's: Die Gänse schnattern
Heimwärts in die Abendsonne.
- Denkt der Stadtherr poesievoll.

Ha! Der Vater mit dem Sohne
- Auf dem Zündloch der Kanone -
Geht aufs Tempelhofer Feld.

Kürassiere schreiten richtig,
Vater nimmt die Sache wichtig:
„Sohn, o Sohn, o werde tüchtig!“

Ha! Er gibt den Rat ihm nun,
Die unerhörte Tat zu tun,
Endlich ein Genie zu sein.

Ha! Aus seiner stillen Klause
Wo er korrigierend thront,
Steigt ein blasser Oberlehrer
Und beschaut den roten Mond.

„Einst als gelockter Jüngling in der Bar
Sah ich begeistert mancher Dame Schwips.
O, überirdisch himmlisch stand ihr Haar
Zur Rötlichkeit des Sherry Brandy Flips.“



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Federica Ridolfi.

ΓΙΑΚΟΠ ΦΑΝ ΧΟΝΤΙΣ!

JAKOB VAN HODDIS (1887-1942)


STADT

Wie schön ist diese stolze Stadt der Gierde!
Ihr Elend und geschmähter Überfluß
Und schwerer Straßen sehr verzerrte Zierde.

Schamloser Tag entdeckt dir die Konturen.
Die Häuser stehn befleckt mit Staub und Ruß,
Es flirrt um Eilende und Wagenhaufen
Furchtsame Weiber, Männer, blasse Huren...

Ich starre lange in die schnelle Pracht
Ein Dumpfes ahnend drunten im Gedränge -
Ich weiß wie sie des blöden Tages Strenge
Gewaltig preisen: daß er herrschen macht.

[ Es zieht sie nur zur wohlumbauten Enge.]

Komm! laß uns warten auf die kranke Nacht
Der schweren dröhnenden Gedankenpränge.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.