ΠΟΛΕΙΣ (1)

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΠΟΛΕΙΣ (1)

 

Είναι πόλεις! Είναι λαός που για χάρη του υψώθηκαν τούτα τ’ Αππαλάχια Όρη όπως κι εκείνοι οι ονειρώδεις Λίβανοι! Βουνόσπιτα κρυστάλλινα και ξύλινα που κινούνται πάνω σε ράγες και με τροχαλίες αόρατες. Παλαιότατοι κρατήρες ζωσμένοι κολοσσούς και μπρούντζινα φοινικόδεντρα βρυχώνται μελωδικά ριγμένοι στις φωτιές. Γιορτές ερωτικές αντηχούν πάνω απ’ τα κανάλια που κρέμονται πίσω απ’ τα βουνόσπιτα. Το κυνήγι μιας συστοιχίας κωδώνων φωνάζει στα φαράγγια. Συντεχνίες γιγαντόσωμων τραγουδιστών χιμούν ντυμένες για την περίσταση και κρατώντας λάβαρα λαμπρά όσο και των βουνοκορφών τα φώτα. Επί των εξεδρών και στη μέση των βαράθρων οι Ρολάνδοι αναγγέλλουν με τρόπους μουσικούς την ανδρεία τους. Στα διάσελα της αβύσσου και στις στέγες των πανδοχείων η λαύρα τ’ ουρανού πιάνει και σημαιοστολίζει τ’ άλμπουρα. Η κατάρρευση των αποθεώσεων ενώνεται με τα υψίπεδα όπου πλήθος κενταύρισσες σεραφικές ελίσσονται στις χιονοστιβάδες ανάμεσα. Υπεράνω των υψηλοτέρων ακρωρειών μια θάλασσα τεταραγμένη απ’ την αιώνια γέννηση της Αφροδίτης, και ζαλωμένη στόλους ωδικούς και τον φλοίσβο των μαργαριταριών και των πολύτιμων κοχυλιών, — ναι, υπάρχουν φορές που η θάλασσα αυτή μελανιάζει με αστραπές προοιωνιζόμενες θάνατο. Στις πλαγιές, βρυχώνται οι σοδειές των λουλουδιών, σοδειές τόσο μεγάλες, όσο τα όπλα μας εμάς και τα κύπελά μας. Πομπές από βασίλισσες των ξωτικών, περιβεβλημένες οπάλινες εσθήτες πυρρόχρωμες, βγαίνουν αναρριχώμενες μέσ’ από κάτι άγριες ρεματιές. Εκεί πάνω ψηλά, πατώντας μες στον καταρράκτη και στα βάτα, τα ελάφια βυζαίνουν την Άρτεμη. Των προαστίων οι Βάκχες κλαίνε με λυγμούς, το δε φεγγάρι ζεματάει και ουρλιάζει. Η Αφροδίτη μπαίνει στις σπηλιές των σιδεράδων και των ερημιτών. Ομάδες κωδωνοστασίων τραγουδούν των λαών τις ιδέες. Από κάστρα χτισμένα με κόκαλα προβαίνει μουσική άγνωστη, ανήκουστη. Οι θρύλοι όλοι εξορμούν, και οι παρορμήσεις ορμούν στις κωμοπόλεις. Των καταιγίδων καταρρέει ο παράδεισος. Οι άγριοι χορεύουν χωρίς σταματημό την εορτή της νύχτας. Κι εγώ κάποια στιγμή κατέβηκα στην κίνηση μιας λεωφόρου της Βαγδάτης όπου, μες στη σύμπυκνη αύρα, κάτι κομπανίες τραγουδούσαν τη χαρά της καινούργιας δουλειάς, κι εκεί κυκλοφορούσα χωρίς να μπορώ να ξεφύγω απ’ τα μυθικά φαντάσματα των ορέων, όπου πρέπει μάλλον να ’χαμε ξανασυναντηθεί

Ποιά γλυκιά αγκάλη και ποιά όμορφη ώρα θα μου δώσουν εμένα πίσω τούτο τον τόπο, απ’ όπου κατάγονται και τα όνειρά μου και κάθε μου κίνηση;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΝΕΟΤΗΤΑ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΝΕΟΤΗΤΑ

 

Ι

ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Όντας στην άκρη τους οι υπολογισμοί —με την αναπόφευκτη ουρανόθεν κάθοδο, με την αναψηλάφηση των αναμνήσεων και με τη συνεδρία των ρυθμών— καταλαμβάνουν την κατοικία, την κεφαλή και τον κόσμο του πνεύματος.

