PABLO NERUDA
ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ: ΛΙΜΑΝΙ ΠΛΟΥΣΙΟ, ΦΤΩΧΟ ΛΙΜΑΝΙ
Είναι πια αργά, σ’ αυτή την ηλικία, για ν’ αρχίζεις
κάτι,
και όμως να ποιό είναι εμένα το συναίσθημά μου:
εδώ και πάλι, όπως κι άλλες φορές στο παρελθόν,
θα βγω να τραγουδήσω ή να πεθάνω: εδώ αρχίζω.
Δεν υπάρχουν δυνάμεις ικανές να με φιμώσουν —
παρεκτός το θλιβερό του χρόνου μεγαλείο
και ο σύμμαχός του: ο θάνατος με το αλέτρι που ’χει
για τη γεωργία των οστών.
Έχω επιλέξει ένα θέμα καυτό,
θέμα με αίμα, με φοινικιές και με σιωπή,
μιλάω για ένα νησί τριγυρισμένο
από πάμπολλα νερά και αμέτρητους νεκρούς.
Εκεί μεγαλώνει ο πόνος όσων ελπίζουν
και αιμορραγεί ένα ποτάμι, χύνει θρήνους.
Είναι ένα φτωχό νησί φυλακισμένο,
πάνε κι έρχονται οι μέρες οι σταχτιές,
το φως πετάει και ξαναγυρνάει στις φοινικιές,
η νύχτα ταξιδεύει με το μαύρο της καράβι,
κι εκείνο μένει εκεί, νησί φυλακισμένο,
νησί τριγυρισμένο από βάσανα.
Χύνεται το αίμα μας και ξεχειλίζει εντός του,
γιατί ένα νύχι ολόχρυσο πάντα το χωρίζει
από τους έρωτές του και απ’ όλο του το γένος.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
