Η ΓΑΜΗΛΙΑ ΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ

 

ΣΑΠΦΩ

 

Η ΓΑΜΗΛΙΑ ΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ

 

Ἀπ’ τὴν Κύπρο […]

Τρέχοντας ἔφτασε ὁ κήρυκας καί, ὅταν ἐσταμάτησε

ὁ Ἰδαῖος ὁ γρήγορος μαντατοφόρος, τὴν εἴδηση διαλάλησε:

« […]

κι ἀπ’ ὅλης τῆς Ἀσίας τὰ χώματα τὴ δόξα, τὸ κλέος τὸ ἄφθαρτο.

Ἀπὸ τὴ Θήβα τὴν πανίερη καὶ ἀπὸ τὴν πάνδροση Πλακία

ὁ Ἕκτορας καὶ οἱ φίλοι του ὅλοι τὴν ἁβρὴ Ἀνδρομάχη φέρνουν

μὲ τ’ ἀστραποβόλο βλέμμα· σὲ καράβια ἐπάνω εἶναι ποὺ σκίζουν

τ’ ἁλμυρὸ νερό. Χρυσὰ βραχιόλια πλῆθος ἔχει· τὰ ἐνδύματά της,

τὰ βαμμένα στὴν πορφύρα, τῆς τὰ χαϊδεύουν οἱ πνοὲς τοῦ ἀνέμου·

καὶ φοράει κοσμήματα ἀκριβά· κι ἀμέτρητα ποτήρια κουβαλάει

μὲ ἀσήμι καὶ μὲ φίλντισι ὅλα τους φτιαγμένα, δῶρα μὲ τέχνη στολισμένα».

Αὐτὰ σὰν εἶπε, σηκώθηκε ὄρθιος παρευθὺς ὁ ἀγαπημένος του πατέρας.

Καὶ ἡ φήμη ἁπλώθηκε σ’ ὁλόκληρη, παντοῦ, τὴν πόλη — σὲ φίλους καὶ γνωστούς.

Στιγμὴ δὲν ἄργησαν τῶν Τρώων οἱ λεβέντες: ἐπιάσαν ἀπ’ τοὺς στάβλους

κι ἔζεψαν μεμιᾶς τ’ ἁμάξια τὰ καλλίτροχα σὲ δυνατὰ μουλάρια,

κι ἐπάνω τους ἀνέβηκε ἀμέτρητος λαός, μαζί τους κι οἱ γυναῖκες,

καὶ παντρεμένες καὶ ἄγαμες, μὲ τὰ σφυρά τους τ’ ἁπαλογλυμμένα,

καὶ χωριστά, ἐπάνω σ’ ἄλλην ἅμαξα ἤτανε οἱ θυγατέρες τοῦ Πριάμου,

καὶ πιὸ πίσω οἱ ἄντρες στ’ ἄρματα περήφανα ἄλογα ἔζεψαν μὲ συνδρομὴ

ἀπ’ τοὺς λεβεντονιούς κι ὅλα τὰ παλικάρια. Χαρούμενος καὶ μὲ φωνὲς

ἀκολουθοῦσε ὁ λαός, ἐνῶ οἱ ἁμαξάδες τὰ ζωηρὰ πουλάρια ἑτοίμαζαν

[…] ἀπὸ τὰ χάμουρά τους συγκρατώντας τα […]

………………………………………………

Κι ἐκεῖνοι οἱ δυό, μὲ θεϊκὴ θέ νά ’λεγες μορφή, στὸ ἅρμα τους ἐπάνω,

ὁ Ἔκτορας και ἡ Ἀνδρομάχη, ἁγνό, σεβαστικὸ τραγούδι ἐτραγουδοῦσαν·

μ’ ἐνθουσιασμὸ καὶ ὁρμή ὁ κόσμος ὅλος κι ὁ λαὸς στὸ Ἴλιο ἀνέβηκε.

Γλυκόλαλος ἠχοῦσε αὐλὸς μὲ κιθαρίσματα ἑνωμένος

μὰ καὶ μὲ χτύπους ἀπὸ κρόταλα· λιγύφωνες παρθένες

τερπνὰ τραγούδια ἁγνὰ ἔλεγαν καὶ ἀγάλλονταν οἱ αἰθέρες —

ἦχοι θεσπέσιοι καὶ γέλωτες θεῶν ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο ἐγίνανε ἕνα.