— Ένα άλογο, διάτρητο απ’ την ανθρακική πανώλη, την κοπανάει απ’ τον προαστιακό ιππόδρομο και βγαίνει γραμμή  στους καλλιεργημένους αγρούς και στην αναδασωμένη περιοχή. Μι’ αξιοθρήνητη τραγωδός, σε κάποιο μέρος του κόσμου, αναστενάζει έχοντας υποστεί και υπομείνει κάμποσες απίθανες εγκαταλείψεις. Οι ντεσπεράντος είναι υποτονικοί μετά την καταιγίδα, τη μέθη και τις ανοιχτές πληγές. Μικρά παιδιά πνίγουν κατάρες σ’ όλη την κατεβασιά των ποταμών. —

Ας ξαναπιάσουμε λοιπόν τη μελέτη μας παρά τον θόρυβο του αδηφάγου έργου που συγκεντρώνεται και αναδύεται ξανά μέσα στις μάζες.

 

ΙΙ

ΣΟΝΕΤΟ

 

Άνθρωπε με συνηθισμένη σωματική διάπλαση, η σάρκα δεν ήταν άραγε καρπός που κρεμόταν στο περιβόλι με τις οπώρες, — και ω μέρες εσείς με ηλικία παιδούλας! Το σώμα — θησαυρός προορισμένος να σπαταληθεί· ω ν’ αγαπάς τί;: τον κίνδυνο ή της Ψυχής το σθένος; Η γη είχε εύφορες πλαγιές, μας παρωθούσαν στο κρίμα και στο πένθος: ο κόσμος: η τύχη σου και ο κίνδυνός σου. Αλλά τώρα, που αυτός ο μόχθος έχει πια συντελεσθεί, εσύ, οι υπολογισμοί σου, εσύ, οι βιασύνες σου, δεν είσαι παρά μόνο ο χορός και η φωνή σου, μεινεσμένος στη ρευστότητα και στην απροσδιοριστία, όντας εντούτοις λόγος για ένα διπλό γεγονός με επινόηση και επιτυχία, στην αδελφική και διακριτική ανθρωπότητα και μέσα σε σύμπαν στερούμενο εικόνων· — η ισχύς και το δίκαιο αντανακλούν τον χορό και τη φωνή που τώρα πλέον απλώς και μόνον εκτιμώνται.

 

ΙΙΙ

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩ

 

Οι διδακτικές φωνές εξόριστες... Η απλότητα με πίκρα κατασταλαγμένη... Αντάτζιο. Αχ! ο απέραντος εγωισμός της εφηβείας, η μελετηρή αισιοδοξία: μα πόσο γεμάτος λουλούδια ήταν ο κόσμος τούτο δω το καλοκαίρι! Οι μουσικές και τα σχήματα την ώρα που πεθαίνουν... Μια χορωδία, για να καταλαγιάσουν και η αδυναμία και η απουσία! Μια χορωδία από ποτήρια, από μελωδίες νυχτερινές... Τα νεύρα, πράγματι, όπου νά ’ναι θα σπάσουν.

