ΖΕΡΑΡ ΝΤΕ ΝΕΡΒΑΛ

GÉRARD DE NERVAL

HOMME ! LIBRE PENSEUR

Homme ! libre penseur – te crois-tu seul pensant
Dans ce monde où la vie éclate en toute chose :
Des forces que tu tiens ta liberté dispose,
Mais de tous tes conseils l’univers est absent.

Respecte dans la bête un esprit agissant : …
Chaque fleur est une âme à la Nature éclose ;
Un mystère d’amour dans le métal repose :
« Tout est sensible ! » – Et tout sur ton être est puissant !

Crains dans le mur aveugle un regard qui t’épie
A la matière même un verbe est attaché …
Ne la fais pas servir à quelque usage impie !

Souvent dans l’être obscur habite un Dieu caché ;
Et comme un œil naissant couvert par ses paupières,
Un pur esprit s’accroît sous l’écorce des pierres !

 

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΤΙΓΜΑ

GÉRARD DE NERVAL

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΤΙΓΜΑ

Τον ήλιον όποιος κοίταξε ατενώς, καρφώνοντάς τον,

νομίζει ότι ένα σύνολο κινήσεων αδιασπάστων

μπροστά του φέρνει να πετά μια μελανή κηλίδα.

Κι εγώ, λοιπόν, μικρό σαν ήμουνα παιδί, μικρό όσο

και τολμηρό, τη δόξα του ήλιου επήγα να καρφώσω

κοιτώντας τον, μα μου μαυρίστη το όμμα που τον είδα.

Έκτοτε, σε όλα μπερδεμένος, πένθιμο σημάδι

θαρρώ πως σημειώνει ό,τι βλέπω· και ότι δω συνάδει

στο στίγμα εκείνο το μοιραίο που με καθορίζει

και με χωρίζει από την ευτυχία πάντα – πάντα!

Γιατί, ω, ο αετός μονάχα του ύψους έχει την αβάντα

τον Ήλιο και τη Δόξα ατιμωρήτως ν’  ατενίζει!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL

LE POINT NOIR

Quiconque a regardé le soleil fixement
Croit voir devant ses yeux voler obstinément
Autour de lui, dans l'air, une tache livide.

Ainsi, tout jeune encore et plus audacieux,
Sur la gloire un instant j'osai fixer les yeux :
Un point noir est resté dans mon regard avide.

Depuis, mêlée à tout comme un signe de deuil,
Partout, sur quelque endroit que s'arrête mon oeil,
Je la vois se poser aussi, la tache noire !

Quoi, toujours ? Entre moi sans cesse et le bonheur !
Oh ! c'est que l'aigle seul - malheur à nous, malheur !
Contemple impunément le Soleil et la Gloire.

UN ESPRIT S’ACCROÎT SOUS L’ÉCORCE DE PIERRES

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

UN ESPRIT S’ACCROÎT SOUS L’ÉCORCE DE PIERRES

    Αφιερωμένο στην Πολυξένη

Σκορπίζεται, διαχέεται η γυαλάδα

της έρημης λαλιάς στην πέτρα επάνω

σαν ανεπίληπτη του Ατζεβιτσάνο

μια μαχαιριά απ’ του νου τη χαραμάδα.

Τα πνεύματα αμιγή λανσάρουν σχήμα

λιθώδες που με ομίχλες θαν το λειάνει

φωσφορικές υδρόβιο πυροφάνι

στο αμόνι που σφυρηλατείται η ρίμα.

Τα φλούδια του καρπού στο σούρουπο, όταν

με τον χρωστήρα αρρήτως θα φωτίσεις

τους στίχους, θά ’ναι εσθήτα βασιλίσσης

που ολοένα επλέκοταν και ξεπλεκόταν.

Και στη βεράντα σου που οικοδομείται

με λάλους ήλιους γέφυρα του κάλλους

θα φέρω του Νερβάλ τούς αντιλάλους

να πιείς που η λύρα αναφανδόν μιμείται.

ΖΕΡΑΡ ΝΤΕ ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL (1808-18855)

VERS DORÉS

         Eh quoi! tout est sensible
             PYTHAGORE

Homme ! libre penseur ! te crois-tu seul pensant
Dans ce monde où la vie éclate en toute chose ?
Des forces que tu tiens ta liberté dispose,
Mais de tous tes conseils l'univers est absent.

