Ο ΤΙΓΡΗΣ

 

PABLO NERUDA

 

Ο ΤΙΓΡΗΣ

 

Γόμες ήταν τ’ όνομα του κενού,

και Γόμες λεγόταν κι εκείνος ο θάνατος.

Σε μισή ώρα μέσα ξεπούλησε όλο το πετρέλαιο

σε βορειοαμερικανούς εγκληματίες

κι απ’ τη στιγμή εκείνη επλούτιζε όσο γούσταρε.

Κι έτσι σιγά-σιγά κι αθόρυβα η Βενεζουέλα

μες στων φυλακών τα σκοτάδια εβούλιαζε

κι αρρώσταινε από μπουντρούμια κι από θέρμες.

Όσοι αργότερα θα ήταν τα δικά μου τ’ αδέρφια

τράβηξαν-πήραν τους τελείως άσπλαχνους δρόμους

σκάβοντας την πέτρα και φορτώνοντας μέταλλα —

κι αιμορραγούσε η καημένη, η φτωχή η Βενεζουέλα.

Μου εξιστορούσε ο Γαλβαδόν πως άκουγε

κάποιον στο διπλανό κελί του να πεθαίνει:

τον είχαν φάει τα σκουλήκια ζωντανόν

κι άκουγε τον συγγενή του να βογγάει

χωρίς να ξέρει τι πραγματικά συμβαίνει,

μέχρι που κείνες οι κοφτές άγριες φωνές κάποια στιγμή

σταμάτησαν. Κι ήταν η σιωπή ετούτη

της Βενεζουέλας η σιωπή: κανείς δεν απαντούσε.

Τα σκουλήκια ζούσαν μόνο — τα σκουλήκια κι ο θάνατος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

 

PABLO NERUDA

 

ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

 

Τη Βενεζουέλα την αγάπησα, μα δεν υπήρχε.

Τη γύρεψα σ’ όποια ονόματα επιζούσαν·

φώναξα, ξαναφώναξα, κανείς δεν μου απαντούσε,

δεν απαντούσε η πατρίδα η βουλιαγμένη,

κι ας της είχε παραχωρήσει ο χάρτης

όλα μα όλα της γεωγραφίας τα σμαράγδια,

βουνά γεμάτα πουλιά πλασμένα μόνο με χιόνι,

και μια γαλάζια φωτιά να συνοδεύει τα νησιά της,

ν’ ακούει στους γοφούς της το πετρέλαιο,

με μαλάματα να κεντάει τα πουκάμισά της —

ο Ορινόκος ήταν ένα ολόκληρο γράμμα αιώνιο

γραμμένο με καϊμάνους και με ειδήσεις,

και στο τέλος, στο τέλος αντιλαλούσε η Βενεζουέλα

σάμπως να ’ταν το σιδεράδικο των σιδεράδικων

με καταρράχτες, με ταπίρ και με διαμάντια

κι ανάσαινε εκεί με του Σίμωνα Μπολιβάρ τα χνότα

(την ώρα που έφτανε στης Χιλής τα μέρη ένας καβαλάρης

να μας τρελάνει με την ορθογραφία του).

Και βγήκα, βγήκα, περπάτησα τον κόσμο,

πόρτες εχτύπησα εχθρών και φίλων

κι όλες οι χώρες είχαν πάρει θέση

να με υποδεχθούν σαν επισκέπτη, και ήταν

όπως τις είχα δει εγώ παιδί στο χάρτη:

η Ασία πράσινη, η Αγγλία σαρκοβόρα,

η Ισπανία να εγκαινιάζει τάφους επί τάφων,

η Γαλλία αρωματική και σχεδόν ημίγυμνη,

η Ελβετία σα ρολόι στους τρελούς ανάμεσα,

η Γερμανία να δοκιμάζει πυροβόλα όπλα,

η Ρωσία που άλλαξε και όνομα και επώνυμο —

κι άρρωστος στη Ρώμη να γιατρεύεται ο Θεός κατ’ οίκον,

όσο έψαχνα εγώ να βρω πού βρίσκεται η Βενεζουέλα

και δεν την έβρισκα κι έχανα τις μέρες και τον χρόνο μου,

ώσπου αντάμωσα τον Πικόν Σάλας στην πόλη του Καράκας

και μου εξήγησε με λεπτομέρειες τι όντως συνέβαινε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΝΩΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΑΝ ΥΛΗ ΕΥΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΓΝΩΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΑΝ ΥΛΗ ΕΥΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ

 

Το Let it bleed  των Ρόλλινγκ Στόουνς σού θυμίζουν, όταν

αφήνουνε την πύλη των οδόντων και την κρύπτη

της γλώσσας να υποφώσκουν στην κυψέλη που δεχόταν

 

ασμένως κύματα ευμελούς χαράς από του γλύπτη

ιμέρου το στυμμένο αγαλματίδιο κι όσο στάζει

ακόμα δώρα το καλέμι του. Ίσως παρεμπίπτει

 

στον κύκλο των σχημάτων λόγου, μα είναι σαν χαλάζι

τα τόξα τους τα τανυσμένα: ανύσματα και βέλη

από τοπάζια που εκτοπίζουν ότι τα σκϊάζει

 

στην αμνησία αυτού του χρόνου που ποτέ δεν μέλλει

να βγει έξω απ’ την ανωνυμία, νά ’βρει φως και τέλος.

Πανέμνοστα, φρουτώδη, αιμορραγούντα· σάμπως χέλι

 

ανάμεσά τους ξεγλιστράει ο λόγος ανωφέλως

(raison, discours) σαν κέλης φρέσκος σε άφρακτη θυμέλη

κι ενώ αποσχηματίζεται μες στο κελλί του ο γέλως.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΜΕΝΑ

PABLO NERUDA

 

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΜΕΝΑ

 

Το χρέος μου αντάμα πάει με το τραγούδι μου.

Είτε είμαι είτε δεν είμαι, αυτό είναι το πεπρωμένο μου.

Υπάρχω μόνο για να ’μαι του πόνου ο σύντροφος —

των άλλων οι πόνοι είναι και δικοί μου πόνοι.

Γιατί δεν μπορώ να υπάρχω χωρίς να υπάρχω για όλους:

υπάρχω για τους φιμωμένους, για τους καταπιεσμένους,

βγαίνω κι έρχομαι από τον λαό και τον λαό εγώ τραγουδάω,

η ποίησή μου είναι άσμα και είναι τιμωρία.

Συχνά μου λένε: Ανήκεις στο σκοτάδι!

Μπορεί, μπορεί, αλλά ο δρόμος μου εμένα με πάει στο φως!

Είμαι ο άνθρωπος του ψωμιού και του ψαριού·

δεν θα με βρούνε στα βιβλία — όχι, όχι·

θα με βρούνε με τις γυναίκες και τους άντρες,

μ’ όσες κι όσους μού έχουν διδάξει και μάθει το άπειρο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΟΙ ΕΝΕΔΡΕΣ

 

PABLO NERUDA

 

ΟΙ ΕΝΕΔΡΕΣ

 

Συνάχτηκαν, φαίνεται, τις μέρες τούτες

ενάντια στην Κούβα ψέματα σωρός και δηλητήρια

και ο ασύρματος τα μοιράζει μέρα-νύχτα

την επέμβαση προετοιμάζοντας, την ώρα της:

«Η Εκκλησία φαίνεται να δυσπιστεί»·

«Στο Κάγιο Βενίτο υπάρχει ένας διαφωνών»·

«Στις 28 πουθενά δεν φάνηκε ο Φιντέλ».