 

ΙV

Είσαι ακόμα στον πειρασμό του Αντωνίου. Του κολοβωμένου ζήλου η συνουσία, τα τικ της παιδικής υπερηφάνειας, η καθίζηση και ο τρόμος. Πλην όμως θα στρωθείς σ’ αυτή τη δουλειά: όλες οι αρμονικές και αρχιτεκτονικές δυνατότητες θα κινούνται γύρω απ’ το κάθισμά σου. Όντα τέλεια, όντα απρόβλεπτα θα προσφέρονται στις εμπειρίες σου. Στα δικά σου περίχωρα θα πλημμυρίσει με τρόπο ονειρικό η περιέργεια αρχαίων πληθών και ράθυμων απολαύσεων. Η μνήμη σου και οι αισθήσεις σου δεν θα είναι τίποτ’ άλλο παρά της δημιουργικής σου ώθησης η τροφή. Όσο για τον κόσμο, όταν βγεις και φύγεις, τι θ’ απογίνει; Τίποτα, πάντως, απ’ αυτά που βλέπουμε στις μέρες μας.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΡΥΠΝÍΕΣ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΓΡΥΠΝÍΕΣ

 

I

Είναι η ανάπαυση η φωτισμένη, ούτε πυρετός ούτε λήθαργος, στο κρεβάτι ή στο λιβάδι.

Είναι ο φίλος ούτε φλογερός ούτε αδύναμος. Ο φίλος.

Είναι η αγαπημένη ούτε βασανιστική ούτε βασανισμένη. Η αγαπημένη.

Ο αέρας και ο κόσμος που ποτέ μας δεν αναζητήσαμε εμείς. Η ζωή.

— Αυτό λοιπόν ζει και ορίζει;

— Και το όνειρο δροσίζει.

 

II

Ο φωτισμός επιστρέφει στου κτιρίου τον κεντρικό άξονα. Και απ’ τα δύο άκρα της αίθουσας, οι όποιες συνήθεις διακοσμήσεις συζεύγνυνται κάπου ψηλά με ρυθμό αρμονικό. Το τοίχωμα απέναντι απ’ τον άγρυπνο φύλακα είναι μια ψυχολογική διαδοχή από τομές ζωφόρων, από ζώνες ατμοσφαιρικές και από γεωλογικά επισυμβάντα. — Όνειρο έντονο και γοργοπόδαρο συναισθηματικών ομάδων – και περιλαμβάνει όντα πάσης φύσεως εν μέσω ποικίλων επιφαινομένων παρουσιαστικών.

 

III

Οι λάμπες και οι τάπητες της αγρυπνίας μιμούνται διαρκούσης τη νυχτός τον ήχο των κυμάτων σ’ όλο το μήκος του σκαριού κι ολόγυρα από το πηδάλιο.

Η θάλασσα του νυχτεριού, φτυστά της Αμαλίας τα στήθη.

Οι ταπισερί, ίσαμε τη μέση, είναι λόχμες από πυκνές δαντέλες, στου σμαραγδιού το χρώμα, όπου παν και ρίχνονται ορμητικά της αγρυπνίας τα τρυγόνια.

 

………………………..

 

Η μαύρη πλάκα της εστίας – ήλιοι αληθινοί στο περιγιάλι: αχ! πηγάδι κατάμεστο από μάγια· και η μόνη της αυγής αναλαμπή, τη φορά εδώ τούτη.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΑΙΜΟΝΙΟ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΔΑΙΜΟΝΙΟ

 

Είναι η στοργή και το παρόν, αφού αυτό ακριβώς άνοιξε το σπίτι στο αφρισμένο καταχείμωνο και στον παφλασμό του θέρους, αυτό εξάγνισε τα ποτά και τα τρόφιμα, αυτό είναι η γοητεία των φευγαλέων τόπων και η υπερβαίνουσα τ’ ανθρώπινα τρυφή των στάσεων για μια κάποια αναψυχή. Είναι η στοργή και το μέλλον, η δύναμη και η αγάπη που εμείς, όρθιοι καταμεσίς φαινομένων οργής και ανίας, τα βλέπουμε όλα τούτα να διαβαίνουν διασχίζοντας τον ουρανό με τις θύελλές του κάτω απ’ τις σημαίες της έκστασης.