Respecte dans la bête un esprit agissant:
Chaque fleur est une âme à la Nature éclose ;
Un mystère d'amour dans le métal repose ;
"Tout est sensible !" Et tout sur ton être est puissant.

Crains, dans le mur aveugle, un regard qui t'épie :
À la matière même un verbe est attaché...
Ne la fais pas servir à quelque usage impie !

Souvent dans l'être obscur habite un Dieu caché ;
Et, comme un oeil naissant couvert par ses paupières,
Un pur esprit s'accroît sous l'écorce des pierres !

Ακρόαση του ποιήματος ΕΔΩ.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. G.L., θαυμάστρια του Μόντριαν.

ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL

FANTAISIE

Il est un air pour qui je donnerais
Tout Rossini, tout Mozart et tout Weber,
Un air très vieux, languissant et funèbre,
Qui pour moi seul a des charmes secrets.

Or, chaque fois que je viens à l’entendre,
De deux cents ans mon âme rajeunit :
C’est sous Louis treize ; et je crois voir s’étendre
Un coteau vert, que le couchant jaunit,

Puis un château de brique à coins de pierre,
Aux vitraux teints de rougeâtres couleurs,
Ceint de grands parcs, avec une rivière
Baignant ses pieds, qui coule entre des fleurs ;

Puis une dame, à sa haute fenêtre,
Blonde aux yeux noirs, en ses habits anciens,
Que, dans une autre existence peut-être,
J’ai déjà vue… - et dont je me souviens !

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Eva Grimaldi.

ΑΡΧΟΝΤΟΙ ΚΑΙ ΒΑΛΕΔΕΣ

GÉRARD DE NERVAL

ΑΡΧΟΝΤΟΙ ΚΑΙ ΒΑΛΕΔΕΣ

Αρχόντοι εκείνοι αλλοτινοί και μυθιστορημένοι,

με βουβαλίσια κούτελα σε φάτσες δαντικές,

χτισμένοι πάνω σε χοντρές κοκάλες θρυλικές

φαντάζανε σα νά ’τανε στη γη τους ριζωμένοι.

Αν ξαναρχόνταν σήμερα και βάζαν στο μυαλό τους

να δούνε των αθάνατων τζακιών τους κληρονόμους,

τους ξεπεσμένους, που περνούν στις πόρτες τον καιρό τους

των υπουργών – οι αχόρταγοι που σέρνουνται στους δρόμους,

πλάσματ’ αχνά που τα βαστούν μπαλένες και κορσέδες,

σίγουρα, μες στις πρώιμες θα βλέπανε ρυτίδες

πως απ’ τα χρόνια τα παλιά, κι ας είταν ευπατρίδες,

σμίξαν οι κόρες τους πολύ με ταπεινούς λακέδες.

Μετάφραση: Όμηρος Μπεκές.

Από το βιβλίο: Gerard de Nerval, «Ποιήματα», απόδοση Όμηρος Μπεκές, Εκδόσεις Α. Καραβία, Αθήνα 1970, σελ. 29.

*****************************

NOBLES ET VALETS

Ces nobles d'autrefois dont parlent les romans,
Ces preux à fronts de boeuf, à figures dantesques,
Dont les corps charpentés d'ossements gigantesques
Semblaient avoir au soi racine et fondements ;

S'ils revenaient au monde, et qu'il leur prît l'idée
De voir les héritiers de leurs noms immortels,
Race de Laridons, encombrant les hôtels
Des ministres, - rampante, avide et dégradée ;

Êtres grêles, à buscs, plastrons et faux mollets : –
Certes ils comprendraient alors, ces nobles hommes,
Que, depuis les vieux temps, au sang des gentilshommes
Leurs filles ont mêlé bien du sang de valets !

ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ

GÉRARD DE NERVAL 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ

Κάθε γυναίκα είν’ έρωτας, δόξα κι ελπίδα μόνο.

Παρηγορεί τον άντρα της και τα παιδιά οδηγεί.

Υψώνει πάντα την καρδιά, γλυκαίνει αυτή τον πόνο,

Σαν ένα πνεύμα τ’ ουρανού που ξέπεσε στη γη.

Σκυμμένος από τις δουλειές ή κι απ’ το ριζικό του,

ο άντρας ανυψώνεται σαν την ακούει κοντά του.

