ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΙΝΣΤΑΓΚΡΑΜ

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΠΕΤΡΑΡΧΗΣ : ΑΣΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

ΠΕΤΡΑΡΧΗΣ : ΑΣΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Τελευταία διόρθωση, τελευταῖες ματιές.

490 σελίδες: θὰ βρεθοῦν σίγουρα λαθάκια, ὅλο καὶ κάποια ἀλλαγὴ θά (χρειαστεῖ νά) γίνει.

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

 

ΑΓΑΜΕΝΩΝ (σττ. 40-83)

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

 

Περάσαν κιόλας δέκα χρόνια

ἀπ’ ὅταν τοῦ Πριάμου ὁ ἐχθρὸς ὁ μέγας,

ὁ βασιλιὰς Μενέλαος… μαζὶ του καὶ ὁ Ἀγαμέμνων,

οἱ δύο γιοὶ τοῦ Ἀτρέα οἱ δυνατοί, ποὺ ἐπῆραν

δυὸ θρόνους καὶ δυὸ σκῆπτρα ἀπὸ τὸν Δία,

τὰ χίλια πλοῖα τοῦ στόλου τῶν Ἀργείων

ἀπὸ τούτη μας ἐδῶ τὴ χώρα ἔλυσαν,

τὰ φόρτωσαν στρατὸ καὶ σάλπαραν

τὸ δίκιο τους νὰ πᾶν νὰ βροῦνε. Τὸν Ἄρη, τὸν θεό,

καλοῦσαν μὲ κραυγὲς ὡσὰν τοὺς γύπες,

ποὺ μὲ ὀδύνη γιὰ τοὺς χαμένους νεοσσούς τους,

γύρους γράφουνε συνέχεια πάνω ἀπ’ τὶς φωλιές τους

χτυπώντας τὰ φτερά τους σὰν κουπιά,

γιατὶ δὲν ἔχουν πιὰ σιμά τους τὰ μικρά τους

νὰ τὰ φροντίζουν καὶ νὰ τ’ ἀναθρέφουν.

Κάποιος μέγιστος θεός ὅμως, ὁ Ἀπόλλων,

ἢ ὁ Πὰν ἢ καὶ αὐτὸς ἀκόμα ὁ Δίας,

ἀκούγοντας τὸν θρῆνο τοῦτο τὸν ὀξύβουο τῶν πουλιῶν,

ποὺ σπίτι  ἔχουνε κοινὸ μὲ αὐτοὺς ψηλὰ στὸν οὐρανό,

στέλνει στὴν ὥρα τὴ σωστὴ τὴν Ἐρινύα —

νὰ τιμωρήσει τήνε στέλνει τοὺς ἐνόχους.

Ὁ παντοδύναμος ὁ Ξένιος Δίας ἔτσι τοὺς Ἀτρεῖδες,

λόγω τῆς γυναίκας ποὺ εἶχε ἄντρες πλῆθος μέγα…

τοὺς Ἀτρεῖδες στέλνει, λέω, στὸν Πάρη ἐνάντια,

νὰ δώσουνε ἀγῶνες καὶ κόντρα ἀγῶνες, ποὺ

τὰ γόνατα λυγίζουν κάνοντάς τα μὲ τὸ χῶμα ἕνα,

ἀγῶνες ποὺ τ’ ἀκόντια ὅλα τὰ τσακίζουνε τὸ ἴδιο:

τῶν Τρώων καὶ τῶν Δαναῶν τὸ ἴδιο, τὸ ἴδιο… Τώρα,

τὰ πράγματα ὅπως κι ἂν ἔχουν, τὸ γραμμένο

νὰ γίνει θὰ γενεῖ… βεβαίως θὰ γενεῖ.

Οὔτε βάζοντας φωτιὰ οὔτε ρίχνοντας λάδι θ’ ἁπαλύνεις

τὴν ἄσβεστην ὀργὴ τῆς ἱερῆς θυσίας.

Ἐμεῖς ἐδῶ, τὰ γέρικα κορμιά, ποὺ πίσω μείναμε

καὶ δὲν ἐπήγαμε στὸν πόλεμο, στὶς μάχες,

σὲ τοῦτα τὰ ραβδιὰ στηρίζουμε τὰ χρόνια μας

λὲς κι εἴμαστε σὰν τίποτα παιδάκια ἀδύναμα.