Παντοῦ στοὺς δρόμους ἄνθη σκόρπια· καὶ γεμίζαν

κρατῆρες καὶ φιάλες μὲ κρασί […]

μύρα καὶ κανέλα καὶ λιβάνι: κράμα μοσχοβολιᾶς ἀνίκητο·

οἱ γηραιότερες γυναῖκες μὲ τελετουργικὸ ἀλάλαζαν ρυθμὸ

κι οἱ ἄντρες τὸν ὄρθιο ἀνάπεμπαν ὑπέροχο παιάνα

στὸν ἑκηβόλο Ἀπόλλωνα καλώντας τον τὴν λύρα του νὰ κρούσει

καὶ ὑμνοῦσαν ὅλοι τους τὴν Ἀνδρομάχη καὶ τὸν Ἕκτορα

που θεϊκὴ μορφὴ εἴχανε κι οἱ δυό τους.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Ο ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗΣ

 

JORGE LUIS BORGES

 

Ο ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗΣ

 

Ναί, θὰ μποροῦσα να ’μαι μάρτυρας. Ἀλλὰ ἤμουν δήμιος.

Ψυχὲς πολλὲς ἐξάγνισα μὲ πῦρ τοῦ καθαρμοῦ.

Γιὰ τὴ δική μου ἐγύρεψα ἱκεσίες τοῦ σωσμοῦ,

καὶ σάκο τρίχινο, καὶ δάκρυα, καὶ ζυγό: ἤμουν τίμιος.

Στὰ πάμπολλα ἄουτο ντὰ φὲ εἶδα τὴν περιουσία

τῆς γλώσσας μου, τὴν προσφορά της· καὶ τὶς εὐσεβεῖς

πυρές, καὶ τῆς σαρκὸς εἶδα τὸν πόνο· τὶς διαρκεῖς

κραυγές, τὴ δυσωδία, τὴν ἀτέρμονη ἀγωνία.

Ἔχω πεθάνει. Ὅσους στενάζουν τοὺς ἔχω ἀποθέσει

στὴ λήθη· καὶ γνωρίζω πὼς ἐτούτη ἡ ἄθλια τύψη

εἶν’ ἔγκλημα ποὺ σ’ ἕν’ ἄλλο ἔγκλημα τό ’χω προσθέσει,

μὰ καὶ τὰ δυὸ μὲ τὴν πνοή του ὁ ἄνεμος θὰν τὰ ἐξαλείψει

τοῦ χρόνου, πού ’ναι μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸ κρίμα

καὶ ἀπ’ τὴ μετάνοια. Τά ’πνιξα ὅλα στὸ δικό του κύμα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΛΟΥΙΣ ΜΟΥΝΙΟΣ ΜΑΡΙΝ

PABLO NERUDA

 

ΛΟΥΙΣ ΜΟΥΝΙΟΣ ΜΑΡΙΝ

 

Υπάρχει ένα χοντρό σκουλήκι σε τούτα τα νερά,

σ’ αυτά τα χώματα έν’ αρπαχτικό σκουλήκι βρίσκεται·

έφαγε τη σημαία του νησιού,

για να υψώσει των αφεντικών του τη σημαία·

τράφηκε με το φυλακισμένο αίμα,

των φτωχών θαμμένων πατριωτών.

Στο καλαμποκένιο στέμμα της Αμερικής

η φωλιά του σκουληκιού μεγάλωσε

ακμάζοντας στου χρήματος το σκότος·

μια σξουληκότρυπα ήταν

ματωμένη από μαρτύρια και στρατιώτες,

εγκαινίαζε συνεχώς ψευτομνημεία,

κάνοντας την πατρίδα, που κληρονόμησαν

οι γονείς του, χωράφι σκλαβωμένο,

και το νησί το διάφανο σαν άστρο

έναν τάφο μικρό, πολύ μικρό για σκλάβους.

Και ζούσε το σκουλήκι αυτό κοντά σε ποιητές

που έπεσαν αυτοεξόριστοι,

μοίραζε στους καθηγητές του κίνητρα

πληρώνοντας Περουβιανούς Πυθαγόρειους

για να προπαγανδίζουν υπέρ της κυβέρνησής του·

το Ανάκτορό του ήταν λευκό απ’ έξω

και κολασμένο από μέσα, φτυστό Σικάγο,

με το μουστάκι, την καρδιά, τα νύχια

εκείνου του προδότη, του Λουίς Μουνιόζ Σκουλήκη,

του Μουνιόζ Μαρίν για τις τρέχουσες υποθέσεις —

ένας Ιούδας ήταν των χωμάτων που αιμορραγούσαν,

κυβερνήτης του ζυγού της πατρίδας,

δωροδοκητής των φτωχών αδελφών του,

δίγλωσσος μεταφραστής των δημίων,

σοφέρ του βορειοαμερικανικού ουίσκι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ: ΛΙΜΑΝΙ ΠΛΟΥΣΙΟ, ΦΤΩΧΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

PABLO NERUDA

 

ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ: ΛΙΜΑΝΙ ΠΛΟΥΣΙΟ, ΦΤΩΧΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Είναι πια αργά, σ’ αυτή την ηλικία, για ν’ αρχίζεις κάτι,

και όμως να ποιό είναι εμένα το συναίσθημά μου:

εδώ και πάλι, όπως κι άλλες φορές στο παρελθόν,  

θα βγω να τραγουδήσω ή να πεθάνω: εδώ αρχίζω.