Είναι ο έρως, μέτρο τέλειο και επανεπινοημένο, λόγος θαυμαστός και απρόβλεπτος, όπως άλλωστε και η αιωνιότητα: μοιραίων ιδιοτήτων μηχανή αγαπημένη. Δέος μας κατέλαβε όλους και για τη δική του και για τη δική μας παραχώρηση: ω ηδονή της υγείας μας, κύμα των ικανοτήτων μας ορμητικό, στοργή ανάκατη μ’ εγωισμό και πάθος γι’ αυτό… γι’ αυτό που πάντα θα μας αγαπά μες στην απέραντη ζωή του...

Εμείς να το θυμόμαστε, κι αυτό να ταξιδεύει... Και αν η Λατρεία φεύγει, εάν αναχωρεί, ηχεί η υπόσχεσή του, ναι, αντηχεί: «Μακριά απ’ αυτές τις δεισιδαιμονίες, απ’ αυτά τα γέρικα σώματα, απ’ αυτά τα νοικοκυριά κι απ’ αυτές τις εποχές. Τούτη δω η εποχή έχει πια βουλιάξει, καταποντιστεί!»

Δεν θα φύγει, κι ούτε θα ξανακατεβεί απ’ τον ουρανό, κι ούτε θ’ απολυτρώσει τον γυναικείο θυμό, την ανδρική χαρά και όλα τ’ αμαρτήματα: ακριβώς επειδή τούτο έχει πια συντελεσθεί, αφού έχει ήδη υπάρξει και έχει αγαπηθεί.

Ω, οι πνοές του, τα κεφάλια του, οι διαδρομές του· η τρομερή ταχύτητα της τελειότητας των σχημάτων και της δράσης.

Ω, του πνεύματος η γονιμότητα και η απεραντοσύνη του σύμπαντος!

Το σώμα του! Η ονειρεμένη αποδέσμευση, η συντριβή της χάρης που διασταυρώνεται με μορφές νεότευκτης βίας!

Η όψη του, η όψη του! όλες οι αρχαίες γονυκλισίες και οι μόχθοι που τις ανακάλεσαν στο πέρασμά του.

Η μέρα του, το φως της! Η καθαίρεση όλων των ηχηρών και ακατασίγαστων μαρτυρίων μέσα στην όσο πιο έντονη μουσική.

Το βήμα του! Αποδημίες ακόμα πιο τεράστιες κι από τις αρχαίες εισβολές.

Ω, αυτό και εμείς! Η υπερηφάνεια ακόμα πιο οικεία κι από τα απολεσθέντα ελέη.

Ω, κόσμε! Και των νέων συμφορών το καθαρό και άμεικτο άσμα!

Μας γνώριζε όλους, και όλους μας μάς αγαπούσε. Γι’ αυτό λοιπόν –από κάβο σε κάβο, από του πόλου την αντάρα ίσαμε το κάστρο, από το πλήθος ίσαμε κάτω-κάτω στο γιαλό, στο περιγιάλι, από ματιά σ’ άλλη ματιά, μ’ εξαντλημένες δυνάμεις και με κατάκοπα συναισθήματα– να μην ξεχάσουμε τούτη δω τώρα τη χειμωνιάτικη νύχτα να το καλέσουμε και να το ξαναδούμε, και να το ξαναδιώξουμε, και κάτω απ’ τις παλίρροιες και πάνω από τις χιόνινες ερήμους, ν’ ακολουθήσουμε τα οράματά του, τις ανάσες του, το σώμα του, το φως της μέρας του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

«Η σημαία διασχίζει το ρυπαρό τοπίο, και η διάλεκτός μας καταπνίγει το τύμπανο.

»Στα κέντρα θα διαθρέψουμε την πλέον κυνική πορνεία. Θα κατασφάξουμε εξεγέρσεις λογικές.

»Στις πιπερωτές και μουσκεμένες χώρες! — στην υπηρεσία των τερατωδέστερων βιομηχανικών ή στρατιωτικών εκμεταλλεύσεων.