Γιατὶ ἀπ’ τὰ στέρνα τῶν παιδιῶν καὶ τῶν γερόντων

ἡ ἴδια δύναμη πετιέται ἔξω· τοῦ πολέμου ἡ μανία

καθόλου, μήτε στάλα, δὲν ὑπάρχει ἐντός τους.

Σὰν ξεραθεῖ τὸ δέντρο τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου

κι ἀρχίσουν νὰ τοῦ πέφτουνε τὰ φύλλα

καὶ μὲ τὰ τρία πόδια πιὰ βαδίζει, ὄντας γέρος,

δὲν εἶναι δυνατότερος ἀπὸ μικρὸ παιδί —

σὰν ὄνειρο πηγαίνει ποὺ τὸ βλέπεις μέρα μεσημέρι.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΙΣΧΥΛΟΣ : ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

 

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (σττ. 551-582)

Ο ΚΗΡΥΚΑΣ ΟΜΙΛΕΙ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ

 

ΚΗΡΥΚΑΣ: Ὅλ’ αὐτὰ ἐτέλειωσαν καλά.

Ὅσο γιὰ κεῖνα, πού ’γιναν στὰ τόσα χρόνια μέσα,

ἄλλα θὰ πεῖ ὁ κόσμος πὼς ἔγιναν καλά

καὶ ἄλλα ὄχι, καὶ μᾶς ἐπόνεσαν. Μὰ δίχως βάσανα ζωὴ

( ποιός ἄλλος; ) μόνο οἱ θεοὶ ἔχουν — μόνο…

Ποῦ νὰ πιάσω νὰ σοῦ λέω τί τραβούσαμε

καὶ τί ζωή εἴχαμε στὰ πλοῖα,

ποὺ δὲν ὑπῆρχε στρῶμα νὰ πλαγιάσουμε

κι ὅλο ἂχ καὶ βὰχ στενάζαμε, στενάζαμε —

κι οὔτε μιὰ μέρα δὲν μᾶς ἔλειψαν οἱ βόγκοι.

Ἀλλὰ καὶ στὴ στεριὰ καθόλου πιὸ καλὰ δὲν ἦταν.

Στὰ τείχη πλάι τῶν ἐχθρῶν κοιμόμασταν.

Ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἀπ’ τοὺς ἀγροὺς μᾶς μούσκευαν

δροσιὲς καὶ πάχνες… τὸ ψύχος μᾶς περόνιαζε,

καὶ στὶς προβιές μας ποὺ φορούσαμε ἀγρίευαν οἱ τρίχες.

Μὴν πῶ γιὰ τὸν χειμώνα ποὺ πεθαίνει τὰ πουλιὰ

μὲ τὸ βαρὺ τὸ κρύο, μὲ τῆς Ἴδης τοὺς χιονιάδες.

Μὴν πῶ καὶ γιὰ τὴν κάψα στῶν μεσημεριῶν τὴν ὥρα

ποὺ ἡ θάλασσα ὅλη ἀκύμαντη κοιμότανε

στῆς νηνεμίας τὴν ἀγκάλη — μὴν πῶ… μήν…

Γιατί ὅμως νὰ στενοχωριέμαι γιὰ ὅλα τοῦτα; Τέλειωσαν…

τέλειωσαν τὰ βάσανα· τέλειωσαν, ἔληξαν, πᾶνε —

οὔτε πόνος πιὰ οὔτε θλίψη, οὔτε… Καὶ τίποτα…

τίποτα δὲν μέλλει τώρα τοὺς νεκρούς μας — ναί,

τί νὰν τοὺς μέλλει τάχα;: νά ’ρθουν πίσω στὴ ζωή;!

Ὅσο τώρα γιὰ ὅσους ἀπομείναμε ἀπ’ τῶν Ἀργείων τὸν στρατὸ

τὸ κέρδος πιὰ μετράει, καὶ τὸ κέρδος νικάει τὸ κακό.

