Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥΤΕΣ…

 


ERNST STADLER

 

[ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥΤΕΣ…]

 

Τις νύχτες τούτες μού παγώνει το αίμα

για το κορμί σου, αγαπημένη.

Ω, σαν νερό σκοτεινό είναι ο πόθος μου

που υδροφράχτες το εμποδίζουν,

ξαπλωμένο όπως είναι στου μεσημεριού τη γαλήνη

και ασάλευτο εκεί παραμονεύει,

με ανυπομονησία πότε θα ξεσπάσει.

Καταιγίδα καλοκαιρινή, βαριά,

ενέδρα έχει στήσει μέσα στ’ απλωμένα σύννεφα.

Πότε θά ρθεις, αστραπή,

που σε φουντώνει

το φορτωμένο με ηδονές πορθμείο,

που τα σκληρά και άκαμπτα τού φράγματος σκέλη

του ανοίγονται πάντοτε;

Στο προσκεφάλι μου θέλω

σαν δεμάτι με τριφύλλι

να σε κουβαλήσω, χαλαρό

να σε δεχθεί, ανέμελο.

Ο κηπουρός είμαι

που  σε ξαπλώνει στη βραγιά απαλά-απαλά.

Σύννεφο που

σε τινάζει στον αέρα

και αέρας που σφιχτά σε τυλίγει.

Στο χώμα σου

να θάψω θέλω την τρελή μου πυράκτωση και

από τους πόθους όλος  ανθίζοντας

ν’ αναστηθώ στο κορμί σου εσένα επάνω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 



ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ

 



ROLAND BARTHES

 

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΜΑΘΗΜΑ" 


 

ΝΑΥΑΓΙΟ

 


MARTA MIRANDA

 

ΝΑΥΑΓΙΟ

 

Μες στο σκοτάδι να με αγκαλιάζει

κάποιου άλλου το σώμα

σαν σανίδα

στου ναυαγίου την ώρα

επιπλέω στην ολοσκότεινη νύχτα

ξημερώνει όμως

και ό,τι αγγίζει το φως

γίνεται σκόνη

 

Επιστρέφω στην αδιαφάνεια της μέρας

δίχως άγγελο δίχως κορμί

δίχως λέξη καν τη νύχτα περιμένω

επειδή μέσα της

το θαύμα δουλεύω

να σε αγαπάω και πάλι

την κλίνη μου μεταμορφώνοντας

σε αληθινό παράδεισο

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 


ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ...



JORGE LUIS BORGES


Ο ΤΥΦΛΟΣ

I

Του εστέρησαν την ποικιλία της γης όλης·
τις όψεις που ήταν ακριβώς όπως ήταν πρώτα·
τους δίπλα δρόμους που ’ναι μακρινοί· τα φώτα
του ουράνιου θόλου που ’ταν γαλανός χτες μόλις.

Απ’ τα βιβλία τού μένει απλώς αυτό που ταΐζει
τη μνήμη – ετούτη τη μορφή της λησμοσύνης:
το μέγεθος και μια αίσθηση λογιοσύνης
που τίτλους επί τίτλων τώρα καθρεφτίζει,

Παντού παγίδες. Κάθε βήμα να με στείλει
μπορεί να πέσω μέσα. Είμαι αργός –κοιτάτε!–
μιας εποχής δεσμώτης που λαγοκοιμάται,

χωρίς να ξεχωρίζει το πρωί απ’ το δείλι.
Στη νύχτα μόνος μένω. Στίχους θα ποιήσω,
το σύμπαν το άχαρό μου να δημιουργήσω.


II

Χίλια οκτακόσια ενενήντα εννέα: ο δικός μου
χρόνος γεννήσεως. Έκτοτε συνέχεια φθίνει
η στέρνα, η αυλή,… τα πράγματα όλα,… και μου σβήνει
ο χρόνος όψεις ορατές αυτού του κόσμου.

Μέρες και νύχτες μού πλανίσανε τα λόγια
των κλασικών σπουδών – πρόσωπα αγαπημένα·
εις μάτην έψαχναν τα μάτια μου σβησμένα
βιβλιοθήκες μάταιες, μάταια αναλόγια.

Το μπλε και το άλικο είναι τώρα ομίχλη· δύο
ήχοι άχρηστοι. Ο δε καθρέφτης που αντικρίζω,
πράγμα είναι γκρίζο. Φίλοι μου,… ό,τι εδώ μυρίζω

θυμίζει ρόδο της αχλής. Ν’  αναδεικνύω
μονάχα σχήματα θαμπά μού ’χει απομείνει
και να θωρώ εφιάλτες στη θολή γαλήνη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

ΜΟΥΣΙΚΕΣ!

 






ΜΟΥΣΙΚΕΣ!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 




ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΡΟΖΕ-ΑΜΟΥΛ ΡΙΒΙΕΡ


 

ROGER-AMOULD RIVIÈRE

 

[LAMBEAU DE SPASME…]

 

Lambeau de spasme au coin du ciel
tu n’as que faire de ma voix

 

Trou de vertige en la mémoire
tu n’as que faire de mon cri

 

L’aile du vent vient balayer la plage
le trou du crabe est un ulcère

 

Le sel de l’eau le sel des larmes
n’ont pas fait sa couche à ma vie

 

Et pour dormir sans avoir peur
Je garde un grain de sable à l’œil.

 

8 décembre 1950