»Με το καλό ν’ ανταμώσουμε εδώ, σ’ όποιο μέρος νά ’ναι – αδιάφορο. Νεοσύλλεκτοι  καλής θελήσεως εμείς, θα διαθέτουμε τη ​​φιλοσοφία την ανήμερη. Αδαείς ως προς την επιστήμη, διεφθαρμένοι σχετικά με την άνεση· σε διάρρηξη σχέσεων με τον κόσμο που πάει μπροστά. Αυτή είναι η αληθινή πορεία. Οπότε εμπρός, μαρς!»

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΚΙΝΗΣΗ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΚΙΝΗΣΗ

 

Η κίνηση του κορδονιού υπεράνω της γκρεμίλας του ποταμού,

Το χάσμα στo ποδόστημα,

Της ράμπας η ταχύτητα,

Του ρεύματος η τεράστια έξαρση

Οδηγούν μέσ’ από ανήκουστα φώτα

Και μέσ’ από τη χημική καινοτομία

Τους ταξιδιώτες που έχουν περικυκλωθεί απ’ τα μπουρίνια της κοιλάδας

Και του σφοδρότατου ρεύματος.

 

Είναι του κόσμου οι κατακτητές

Και ψάχνουν την προσωπική τους χημική τύχη•

Η άθληση και η άνεση ταξιδεύουν μαζί τους•

Μπάζουν τα φορτία της εκπαίδευσης

φυλών, τάξεων και κτηνών σ’ αυτό το σκάφος.

Ανάπαυση και ίλιγγος

Στο κατακλυσμιαίο φως,

Στα τρομερά νυχτέρια της μελέτης

Γιατί απ’ τη συζήτηση ανάμεσα στα σκεύη και στα εξαρτήματα, — στο αίμα, στ’ άνθη, στη φωτιά, στα κοσμήματα —

 

Απ’ τον κλυδωνισμό των υπολογισμών σ’ αυτό το φευγαλέο σκαρί,

Βλέπουμε να κυλάει δίκην αναχώματοε πέρ’ από τον κινούμενο υδραυλικό δρόμο

Τερατώδες και εσαεί αυτόφωτο, — το απόθεμά τους σε μελέτες•

Κι ενώ αυτοί είναι διωγμένοι στην αρμονική έκσταση

Και στον ηρωισμό της ανακάλυψης.

Ανάμεσα στα πιο εκπληκτικά ατμοσφαιρικά επισυμβάντα

Ένα νεαρό ζευγάρι απομονώνεται κάπου μες στην κιβωτό,

— Είναι αυτή η αρχαία αγριότητα που συγχωρείται;

Και τραγουδάει έχοντας ήδη πιάσει θέση.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΑΡΙΧΕΥΤΗΣ ΠΤΗΝΩΝ

 

Οι ιδέες έρχονται όλο πιο αραιά

σαν τα πουλιά που λιγοστέψαν

κι ούτε που μένουν, χάνονται

το ίδιο απρόσμενα όπως ήρθαν.

Μού ’ρχεται δύσκολο να καραδοκώ

με δίχτυα, ξόβεργες, απόχες

μες στη συμφόρηση των δρόμων

μήπως για μια στιγμή περάσουν.

 

 

ΤΟ ΤΡΙΑ ΚΑΡΟ

 

Εκείνη η αδιάκριτη ερώτηση «τί σκέφτεσαι;»

σαν έχεις ύφος κάπως σκεφτικό

δεν μ’ ενοχλεί όπως παλιότερα

αντίθετα μου δίνει ευχαρίστηση

με τις δυνατότητες που προσφέρει.

Μπορώ να επινοήσω διάφορες ιστορίες

πειστικά ειπωμένες σαν πραγματικές

μπορώ ύποπτη να παρουσιάσω την αλήθεια

έτσι που να φανεί σαν ψέμα

ή ακόμα μπορώ ν’ ανακαλύψω

πως δεν σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Ελάχιστες ώρες στη ζωή μας

κυκλοφορούμε με διαφάνεια γυαλιού.

 

 

Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ

 

Τα λιοντάρια είχαν χαθεί από χρόνια

ούτε ένα δεν βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα

ή μάλλον ένα μοναχικό, κυνηγημένο

κάπου είχε κρυφτεί στην Πελοπόννησο

χωρίς ν’ απειλεί πια κανέναν

ώσπου το σκότωσε κι αυτό ο Ηρακλής.