Καὶ γιατί νὰ μετρᾶμε πρέπει τοὺς νεκρούς;

Κι οἱ ζωντανοὶ γιατί νὰ πονᾶμε πρέπει γιὰ τὰ κακὰ ποὺ πέρασαν;

Τὶς συμφορὲς τὶς στέλνω στὸ καλὸ νὰ πᾶνε… ναί, νὰ πᾶνε.

Καὶ φυσικὸ ἐγὼ τὸ βρίσκω —πέρα γιὰ πέρα φυσικό—

νὰ καυχιέμαι μπροστὰ στὸ φῶς τοῦ ἥλιου·

καὶ πάνω ἀπὸ τὴ γῆ κι ἀπὸ τὴ θάλασσα

μὲ κομπασμὸ νὰ λέω καὶ νὰ ξαναλέω:

«Τῶν Ἀργείων ὁ στόλος

ἐπῆγε τελικὰ στὴν Τροία

καὶ στῆς Ἑλλάδας τοὺς ναοὺς

τοῦτα δῶ τὰ λάφυρα οἱ γέροντες οἱ πιὸ παλιοὶ

προσφορά, στολίδια πάλλαμπρα, τὰ ἐκρέμασαν».

Μὲ τόσα καὶ τέτοια ποὺ ἀκούσατε

τὴν πόλη πρέπει καὶ τοὺς στρατηγούς της νὰ δοξάζετε·

μὰ καὶ τοῦ Δία τὴ χάρη νὰ τιμᾶτε πρέπει

πού τὰ ἔφτασε ὅλα αἴσια καὶ καλὰ ὣς τὸ τέλος.

Ὅ,τι εἶχα νὰ πῶ τὸ εἶπα· τὸ ἄκουσες.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΜΟΝΟ ΚΥΝΗΓΗΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣ;

 

PIER PAOLO PASOLINI

 

ΕΡΩΤΗΣΗ : ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΜΟΝΟ ΚΥΝΗΓΗΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣ;

.

Ίσως επειδή δεν εκπροσωπώ τίποτα άλλο εκτός απ’ τον εαυτό μου, και δεν έχω πίσω μου ούτε ομάδες ούτε κόμματα. Μιλάω πάντοτε προσωπικά, και ό,τι λέω είναι σχεδόν σαν να το ζω στο σώμα μου. Είμαι πάντα συνεπής, υπερηφανεύομαι δε για τη συνοχή και τη συνεκτικότητα των λόγων μου, που είναι σχεδόν σαν να βγαίνουν από στρουκτουραλιστικό εργαστήριο. Είμαι σύνολο συμπαγές και εις ολόκληρον, όπως θα έλεγε ο Λεβί-Στρος. Υπήρξα ανέκαθεν μαρξιστής. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω κομματική ταυτότητα και ότι δεν λογοδοτώ σε κανέναν. Πάνω απ’ όλα, δεν είμαι πολιτικός, δεν έχω το πρακτικό τους όραμα για τα προβλήματα, δεν με ενδιαφέρει το γενικό πλάνο. [...] Οι νέοι, σας επαναλαμβάνω ότι, πλην των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτωνν εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων, είναι όλοι ίδιοι: δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι. Ντύνονται με τον ίδιο τρόπο, χειρονομούν με τον ίδιο τρόπο, μιλούν με τον ίδιο τρόπο, χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις. Αν βάλουμε μαζί 100 από αυτούς, 3 ή 4 θα είναι σίγουρα φασίστες, και προκαλώ οποιονδήποτε να ’ρθει να τους αναγνωρίσει. Πριν από δέκα χρόνια, ή ακόμα και πριν από πέντε χρόνια, ήταν πολύ απλή και εύκολη η αναγνώριση, γινόταν δε με τη μια, με το μάτι. Σήμερα, πρέπει να φτάσουμε στο θέμα των βομβών για να μπορέσουμε να κάνουμε ασφαλείς διακρίσεις. Έτσι, ακόμη και σε σοβαρά ζητήματα, οι αμφιβολίες παραμένουν. Ο νεαρός φασίστας δεν είναι αναγνωρίσιμος. Από προσωπική εμπειρία το λέω. Έχουν υπάρξει φορές που δεν τους κατάλαβα. Τρομακτικό.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Πηγή: Emilia Granzotto, Inchiesta su Pasolini. "Lo scandaloso PPP" στο περιοδικό "Panorama" , τχ. .433, 8 Αυγούστου 1974, σσ. 52-57.