Το Όραμα μαζεύει στο άτιμο γραφείο του

τη συμμορία όλη των αρνητών και των αχρείων,

τους βολιβιανούς που δεν αφήνουν δολάριο άγλειφτο,

που βρίζουνε τη φτωχομάνα χώρα τους,

που σταυρώνουνε της Βολιβίας την πείνα,

που ξεπουλάνε το βασίλειό μας ολόκληρο

και που συμμαχούν μ’  άλλους «Λατίνους»

το ίδιο πουλημένους και παλιάνθρωπους

για να υφάνουν κάθε μέρα με ψευτιές της Κόλασης

και νήματα άτιμα τα σχέδιά τους ενάντια στην Κούβα.

Το πιάτο τούτο αυτοί απλώς το μαγειρεύουν.

Αλλά κουμάντο στο εστιατόριο κάνουν άλλοι.

Αυτοί στη συκοφαντία βάζουν μόνο σάλτσα

και σερβίρουν: γκαρσόνια είναι και χαφιέδες.

Το πιάτο τούτο ετοιμάζεται πολύ μακριά· κι έχει

μαζί με τ’  άλλα μέσα κι έναν βομβαρδισμό,

έχει τη σφαγή παιδιών και γυναικών, έχει

κι έναν άλλον Μπατίστα με όνομα άλλο, νέο·

και δεν τρέχει δα και τίποτα — έτσι νομίζουν.

«Τα υπόλοιπα θα τα κανονίσουμε με το χρήμα».

Τούτη όμως τη φορά θα το πληρώσουν με αίμα.

Ποιους θα νικήσουν; Τους νεκρούς μονάχα —

κανέναν ζωντανό δεν θα νικήσουν!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

 

Ἀγαπητέ μου ΠΠΠ,

ἔλαβα τὴν ἐπιστολή σου μὲ τὶς εὐχὲς πρὶν τρεῖς βδομάδες. Διάφορα τρεχάματα… τὰ γνωστὰ καθημερινά… δὲν μοῦ ἐπέτρεψαν νὰ σοῦ ἀπαντήσω ἀμέσως. Κάθομαι λοιπόν σήμερα, Κυριακή 11 Ἰανουαρίου 2026, καὶ σοῦ γράφω ἀντευχόμενος τὰ καλύτερα. Ἡλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα. Κατέβηκα στὸν κῆπο κι ἔκοψα ἕνα ὄμορφο τριαντάφυλλο ποὺ μόλις εἶχε ἀνοίξει. Τὸ φωτογράφισα, πρὶν τὸ κόψω. Θὰ τὸ ἐμφανίσω αὔριο, καὶ τὴ φωτογραφία θὰ τὴν ἐσωκλείσω στὸν φάκελο ποὺ θὰ σοῦ ταχυδρομήσω.

Ὅπως βλέπεις δὲν σὲ ξεχνῶ — ἀπὸ τὸ 1978, ὁποὺ εἶδα στὸ Στούντιο πρώτη φορὰ ταινίες σου (τρεῖς μαζὶ σὲ εἰδικὴ σαββατιάτικη προβολή): Ἀκατόνε, Μάμα Ρόμα καὶ Τὸ Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, δὲν σὲ ξεχνῶ ποτέ. Ὅταν ἀγαπᾶς κάποιον πραγματικὰ καὶ βαθιά, δὲν τὸν ξεχνᾶς — ποτέ! Πάντως καὶ νὰ ἤθελα νὰ σὲ ξεχάσω (… ποὺ δὲν θέλω, ἐννοεῖται!), δὲν μπορῶ. Μετὰ τὰ Ἀλάνια μετέφρασα τὸ τρίτο μέρος ἀπὸ τὰ δοκίμιά σου ποὺ περιλαμβάνονται στὸν τόμο Αἱρετικὸς ἐμπειρισμός. Εἶναι, ναί, τὰ δοκίμιά σου γιὰ τὸν κινηματογράφο μὲ τὶς σχετικὲς γλωσσολογικοῦ καὶ σημειωτικοῦ χαρακτήρα προσεγγίσεις σου καὶ μὲ τὶς παρατηρήσεις σου πάνω σὲ θέσεις τοῦ Μπάρτ, τοῦ Μὲτς καὶ τοῦ Ἔκο — ἐνίοτε δὲ καὶ μὲ τὶς ἐκ μέρους σου ἀναιρέσεις τους.