Ωστόσο η θύμηση των λιονταριών

ποτέ δεν έπαψε να τρομάζει

τρόμαζε η εικόνα τους σε θυρεούς και ασπίδες

τρόμαζε τ’ ομοίωμά τους στα μηνμεία των μαχών

τρόμαζε η ανάγλυφη μορφή τους

στο πέτρινο υπέρθυρο της πύλης.

Τρομάζει πάντα το βαρύ μας παρελθόν

τρομάζει η αφήγηση όσων έχουν συμβεί

καθώς τη χαράζει η γραφή στο υπέρθυρο

της πύλης που καθημερινά διαβαίνουμε.

 

 

ΡΟΔΑ ΑΕΙΘΑΛΗ

 

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

 

Στην αδελφή μου Λουίζ Βανάεν από το Βορινγκέμ: — Η γαλάζια καλύπτρα της να κοιτάει προς του Βορρά τις θάλασσες. — Για τους ναυαγισμένους.

Στην αδελφή μου Λεονί Ομπουά ντ’  Ασμπί. Μπάου — η χλόη η θερινή που βομβίζει και πυορροεί. — Για τον πυρετό των μανάδων και των παιδιών.

Στη Λουλού, —το δαιμόνιο— που έχει διατηρήσει μια κάποια προτίμηση για τα προσευχητάρια  της εποχής των Φίλων Κυριών και της σχετικώς ελλιπούς παιδείας της. Για τους άντρες! — Στην Κυρία ***.

Στον έφηβο που ήμουν εγώ κάποτε. Σ’  αυτόν τον άγιο γέροντα, ερημίτη ή ιεραπόστολο.

Στο πνεύμα των φτωχών. Και σ’ ένα μέρος του ανώτατου κλήρου.

Καθώς και σ’ οποιανδήποτε λατρεία στον οποιονδήποτε τόπο λατρείας και ανάμεσα στ’  ό,τι συμβεί και στ’ όπου κι αν συμβεί, όσο είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε εκεί, ακολουθώντας της στιγμής την παρόρμηση ή τ’ όποιο δικό μας σοβαρό ελάττωμα.

Απόψε στο Κιρκήτειο των απροσπέλαστων πάγων λιπαρή σαν ψάρι, και φωτισμένη σαν τους δέκα μήνες της κόκκινης νύχτας —(ίσκα η καρδιά της όλη και όλη της κεχριμπαρένια)— απλώς και μόνον για να προσευχηθώ βουβά,  σαν αυτές τις νύκτιες περιοχές, και για να προηγηθώ  σε ανδραγαθήματα βιαιότερα και αυτού ακόμα του πολικού χάος.

Έναντι παντός τιμήματος και μ΄ όλους τους αέρηδες αντάμα, ακόμα και σε ταξίδια μεταφυσικά. — Πλην όμως περί αυτών πλείνονα τότε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. 

ΟΡΤΑΝΣ

 

ARTΗUR RIMBAUD

 

Ο.

 

Τα τερατουργήματα άπαντα βιάζουν τις αποτρόπαιες χειρονομίες της Ορτάνς. Η μοναξιά τους είναι η ερωτική μηχανική, η ανάλωσή της, η αγαπητική δυναμική. Υπό την επίβλεψη μιας κάποιας παιδικής ηλικίας υπήρξε, σε πολυάριθμες εποχές, η φλογερή των φυλών ηδονή. Οι θύρες της είναι ανοιχτές στη δυστυχία. Εκεί, η ηθική των σημερινών πλασμάτων χάνει το σώμα της μές στο πάθος της ή πάνω στην ώρα της πράξης της — Ω ρίγος τρομερό των εναρκτήριων ερώτων πάνω στο ματωμένο έδαφος και μέσ’  απ’  το φωτιστικό υδρογόνο! Βρείτε την Ορτάνς.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

BOTTOM

 

ARTΗUR RIMBAUD

 

BOTTOM

 

Όντας η πραγματικότητα υπεράγαν ακανθώδης για τον ιδιαίτερο και ανώτερό μου χαρακτήρα — βρέθηκα εξάλλου στο σπίτι της Κυρίας *** ως μέγα φαιογάλαζο πτηνό που, πεταρίζοντας προς τ’ ανάγλυφα της οροφής, έσερνε τις φτερούγες του στους ίσκιους της εσπέρας.