ΡΩΜ(Α)ΙΟΚΕΝΤΡ(ΩΤ)ΙΚΟΝ

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

 

ΡΩΜ(Α)ΙΟΚΕΝΤΡ(ΩΤ)ΙΚΟΝ

 

Είμ' ο Ρωμαίος, Ρωμιός απ' το Τσιρίγο,

και φτιάνω κάτι μ έ γ κ λ α καραβάκια.

Όμως μη μου βαράτε παλαμάκια,

γιατί ντρέπομαι κιόλας - και θα φύγω!

 

Έτσι κι αλλιώς, για πλάκα (και για λίγο)

ήρθα σ' ετούτα εδώ τα μηχανάκια,

που τά 'χετε του λόγου σας πα-νά-κει-α

(- ξέρω τη λέξη απ' τον παππού). Εγώ μπήγω

 

τα δάχτυλά μου στα ψαχνά της άμμου,

ώσπου να ξανανιώσουν το νερό.

Άντε,... εξηγώ, αν και είναι φανερό:

 

Το κέντρο των πραγμάτων στ' όνομά μου

ακούγεται και λέει πατριώτισσά μου

τη θάλασσα έχω - τί καθυστερώ!;

 

Ρ Ω Μ (Α) Ι Ο Σ, παναπεί Ελληνοϊταλός.

Και γαύρος.

    Γεια σας.

    (Παρά θιν' αλός).

ΡΟΚΑ

ΗΡΙΝΝΑ

 

ΡΟΚΑ

 

[……………………………]

Μὲ τ’ ἀφτί μου στυλωμένο πάντα καρτεροῦσα νά ’ρθεις

καὶ μ’ ἔλουζε ὅλη τὸ χρυσαφένιο τῆς σελήνης φῶς.

[…] κι ἀφοῦ ἐκεῖνος ἔβαλε τὴ Φαινίδα νὰ κόψει τὰ μαλλιά της,

τὸν νοῦ μου ἐμένα τὸν κατάκλυσε σὰν μεθυσμένο κύμα ἡ θλίψη.

Μὲ ἀλλοπαρμένο ἔφυγα βῆμα — βγῆκα ἀπ’ τὴ λευκὴ τὴν πόρτα.

«Ὀιμέ, ὀιμέ», ἐφώναξα· καὶ ἡ λύρα ἡ φίλτατή μου

ἅπλωσε τότε κι ἔστρωσε τοὺς ἤχους της ὅλους

στὸν περίβολο τῆς μεγάλης αὐλῆς ὁλόγυρα.

Γιὰ ὅλα τοῦτα, δύστυχη Βαυκίδα μου, ὀιμέ,

ἐγὼ τώρα θρηνῶ καὶ βαριαναστενάζω· γιατὶ

εἶναι φρέσκα ἀκόμα μέσα στὴν καρδιά μου

τὰ χνάρια τῆς ἀγάπης μας. Καὶ ὅσα παιχνίδια

κάποτε κάναμε εἶναι τώρα πλέον στάχτη, στάχτη.

Στάχτη εἶναι τώρα κι οἱ χοροὶ ποὺ ἐχόρευαν οἱ φίλες μας,

καὶ τὰ κρεβάτια ποὺ ἐστρώναμε στὶς νυφικὲς παστάδες

γι’ αὐτὲς καὶ τοὺς γαμπρούς τους· στάχτη ἐγίνηκαν

καὶ τὰ τραγούδια πού ’λεγε τὰ πρωινὰ ἡ μάνα σου,

κι οἱ ἄλλες κλῶστρες τ’ ἄκουγαν μὲ προσοχὴ μεγάλη.

Ἀπ’ ὅλα τοῦτα ἔφυγες μακριά, Βαυκίδα μου,

γιὰ νυφικὴ ψάχνοντας κλίνη στῆς ἀκρογιαλιᾶς τὸν φλοῖσβο.