Δεν υπάρχουν δυνάμεις ικανές να με φιμώσουν —

παρεκτός το θλιβερό του χρόνου μεγαλείο

και ο σύμμαχός του: ο θάνατος με το αλέτρι που ’χει

για τη γεωργία των οστών.

Έχω επιλέξει ένα θέμα καυτό,

θέμα με αίμα, με φοινικιές και με σιωπή,

μιλάω για ένα νησί τριγυρισμένο

από πάμπολλα νερά και αμέτρητους νεκρούς.

Εκεί μεγαλώνει ο πόνος όσων ελπίζουν

και αιμορραγεί ένα ποτάμι, χύνει θρήνους.

Είναι ένα φτωχό νησί φυλακισμένο,

πάνε κι έρχονται οι μέρες οι σταχτιές,

το φως πετάει και ξαναγυρνάει στις φοινικιές,

η νύχτα ταξιδεύει με το μαύρο της καράβι,

κι εκείνο μένει εκεί, νησί φυλακισμένο,

νησί τριγυρισμένο από βάσανα.

Χύνεται το αίμα μας και ξεχειλίζει εντός του,

γιατί ένα νύχι ολόχρυσο πάντα το χωρίζει

από τους έρωτές του και απ’ όλο του το γένος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΖΟΛΙΝΙ : ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΡΕΧΤ

 

ΠΑΖΟΛΙΝΙ : ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΡΕΧΤ

 

Σε ολόκληρο το ανά χείρας μανιφέστο [Παζολίνι: Μανιφέστο για ένα Νέο Θέατρο] ο Μπρεχτ μπορεί νὰ μην αναφέρεται καθόλου, αλλά ήταν ο τελευταίος θεατράνθρωπος που κατάφερε να φέρει μια θεατρική επανάσταση μέσα στο ίδιο το θέατρο: και αυτό συνέβη, επειδή στην εποχή του ίσχυε η υπόθεση ότι το παραδοσιακό θέατρο υπάρχει (και όντως υπήρχε).

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

Πηγή: Manifesto per un nuovo Teatro (Παζολίνι: Μανιφέστο για ένα Νέο Θέατρο). Στο: "Nuovi argomenti", Ιανουάριος -Μάρτιος 1968.

Pier Paolo Pasolini da “Dibattito al Teatro Gobetti” in "Quaderni del Teatro Stabile"Orgia (1968/69) © Vitaliano Davetti/Riproduzione riservata

Bertolt Brecht, 1927 © Zander and Labisch/Ullstein Bild Studio/Tutti i diritti riservati

ΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ

 

ΣΑΠΦΩ

 

[ΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ]

 

[…]

ὁλονυχτὶς […].

Ἐδῶ στὰ πρόθυρα οἱ παρθένες τραγουδᾶνε

σὲ παννυχίδες, γαμπρέ, καλότυχε καὶ διαλεγμένε,

καὶ λὲν τραγούδια γιὰ τὴν κλίνη καὶ γιὰ τὴ μενεξεδένια

τῆς νύφης ζώνη.

Ἐχάραξε, γαμπρέ, ἡ αὐγή. Ἔλα, ξύπνα! Τρέχα

καὶ κάλεσε τοὺς φίλους σου νὰ ’ρθοῦνε, νὰ κοπιάσουν —

τὸν ὕπνο ἂς ἀπολαύσουνε πολὺ λιγότερο ἀκόμα

κι ἀπὸ τ’ ἀηδόνι

τὸ λυγερόφωνο, τὸ καύχημα τῆς νύχτας.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ

 

ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥΔΑ "ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ"

ἐδῶ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΡΑ

 

ΣΑΠΦΩ

 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΡΑ

 

Ὡς παραστάτρια, στ’ ὄνειρό μου εἴθε, ἂς ἐρχόταν,

σεβάσμια Ἥρα, ἡ ὡραία, ἡ πάγκαλη μορφή σου·

ἐσένα ἀλήθεια ἱκέτεψαν καὶ οἱ ἔνδοξοι Ἀτρεῖδες

νὰ τοὺς βοηθήσεις.