Ήμουν στα πόδια του κρεβατιού με το μπαλντακίνο και  σήκωνα τα λατρευτά του κοσμήματα και τα φυσικά του αριστουργήματα… και ήμουν αρκούδος μέγας, σωματώδης, με ούλα βιολετιά και τρίχωμα ασπρισμένο απ’ τη θλίψη, με τα μάτια μου καρφωμένα στα κρύσταλλα και στ’ ασημικά που ήσαν στην κονσόλα.

Τα πάντα εκεί έγιναν τότε ίσκιοι και φλογερό ενυδρείο. Το πρωί —αυγή μαχητική του Ιουνίου— έτρεξα στους αγρούς, ως άλλος γάιδαρος, σαλπίζοντας και κραδαίνοντας τη λύπη μου, έως ότου οι Σαβίνες των προαστίων ήρθαν και ρίχτηκαν στο στέρνο μου πάνω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Με την Τένια Ρηγάκου και τη Μαρίνα Παπασωτηρίου συμπαρουσιάσαμε χτες το απόγευμα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κέρκυρας το βιβλίο του Βασίλη Λέτσιου : "Μεταφραστική αναγέννηση. Αναμεταφράζοντας τους Αρχαίους στην επτανησιακή ποιητική παράδοση".

Εξαιρετικά όλα. Πρωτίστως το βιβλίο, που ανοίγει νέους δρόμους στη Μεταφραστική.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΡΑΔΥ

 

ARTΗUR RIMBAUD

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΡΑΔΥ

 

Όποιο βράδυ, για παράδειγμα, τύχει να βρεθεί ο αφελής περιηγητής πολύ πέρα από τις οικονομικές μας φρικαλεότητες, όλο και κάποιο χέρι διδασκαλικό θα ζωντανέψει των λιβαδιών το κλειδοκύμβαλο. Διότι στον μυχό του νερόλακκου παίζουν χαρτιά, και στης επιφάνειας τον καθρέφτη ανασύρονται βασίλισσες και ευνοούμενες κυρίες των τιμών. Εκεί υπάρχουν άγιες, πέπλα και νήματα αρμονικά, εκεί θα δεις και θρυλικούς χρωματισμούς με το ηλιοβασίλεμα.

Ο περιηγητής αναρριγεί στο διάβα κυνηγιών, στην κάθοδο ορδών. Η κωμωδία στάζει στα χορτάρια: στο παλκοσένικο τουτέστιν των ξυλοπόδαρων και των παλιάτσων. Ομοίως και η αμηχανία των φτωχών και αδυνάτων σε τούτες όλες τις βλακώδεις σκηνές!

Στο σκλαβωμένο του όραμα μέσα —η Γερμανία στήνει σκαλωσιές προς τα φεγγάρια, οι έρημοι των Τατάρων καταυγάζονται—το κέντρο της Ουράνιας Αυτοκρατορίας βρίθει αρχαίων εξεγέρσεων· δίπλα στις σκάλες και στων βασιλέων τους λίθινους θρόνους — θα οικοδομηθεί ένας κόσμος μικρός, χλομός και επίπεδος: η Αφρική και η πολύμορφη Δύση. Κατόπιν θα φανεί ένα μπαλέτο από θάλασσες οικείες και από γνώριμες νύχτες, μια χημεία άνευ αξίας και κάτι μελωδίες εντελώς απίθανες.