Καμιὰ φορὰ τρομάζαμε μὲ τὴ Μορμώ,

ποὺ εἶχε φάτσα ἀλλόκοτη, ἀδιευκρίνιστη,

καὶ περπατοῦσε λέει μὲ τὰ τέσσερα. Μά, σὰν ξαπλώθηκες

στὸ λέκτρο τὸ συζυγικό, τὰ πάντα ἐλησμόνησες… ἀκόμα

κι ὅσα ἀπὸ τὴν ἴδια σου τὴ μάνα εἶχες ἀκουσμένα,

σὰν ἤσουνα παιδάκι, Βαυκίδα μου πολυαγαπημένη.

Γιατὶ μέχρι τότε δὲν σὲ εἶχε ἀπασχολήσει ἡ Ἀφροδίτη.

Ἔτσι τώρα ἐγὼ γιὰ ὅλ’ αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπα ἴσαμ’ ἐδῶ,

σὰν σὲ κλαίω βαριά, συνάμα γλυκὰ σὲ παινεύω·

τ’ ἄλλα ὅλα τὰ ξεχνῶ, νὰ πᾶνε νὰ χαθοῦν τ’ ἀφήνω.

Τὰ βέβηλά μου πόδια δὲν ἤρθανε στὸ διαλυμένο σπίτι σου·

ἡ ντροπή μου για τὸν τσακωμό μας μὲ κράτησε μακριά —

τὸ γυμνό σου πτῶμα δὲν τὸ εἶδα, κι οὔτε σὲ θρήνησα

μὲ τὴν κόμη ξέπλεκη καὶ ἀκάλυπτη. Κλεισμένη μέσα κάθομαι

καὶ κόβω μὲ βαθιὲς νυχιὲς τὰ μάγουλά μου. Ποτὲ

ἀπ’ τὴν πόρτα σου ἀπ’ ἔξω δὲν θὰ λείψει τὸ στεφάνι.

Δεκαεννιὰ ἤμασταν χρονῶ κι οἱ δυό μας, κι ἐσὺ

πάντα συνέτρεχες τὴ φίλη σου τὴν Ἤριννα

τὶς δύσκολες τὶς ὧρες ποὺ ἐγένναγε τοὺς στίχους της:

τὴ ρόκα τοῦ τοκετοῦ τῶν ποιημάτων της

ἐσὺ μὲ θαυμαστὴ σοφία κι ἄγρυπνο μάτι ἐπέβλεπες.

Καὶ νὰ ξέρεις […].

[……………………………]

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΑΜΕΡΙΚΕΣ

PABLO NERUDA

 

ΑΜΕΡΙΚΕΣ

 

Ζήτω η Κολομβία, η όμορφη και πενθοφορεμένη·

ζήτω ο Ισημερινός, ο στεφανωμένος με άνθη της φωτιάς·

ζήτω και η μικρή Παραγουάη, η χιλιολαβωμένη

και η ξεσηκωμένη, η αναστημένη από ήρωες ολόγυμνους.

Ω Βενεζουέλα, τραγουδάς στον χάρτη, και τραγουδάς

με όλον τον γαλάζιο σου ουρανό σε αέναη ταραχή και κίνηση

και με τ’ αρειμάνια και ακοινώνητα βουνά της Βολιβίας συνοδιά σου —

κι εγώ γιορτάζω εδώ τα μάτια των ινδιάνων και τιμώ το φως.