Τὸ μετάφρασμά μου αὐτὸ τὸ ἔχω παραδώσει ἀπὸ τὸν Νοέμβριο στὸν ἐκδότη μου/μας, ὁ ὁποῖος μοῦ ζήτησε νὰ μεταφράσω καὶ τὸ Una vita violenta. Τὸ ἔχω ἤδη ξεκινήσει καὶ εἶμαι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ μέση τοῦ δεύτερου κεφαλαίου τοῦ πρώτου μέρους. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ μπορῶ νὰ σοῦ πῶ τοῦτο: ὅτι τόσο τὸ ἀναπαιστικὸ μέτρο ὅσο καὶ τὴν παρήχηση τοῦ vi, ποὺ «ἀκούγονται» στὸν τίτλο σου, τὰ ἔχω κρατήσει καὶ στὸν ἑλληνικὸ τίτλο: Βίος βίαιος. Τὰ λοιπὰ τὰ ἔχουμε συζητήσει παλιότερα καὶ σὲ κάμποσες ἐπιστολές, ποὺ ἀνταλλάξαμε, καὶ διὰ ζώσης στὸ τηλέφωνο, μὰ καὶ δυὸ φορὲς στὴ Μπολόνια. Θυμᾶσαι; Τὴν πρώτη φορὰ στὸ μπιστρὸ Opera Caffè e Tulipani, στὸν ἐξωτερικὸ στενὸ χῶρο μὲ τὴ τζαμαρία καὶ θέα στὸ κανάλι, καὶ τὴ δεύτερη στὴν ἐμβληματικὴ παστιτσερία Gambrerini, στὴ Via Ugo Bassi, ὅπου συναντήσαμε καὶ τὸν Μπασάνι, νὰ πίνει τὸν καφέ του καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς εἶχε πεῖ ὅτι σύχναζε ἐκεῖ ἀπὸ φοιτητής. Ὅταν λέω «τὰ λοιπά», ἐννοῶ τὰ γλωσσικά.

Σὲ παλιότερη ἐπιστολή σου σχετικά μὲ τὴν «ἰδιότυπη» μετάφρασή σου τῆς Ὀρέστειας τοῦ Αἰσχύλου μοῦ ἀνέφερες ἕνα χωρίο ἀπὸ τὸ Μετὰ τὰ Φυσικὰ τοῦ Ἀριστοτέλη: Τὸ ἓν καὶ τὸ ὂν πολλαχῶς λέγεται. Τὸ θυμήθηκα καὶ ὅταν μετάφραζα τὸ Ragazzi di vita ὄχι ὡς Τὰ παιδιὰ τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ὡς Ἀλάνια, τὸ θυμᾶμαι καὶ τώρα, στὴ νέα μου μετάφραση. Δὲν σοῦ κάνω μάθημα, ἀλλὰ ἀπὸ κάθε ὁλοκληρωμένη μεταφραστικὴ διαδικασία προκύπτει ἕνα μετάφρασμα, ἤτοι μιὰ πρόταση λόγου, ὅπου ἔχει ἐνσωματωθεῖ ἡ προσωπικὴ ἀνάγνωση καὶ ἑρμηνεία αὐτοῦ ποὺ εἶναι τὸ ἓν καὶ τὸ ὂν ἀπὸ τὸν ἐπιτελέσαντα τὴ μετάφραση μεταφραστή: κάτι νέο καὶ μοναδικό.