Η ίδια δε αστική μαγεία σε κάθε σημείο, οπουδήποτε κι αν μας αφήσει η ταχυδρομική άμαξα! Ακόμα και ο στοιχειωδέστερος φυσιοδίφης αισθάνεται ότι του είναι πλέον αδύνατο να υποταχθεί σ’ αυτή την προσωπική ατμόσφαιρα, σε μμιαν ομίχλη τύψεων σωματικών, όπου και η απλή διαπίστωσή της είναι ήδη οδύνη.

Όχι! — Η στιγμή του καμινιού, των αναρπασμένων θαλασσών, των υποχθόνιων πυρκαγιών, του παρασυρμένου πλανήτη και του επακόλουθου όλεθρου, συνιστούν βεβαιότητες που δηλώνονται στη Βίβλο και στις Νόρνες με την ελάχιστη ενδεικτική μοχθηρία, και οι οποίες θα βρεθούν εποπτευόμενες από κάποιο ον εξόχως σοβαρό. — Όλα τούτα θα συμβούν, και δεν αποτελούν απλώς στοιχεία κάποιου θρύλου!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΑΝΓΚΟ

 

Συζήτηση περί τάνγκο απόψε στο Πολύτεχνο, στην Κέρκυρα.

Συμμετείχαν η παλιά μου φοιτήτρια και διδακτόρισσα Αγλα'ί'α Παντελάκη που μετέφρασε το βιβλίο της Κάτριν Μακλίν,  ο Θόδωρος Ζηνιάτης που διάβασε ένα διήγημα και η Άντζελα Ρέγγη που διηύθυνε τη συζήτηση, όπου είπα κι εγώ δυο-τρία πράγματα.

Στην αρχή και στο τέλος χορεύτηκαν μερικά τάνγκο. Ευτυχώς για την τέχνη του τάνγκο όχι από εμένα!

FAIRY / ΠΟΛΕΜΟΣ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

FAIRY

 

I

Για την Ελένη συνωμότησαν οι διακοσμητικοί χυμοί μες στις παρθένες σκιές όπως και οι απαθείς διαύγειες μες στην αστρική σιωπή. Η ζέση του καλοκαιριού αποέσπασε την εμπιστοσύνη των βουβών πουλιών, η δε προσήκουσα νωθρότητα αφέθηκε σε μια βάρκα ανεκτίμητου πένθους, που αρμενίζει σε όρμους νεκρών ερώτων και εξαχνωμένων αρωμάτων.

— Ύστερα από τη στιγμή του τραγουδιού των ξυλοκοπισσών, στο φλίφλισμα του χείμαρρου κάτω από τα ερειπωμένα δάση, στα κουδουνίσματα των βοοειδών, στον αντίλαλο των κοιλάδων και στις κραυγές των στεπών. —

Για τα παιδικά χρόνια της Ελένης ρίγησαν και δέρατα και ίσκιοι — και των φτωχών τα στήθη, και τ’ ουρανού οι θρύλοι.

Και τα μάτια της και ο χορός της, σε κατάσταση υπεροχής ακόμα και μπροστά στις πολύτιμες λάμψεις, και μπροστά στις ψυχρές επιρροές, μα και μπροστά στην απόλαυση του όλου σκηνικού διακόσμου και της μοναδικής της ώρας.

 

II ΠΟΛΕΜΟΣ

Παιδί σαν ήμουν κάποιοι ουρανοί μού όξυναν την όρασή μου: όλοι δε οι χαρακτήρες εκλέπτυναν τα χαρακτηριστικά μου. Τα Φαινόμενα περιτοιχίζονται. — Τώρα, η αιώνια εναλλαγή των στιγμών και το άπειρο των μαθηματικών με κυνηγούν έξω απ’ αυτόν τον κόσμο όπου βιώνω όλες τις πολιτικές επιτυχίες, όντας σεβαστός απ’ την αλλόκοτη παιδική ηλικία και τις τεράστιες αγάπες. — Ονειρεύομαι έναν Πόλεμο, δικαίου ή ισχύος, και λογικής εντελώς απρόβλεπτης.

Είναι μάλιστα τόσο απλό όσο και μια μουσική φράση.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.