Πάντα ανυπόμονος αυτός στον δρόμο τον δικό του,

Ένα γλυκό χαμόγελο δαμάζει την καρδιά του.

Στα σιδερένια χρόνια μας άδηλ’ η δόξα μένει.

Θέλει κανείς πολύν καιρό για να την περιμένει.

Μα ποιός μ’ όλη τη χάρη της, να μην την αγαπήσει

αυτήν που του την χάρισε ή θα του την κερδίσει.

Μετάφραση: Όμηρος Μπεκές. 

Από το βιβλίο: Gerard de Nerval, «Ποιήματα», απόδοση Όμηρος Μπεκές, Εκδόσεις Α. Καραβία, Αθήνα 1970, σελ. 28.

*****************************

UNE FEMME EST L’AMOUR

Une femme est l'amour, la gloire et l'espérance ;
Aux enfants qu'elle guide, à l'homme consolé,
Elle élève le coeur et calme la souffrance,
Comme un esprit des cieux sur la terre exilé.

Courbé par le travail ou par la destinée,
L'homme à sa voix s'élève et son front s'éclaircit ;
Toujours impatient dans sa course bornée,
Un sourire le dompte et son coeur s'adoucit.

Dans ce siècle de fer la gloire est incertaine :
Bien longtemps à l'attendre il faut se résigner.
Mais qui n'aimerait pas, dans sa grâce sereine,
La beauté qui la donne ou qui la fait gagner ?

ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΟΣ

GÉRARD DE NERVAL (1808-1855)


ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΛΕΑ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Μπροστά μου πέρασε κορίτσι αφράτο,
ανάλαφρο ως πετούμενο, ως πουλάκι:
στο χέρι – ανθάκι αστραφτερό, δροσάτο·
στο στόμα – του συρμού ένα ρεφραινάκι.

Είν’ μάλλον η μοναδική στην πλάση
που την καρδιά μου επότισε με αίμα·
τα μαύρα μου σκοτάδια ήρθε για ν’ αυγάσει –
τα φώτισε μ’ ένα της μόνο βλέμμα.

Αλλά όχι! – μού ’χουν πια διαβεί τα νιάτα...
Αντίο, γλυκιά που μού ’φεξες αχτίδα.
Κορίτσι και άρωμα και κάλλος – νά τα,
σαν ψέμα σβήνουν ευτυχίας που εγώ είδα.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Μ' ΕΠΙΜΟΝΗ ΠΟΛΛΗ

GÉRARD DE NERVAL (1808-1855)


Η ΜΑΥΡΗ ΚΗΛΙΔΑ

Όποιος τον ήλιο εκοίταξε μ’ επιμονή πολλή,
τα μάτια χαμηλώνοντας θα του φανεί θολή,
μαύρη κηλίδα γύρω του ν’ αργοπεταλουδίζει.

Έτσι κι εγώ θρασύς πολύ κάποτε νεαρός,
τα μάτια πήγα κι έστησα στον ήλιο τολμηρός:
Στίγμα από τότε απόμεινε το φως μου να μαυρίζει.

Και μέχρι τώρα, σύμμιγμα θαρρείς σκοταδερό,
όπου το μάτι μου σταθεί μαζί του εγώ θωρώ
θέση να παίρνει δίπλα του το στίγμα, να μ’ ορίζει!

Πώς; Πάντα; Ναι, χωρίζοντας κάθε χαρά από εμέ!
Γιατί ένας μόνος –ο αητός– από τα ύψη, ωιμέ,
τον Ήλιον ατιμώρητος, τη Δόξαν ατενίζει.



Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας.
Από το βιβλίο: Αλέξανδρος Μπάρας, «Προσεγγίσεις στη γαλλική ποίηση», Πρόσπερος, Αθήνα 1986, σελ. 24.

ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL (1808-1855)


UNE ALLÉE DU LUXEMBOURG

Elle a passé, la jeune fille
Vive et preste comme un oiseau
À la main une fleur qui brille,
À la bouche un refrain nouveau.

C'est peut-être la seule au monde
Dont le coeur au mien répondrait,
Qui venant dans ma nuit profonde
D'un seul regard l'éclaircirait !

Mais non, - ma jeunesse est finie ...
Adieu, doux rayon qui m'as lui, -
Parfum, jeune fille, harmonie...
Le bonheur passait, - il a fui !



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Carmela de Cesare.