 

Τὴν Τροία κι ἂν τὴν ἅλωσαν, γενναῖοι ὡς ἦσαν,

στὴ θάλασσα ἔπειτα εἶχαν μείνει κολλημένοι,

καὶ δὲν μποροῦσαν τὸ ταξίδι τους νὰ ξεκινήσουν —

τὸν νόστο ἐχάναν,

 

γι’ αὐτὸ καὶ κάλεσαν βοηθὸ τρανὸ τὸν Δία

καὶ τῆς Διώνης τὸ παιδί, τὸ ἐκλεκτὸ τῶν πόθων.

Κι ἐγὼ ἔτσι τώρα σὲ καλῶ, Ἥρα, ὅπως καὶ πρῶτα

νὰ μὲ συνδράμεις.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΟΡΙΑ

 

ΣΑΠΦΩ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΟΡΙΑ

 

Γι’ ἄλλους τὸ ἱππικό, γι’ ἄλλους ἡ πεζούρα, γι’ ἄλλους

τὸ ναυτικὸ εἶναι ὅ,τι ὡραιότερο σ’ αυτή τὴ γῆ τὴ μαύρη·

ἐγώ ὅμως τοῦτο λέω: πὼς πάντα τὸ καλύτερο εἶν’ ἐκεῖνο

ποὺ ἀρέσει στὸν καθένα.

Πανεύκολο καὶ προφανές, κι οἱ πάντες τὸ καταλαβαίνουν.

Ἡ Ἑλένη, ἂς ποῦμε, ἀνάμεσα στὶς πι’ ὄμορφες

ἡ καλλονὴ ἡ ἀπόλυτη, τὸν ἄντρα της, κι αὐτὸν

τὸν πρῶτο ἀπ’ ὅλους,

παράτησε καὶ γιὰ τὴν Τροία ἐσάλπαρε χωρὶς καθόλου

οὔτε παιδὶ οὔτε τοὺς καλοὺς γονιούς της νὰ σκεφτεῖ —

τὸ μόνο ποὺ τὴν ἔνοιαζε, κι αὐτὸ στὸν νοῦ της εἶχε

ἦταν ὁ ἔρωτας

κι ἡ Κύπρις εὔκολα τὴν τράβηξε […]

[…] ὅλως ἀνεπαισθήτως] […].

Ἐμένα τώρα ἐδῶ μοῦ ἐθύμισε, ἂχ, τὴν Ἀνακτορία

πού ’ναι στὰ ξένα:

τὸ βῆμα της τὸ πηδηχτό, τὸ ἀνάλαφρο νὰ δῶ

καὶ τί δὲν θά ’δινα, ἄχ! Αὐτὸ ποθεῖ ἡ ψυχή μου —

τὴ φωτεινή της ὄψη ν’ ἀπολαύσω! Ὄχι τῶν Λυδῶν τὰ ὅπλα,

τὸ πεζικό τους!

Τὸ ξέρουμε καλά: δὲν γίνεται — πῶς νὰ γενεῖ;…

[…] ὁ δυνατότερος ἀπ’ ὅλους […]

[…] νὰ τὸ σηκώσει […]

ἢ μᾶς διαφεύγει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ

 

ΣΑΠΦΩ

 

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ

 

Κύπρη μου, μὰ καὶ Νηρηίδες μου ἐσεῖς, σῶος κάν’τε

καὶ ἀβλαβὴς ὁ ἀδερφός μου νά ’ρθει πάλι πίσω

κι ὅσα ἡ ψυχή του βαθιὰ ὀρέγεται καὶ λαχταρᾶ νὰ γίνουν,

καλῶς νὰ γίνουν.

 

Σὰν ἔρθει ὅλα τὰ παλιά του λάθη θὰν τὰ ἐπανορθώσει·

τῶν φίλων του ἔτσι ἡ παλιὰ ἡ χαρὰ θὰ ξαναγίνει,

στὸ μάτι θά ’μπει τῶν ἐχθρῶν του κάρφος, κι οὔτ’ ἕνας

δὲν θὰ μείνει — ὄχι!

 

Μακάρι καὶ τὴν ἀδελφή του, ἂν θέλει, ἂς συμπονέσει,

γιὰ νὰ τὴν κάνει νὰ ξεχάσει τοὺς πικροὺς τοὺς πόνους

ποὺ τράβηξε, ποὺ τυραννοῦσαν τῆς ταλαίπωρης κι αυτῆς,

ναί, τὴν ψυχή της.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΟ

 

ΣΑΠΦΩ

 

[ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΟ]

 

Ἀπὸ τὴν Κρήτη  σὲ μένανε ἔλα, σ’ αὐτὸν τὸν ἱερὸ ναό·

πλατύ, χαριτωμένο ἐδῶ σὲ περιμένει ἄλσος

ὅλο μηλιές, ὅλο μηλιές, καὶ στοὺς βωμούς του

λιβάνι καίει.