Καὶ σὲ τοῦτο τὸ ἔργο σου καταγράφεις στὸ χαρτί (καὶ δὴ ὡς δεινὸς γλωσσολόγος ποὺ εἶσαι) ἕνα calco, ἕνα ἔκτυπο τῆς πραγματικότητας, μιὰν ἀναλογικὴ πραγματικότητα. Αὐτὴ τὴν ἀναλογικὴ πραγματικότητα καλούμαστε ἐμεῖς, οἱ μεταφραστές σου, νὰ τὴ μεταφέρουμε στὶς γλῶσσες μας ὁμοίως ἀναλογικά. Στὸν γλωσσολόγο ἑαυτό σου ἐγώ, ὅταν σὲ μεταφράζω, κολλάω καὶ τὴν κοφτερὴ ματιὰ εἰκαστικοῦ καλλιτέχνη καὶ τὸ μουσικὸ ἀφτὶ ποὺ ἔχεις. Στὴν περίπτωσή σου ἰσχύει ἀπολύτως τὸ χαϊντεγκεριανὸ Die Sprache spricht, ποὺ μεταφραζόμενο μὲ χαϊντεγκεριανὸ ὕφος δὲν σημαίνει Ἡ γλώσσα μιλάει, ἀλλὰ Ἡ γλώσσα γλωσσοῖ / γλωσσώνει. Ἡ γλώσσα σου, προσφιλέστατέ μου ΠΠΠ, γλωσσώνει προφορικὸ ἀπὸ διαλέκτου λόγο, εἰκαστικὲς ἀποτυπώσεις καὶ μουσικὰ μοτίβα τοῦ κόσμου… τοῦ κόσμου σου. Γι’ αὐτὸ ἀκόμα καὶ τὰ πεζά σου ἔργα εἶναι ἔργα ποιητικά, ὅπου συνδυάζονται προσωδιακὰ ποικίλοι ρυθμοὶ προφορικοῦ λόγου μὲ εὐφωνίες, τρίλιες καὶ καντέντσες. Θέλω νὰ προσθέσω καὶ τοῦτο: Σὲ τοῦτα τὰ ἀκραιφνῶς πεζοποιητικά σου κείμενα κυριαρχεῖ —ὁ πειρασμὸς μὲ βάζει νὰ γράψω ἡγεμονεύει, γιὰ νὰ καλέσω σὲ τοῦτες τὶς ἀράδες καὶ τὸν δάσκαλό μας, τὸν Γκράμσι— μιὰ λεκτικὴ πολυτυπία ποὺ περιβάλλεται ἀπό —ἐνδεικτικῶς— βρισιές, ὑποκοριστικά, πάσης φύσεως ἐπαναλήψεις, παλιλλογίες, ὑπονοούμενα καὶ στίχους τραγουδιῶν. Τὰ δὲ σπαράγματα τῶν διαλόγων συμβάλλουν στὴ θεατρικότητα τῶν ἑκάστοτε λεγομένων: ἀποβλέπουν στὸ θέατρο, ποὺ εἶναι καὶ γιὰ σένα ἡ ὑψηλότατη μορφὴ τὴς ποίησης. Οἱ μεταφραστές σου ὀφείλουμε νὰ τὰ λαμβάνουμε ὑπόψη αὐτά.

Νὰ σοῦ πῶ κάτι, σχετικὸ καὶ ἄσχετο. Τὸ ὑπαινίχθηκα παραπάνω. Ἐδῶ καὶ κάμποσα χρόνια ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν Ὀρέστεια. Ἔχω τὸ μετάφρασμά σου καὶ στὸ γραφεῖο μου καὶ στὸ προσκεφάλι μου.

Καὶ κάτι τελευταῖο. Εὔχομαι στὴν ἀγαπημένη σου Μπολόνια νὰ προκριθεῖ στὴν ἑπόμενη φάση τοῦ Europa League. Ἡ δική μου ὁμάδα, ὁ Ὀλυμπιακός, στὸ Champions League πρέπει νὰ κάνει δύο νίκες ὁπωσδήποτε, χωρὶς νὰ εἶναι ἡ πρόκρισή του ἀκόμα κι ἔτσι ἐξασφαλισμένη.