Επειδή ξέρω ότι

όσοι έπεσαν εδώ κι εκεί,

την τιμή τους υπερασπιζόμενοι,

ήταν μόνο οι ίδιοι οι λαοί,

γι’  αυτό κι εγώ αγαπώ

ακόμη και τις ρίζες της γης μου

απ’ τον Ρίο Γκράντε ίσαμε τον παγωμένο Πόλο της Χιλής·

και όχι μόνο επειδή τα κόκαλά μας

είναι σκόρπια παντού σε τούτον τον μακρύ αγώνα,

αλλά και επειδή αγαπάω την κάθε φτωχή πόρτα

και τα δυο χέρια όλων των καταπιεσμένων,

και δεν υπάρχει άλλη ομορφιά ανώτερη

απ’ της Αμερικής την ομορφιά, απ’ αυτή την ομορφιά

που απλώνεται στις κολάσεις της σύμπασες,

στους λόφους της τους γεμάτους πέτρα και δύναμη,

και στ’ αταβιστικά και αιώνια ποτάμια της —

και σ’ αγαπώ στις πιο κρυφές γωνιές σου,

στις πόλεις με τη μυρωδιά της κόπρου,

στα τρένα της χαραυγής της δίβουλης,

στις αγορές και στα σφαγεία,

στα ηλεκτρικά λουλούδια του Σάντος,

στην σκληρή σωματοδομή των καβουριών σου,

στις αποκεφαλισμένες σου εξορύξεις

και στους φτωχούς τους μεθυσμένους σου

που πάνε δω κι εκεί με τρεκλό το βήμα.

Ο πλανήτης σού ’δωσε όλο το χιόνι, σου έδωσε

υπέρτερα νερά και ηφαίστεια νέα, κι έπειτα

εβάλθηκε ο άνθρωπος να προσθέτει τοίχους και τοίχους

και ανάμεσα στους τοίχους να χώνει την οδύνη,

κι έτσι εγώ από αγάπη κολλάω σα στρείδι στο πλευρό σου:

δέξου με εσύ και κράτα με σαν να ’μουν άνεμος.

Με το τραγούδι που δονείται σου φέρνω

μιαν αγάπη που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί·

σου φέρνω όμως και τη γονιμότητα εκείνη

που σπέρνουν οι καμπάνες: μιλώ —

για τη δικαιοσύνη μιλώ και λέω που περιμένουν οι λαοί μας.

Όχι, δεν ζητάμε πολλά — τόσα και τόσα έχουμε άλλωστε,

που παρ’ όλα αυτά είναι τόσο μα τόσο λίγα,

που δεν είναι δυνατόν αυτό να συνεχίζεται άλλο, όχι!

Αυτό είναι το τραγούδι μου, και μόνο αυτό ζητάω:

γιατί δεν ζητάω τίποτ’ άλλο εκτός από τα πάντα.

Τα θέλω όλα και τα θέλω για τους λαούς μας

και δεν με νοιάζει αν προσβληθεί ο θλιβερός αλαζόνας

που τρελάθηκε σαν έγινε Πρόεδρος. Να προσβληθεί!

Συνεχίζω και, συνεχίζοντας, με συνοδεύουν και με οδηγούν

δύο λογικές αιτίες: η καρδιά μου και η οδύνη μου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ

 

ΠΡΑΞΙΛΛΑ

 

ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ

 

Ἀπ’ τοὺς δειλοὺς καὶ τοὺς ἀνέντιμους μένε μακριὰ

καὶ ξέρε: ἀπὸ δειλὸ κι ἀνέντιμο μὴν περιμένεις τίποτα

οὔτε βεβαίως πὼς θα σοῦ ποῦν ποτέ εὐχαριστῶ.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΗΡΙΝΝΑ

 

ΗΡΙΝΝΑ

 

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

1.

Ὀλιγόλογα καὶ γκριζωπὰ εἴσαστε τῶν γηρατειῶν τὰ ἄνθη

γιὰ τοὺς θνητούς.

(Στοβαίος, 4.50.14)

 

2.

Ἀπὸ τοῦτο δῶ τὸ μέρος ἴσαμε τὸν Ἅδη

κολυμπάει μὲ ἁπλωτὲς χεριὲς ἡ κούφια ἠχώ.

Στοὺς νεκροὺς ἀνάμεσα ἁπλώνεται σιωπή.

Τὰ μάτια… τὰ μάτια τοὺς τὰ κλείνει τὸ σκοτάδι.

(Στοβαίος, 4.51.4)

 

3.

Πομπίλε ἐσύ, ψάρι ποὺ τοὺς ναυτικοὺς ἀκολουθεῖς

καλὸ ταξίδι νά ’χουν, τοῦτο σοῦ ζητῶ:

διακριτικὰ ἀπ’ τὴν πρύμνη νά ’σαι τῆς γλυκιᾶς μου φίλης

ὁ ἄγρυπνός της συνοδὸς καὶ ὁ πιστὸς ἀκόλουθος.

(Ἀθήναιος, Ζ 283d)

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.