 

Νεράκι κελαηδάει δροσερὸ στῆς καθεμιᾶς μηλιᾶς

ἀνάμεσα τὰ κλώνια, κι ἀπὸ τὶς ροδαριὲς κερδίζει

ὁ τόπος ὅλος ἴσκιους, κι ἀπὸ τὸν θρὸ τῶν φύλλων γύρω

κυλάει ὁ ὕπνος.

 

Καὶ τὸ λιβάδι πέρα εκεῖ, ποὺ βόσκουν τ’ ἄλογα,

ἀνθάκια ἐαρινὰ εὐνοεῖ ν’ ἀκμάζουν πάντα·

μειλίχιες αὖρες τὸ χτενίζουν […]

[…]

 

Κι ἐσὺ Ἀφροδίτη, καλή μου Κύπρη, στεφάνια φέρε,

καὶ πάρε τὶς χρυσὲς τὶς κοῦπες, γέμισέ τες τώρα

μ’ ὅλη σου τὴ χάρη νέκταρ, και κέρνα, ἔλα κέρνα μας,

δικιά μας οἰνοχόε.

 

Μετἀφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Η ΛΕΥΚΗ ΕΛΑΦΙΝΑ

 

JORGE LUIS BORGES

 

Η ΛΕΥΚΗ ΕΛΑΦΙΝΑ

 

Ἀπὸ ποιάν ἄγρια μουσικὴ τῆς πράσινης Ἀγγλίας,

ἀπὸ ποιά περσικὴ γραφή, ἀπὸ ποιά κρυφὴ περιοχὴ

νυχτῶν καὶ ἡμερῶν τῆς χθεσινῆς μας παρουσίας

ἦρθε ἡ ἄσπρη ἐλαφίνα πού ’δα στ’ ὄνειρό μου τὴν αὐγή;

Δὲν κράτησε οὔτε μιὰ στιγμή. Νὰ τρέχει στὸ λιβάδι

τὴν εἶδα, καὶ νὰ σβήνει στὸ χρυσὸ τῆς δύσης χτύπημα —

λιανὸ ἕνα πλάσμα ποὺ ἐφτιάχτηκε ἀπὸ λίγη μνήμη, μὰ

καὶ λίγη λήθη, μ’ ἕνα μοναχὰ πλευρό: ἕνα χάδι.

Οἱ θεότητες ποὺ κυβερνοῦν τὸν κόσμο τὸν ἐδῶ στὴ γῆ,

νὰ σ’ ἔχω δὲν μ’ ἀφήνουν· μόνο νὰ σὲ όνειρεύομαι·

μπορεῖ, ὅμως, στοῦ ἀπωτάτου μέλλοντος μι’ ἀπότομη καμπὴ

νὰ  σὲ ξανάβρω, ἐλάφι μου, στὸν ὕπνο νὰ σὲ γεύομαι.

Κι ἐγὼ ὄνειρο εἶμαι φευγαλέο, ποὺ διαρκεῖ στὸν χρόνο ἁπλῶς

λιγάκι περισσότερο ἀπ’ τοῦ ὀνεἰρου τὸ ἄσπρο γεγονός.

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ

 

ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ
Στο Americano. Με τον Αντώνη Πετράτο και τον Νίκο Κάσσιο.

Ποίηση, κρητική και επτανησιακή γλωσσολογία και λαογραφία, και (εννοείται) Ολυμπιακός!
Με καμιά δεκαριά ερυθρόλευκες παρέες τριγύρω - μέγκλα!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ : Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ : Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ

Ποίημά μου δημοσιευμένο στο καλλιτεχνικό - ποιητικό φύλλο "Αγκινάρα".

Χτες, στην Καλμάτα, στο 1ο Φεστιβάλ Αγκινάραςακούστηκε απαγγελία του.

Μουσική επένδυση από το Bandapart Recording Studio και την οργάνωση της Stavroula Baka. Ευχαριστίες σε όλους, ιδίως στη Σταυρούλα Μπάκα.

εδώ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΡΟΥΔΑ

 

ΝΕΡΟΥΔΑ: ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ

Παρουσιάστηκε σήμερα στο ΠΑΤΑΡΙ του GUTENBERG η εμβληματική ποιητική του Νερούδα. Το βίντεο της εκδήλωσης θα ανεβεί σε λίγες μέρες.