Σοῦ εὔχομαι καλὴ καὶ δημιουργικὴ χρονιὰ καὶ σὲ φιλῶ.

Γιῶργος

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΜΟΥΣΩΝ

Κυκλοφόρησε ο "Μουσών" με πλουσιότατη ύλη. Ανάμεσά τους και τρία ποιήματά μου.

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Την τελευταία ποιητική συλλογή του αείμνηστου φίλου μου και πανάξιου εργάτη των γραμμάτων και της λυρικής τέχνης Κώστα Φωτεινού
Από τη Λευκάδα και πάντα με αγάπη ήρθε το δώρο με τη μέριμνα των οικείων του.

ΒΙΒΛΙΑ.. ΒΙΒΛΙΑ...

ΜΠΡΕΧΤ

 

Η ΚΑΜΗΛΑ

 

WISŁAWA SZYMBORSKA

 

Η ΚΑΜΗΛΑ

 

Μὴ μιλᾶς στὴν καμήλα γιὰ ἀνάγκη καὶ γιὰ θέληση.

 

Κοίτα τὰ μεγάλα της χείλη

πόσο σφιγμένα εἶναι

γιὰ νὰ δώσει ἕνα μεγάλο φιλί,

τὶς ἐπικίνδυνες βλεφαρίδες της κοίτα —
βλεφαρίδες γεννημένης κοκέτας.

 

Ἡ καμήλα εἶναι ζῶο ποὺ νιώθει

εὐγνωμοσύνη ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ ἐλάχιστα τῶν ἐλαχίστων.

 

Γιὰ τὸν ἑαυτό της κρατάει

ἁπλῶς τὴν κρυμμένη πηγὴ μέσα στὶς χλόες,

τὸ μυτερότερο ἀγκάθι,

τὸ πιὸ γλυκό κοτσάνι.

 

Ὅταν ἀκούστηκε φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ,

 

ὅταν ἐμίλησε ὁ Θεὸς

ἀπὸ τὴν καιόμενη βάτο,

 

ἡ καμήλα ἦταν τὸ μόνο ζῶο

ποὺ ἀποκρίθηκε.

 

Ὡς ἄλλος ἀμμόλοφος πάνω σὲ ξυλοπόδαρα

πάει μιὰ δῶ μιὰ κεῖ τρέχοντας στὸ μάκρος τοῦ ὁρίζοντα

κυνηγώντας αἷμα

 

τὶς μυστικὲς καρπουζόκρυπτες

ποὺ πετάγονται ὡς ἀνάποδο μάννα

μέσ’ ἀπ’ τὴν ἄμμο.

 

Δὲν ἀντέχει νὰ βλέπει ψεύτικους θεούς

μπροστά της:

οὔτε τὸν ἔμπορο

ποὺ τῆς δένει τὴν καμπούρα σφιχτὰ

μ’ ἕνα σκοινί,

οὔτε τὸν τουρίστα.

 

Ἔχει σαφὴ αἴσθηση τῆς θέσης της στὸν κόσμο:

 

μετὰ τὸ νερὸ καὶ τὸ καρπούζι,

τὸν καύσωνα καὶ τὸ φῶς,

τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη

 

η καμήλα εἶναι ἡ τελευταία μεγάλη ἐλπίδα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΠΟΤΕ

 

CHARLES BUKOWSKI

 

[ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΠΟΤΕ]

 

Κι ἂν δὲν σὲ ξαναδῶ ποτὲ

πάντα θὰ σὲ κουβαλάω ἐγὼ

μέσα μου

κι ἔξω μου

στὶς ἄκρες τῶν δακτύλων μου

καὶ στοῦ μυαλοῦ μου τὸ χεῖλος

καὶ στὰ κέντρα

στὰ κέντρα

στὰ κέντρα αὐτοῦ

ἀπ’ τὸ ὁποῖο εἶμαι φτιαγμένος

καὶ θὰ μοῦ ἀπομένει ἀκόμα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.