ΚΛΙΜΑΚΑ BLUE

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΚΛΙΜΑΚΑ BLUE

Είναι στιγμές που μια σειρά από νότες
τσακίζονται στη σειρά σαν μπάλες μπιλιάρδου
κι ενδιάμεσα προλαβαίνεις ν’ ακούσεις
το χτύπο της καρδιάς να βροντοφωνάζει απουσία

Ανεπιθύμητη αίγλη μοναξιάς
στην πασαρέλα του κλαμπ των ανένταχτων της ζωής·
τριγμοί στερημένης απόγνωσης - σποτ λίγων βατ
στου μισοφωτισμένου δωματίου την περιφραγμένη κυριαρχία

Κι ο αδαής πόθος γκελάρει
το δυσκολονόητο εύρος των επιθυμιών του
κόντρα στης κουρτίνας την απλωμένη αμηχανία
στο απογευματινό αεράκι των αναμνήσεων 

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνος Κομιανός, «Έκθετοι μονόλογοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2018, σ. 85.

ΔΙΑΦΑΝΟ ΔΕΡΑΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΔΙΑΦΑΝΟ ΔΕΡΑΣ

Στο λαγούμι της ζωής φτυαρίζω
ώρες και μέρες

Κάθε φτυαριά
μερικά δράμια αυταπάτης έξω από το λάκκο
μερικούς πόντους εγγύτερος
στη σάρκα και τα οστά της ύπαρξής μου
σοδιάζοντας ότι έχω σπείρει

Και η ψυχή από ψηλά να κοιτάει
ίδια και απαράλλαχτη

Όπως την πρώτη μέρα που άρχισα να σκάβω

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνος Κομιανός, «Έκθετοι μονόλογοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2018, σ. 47.

ΑΥΓΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΑΥΓΗ

Εκεί που ο θάνατος συναντά
της φτώχειας το δάκρυ
Στου άμαχου ανθρώπου την παράδοση
στο μαστίγιο της αδιαφορίας
Στου ελπιδοφόρου ορίζοντα
τη μαύρη καταιγίδα
Στων σφαγμένων αμνών το ζεστό αίμα
Στην αμείλικτη δράση
του παράλογου θερισμού των ψυχών
Στην άδικη μοίρα της αιώνιας σύνθλιψης
θα εκρήξω την πιο ισχυρή μου ιαχή
και θα ταριχεύσω ακίνητο της ζωής τον ζόφο

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνος Κομιανός, «Έκθετοι μονόλογοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2018, σ. 19.

ΠΑΓΙΑ ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΠΑΓΙΑ ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ

Παραισθησιόπληκτες συνήθειες
συνομολογούν στο τέλος μιας μουδιασμένης μέρας
τα ψευδή τους οράματα
Aντικρινός τοίχος της ενόρασής μου η αυταπάτη

Ζώντας σε μια υποφωτισμένη έρημο
στο άνευρο φως του είναι
βυθισμένος στην αδράνεια
μιας κούφιας νύχτας τού υπάρχειν
το αιωρούμενο σώμα μου αναπαύεται
στην αμήχανη υποστήριξη της όασης
ενός καναπέ στο χρώμα της άμμου

Aνολοκλήρωτη ψευδαίσθηση αλήστου μνήμης
αναμνήσεων

Αύριο στην ίδια καθημερινή ρουτίνα
η κάμηλος ζωή μου θα διανύσει διψή
σαν δεύτερη φύση
και θα μετουσιωθεί την υποχρέωσή της
να διασχίσει τη μονοδιάστατη διαδρομή
σε ανυπαρξία όασης και παραισθήσεων

Και το καλοκαιρινό όνειρο, κακοκαιρία ζωής

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνος Κομιανός, «Έκθετοι μονόλογοι», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2018, σ. 13.

ΙΩΣΗ ΖΩΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΙΩΣΗ ΖΩΗΣ

Περπατώ κι ευθύνομαι, στο φως ισχνής διάρκειας
σαν οδηγός μιας - πολλών ζωών επί μέρους·
το χρέος να τυπώσω με γράμματα ανεξίτηλης
μελάνης την ανάδυση από το έρεβος

της ανυπαρξίας των πνιγμένων συνειδήσεων

Κι αν κατρακυλώντας απ’ τον πηλό σε ρέματα
ανάστατων χειμάρρων κρύσταλλα εκτυφλωτικά
έβαλα τον πόνο να παίξει εντός μου λύρα ξέπνοη
που διάβηκε τις κλίμακες ανομολόγητων
πόθων στις άδολες και διαυγείς χορδές
όταν μυστικά συντάχθηκαν να πελεκήσουν
το σφύριγμα του ανέμου που σταθερά
δίνει το παράγγελμα της ίδιας ζηλευτής
ανάσας για την οποία ευθύνομαι

Ας συνυπολογίσουμε πώς αναπνέω

Και προχωρώ μαγεμένος από την εφήμερη δόξα
ενός καύσωνα που εξατμίζει τη ροή και την πλήξη
των παραδομένων στο ασφάλτινο λιβάνι
αυλάκι χέρσο στου πλανήτη τη ράχη
δισκοπάθεια θλιβερών αναμνήσεων
κρότος κλαταρισμένων ελπίδων που πάλλουν

χωρίς απόσβεση στο σώμα του προορισμού τους
Θολή ενατένιση του αύριο μέσα από βρώμικο
ανεμοθώρακα αυτοκινήτου αδιαφανή στα όνειρα
‘Οραμα διπλής λωρίδας σε μονόδρομο
ασήμαντης και ολισθηρής φυγής στου ήλιου
την κοχλάζουσα βασιλεμένη παράδοση

Κι’ ας συνυπολογίσουμε ότι πατώ στη γη

Και να που τρύπωσε ‘κείνος ο κοκκινολαίμης
πυρετός του θυμαριού ανάσα που στήριξε
όλη τη συνάφεια να διεκδικώ της έφεσής μου
το δικαίωμα να μην υπογράψω την εφήμερη
και δηλωσική συνθήκη στις ανομολόγητες
ενδοτικές προτάσεις να συνθηκολογήσω
στο μανιασμένο πάθος και τη θέρμη
που συντηρεί το απόκοσμο πολυέλαιο φώς
της ασύντακτης και ασυμβόλαιας ζωής μου

Κι’ ας συνυπολογίσουμε ότι ονειρεύομαι

Να την αδράξω το λοιπόν με ασυγκράτητη ορμή
και βουλιμία φθονερή, τροφική δηλητηρίαση
που σάρωσε τις λεωφόρους των εντέρων μου
και καθάρισε τα ρείθρα των πεζοδρομίων
ορμητικός χείμαρρος στους σφικτούς κανόνες
των πεπερασμένων ορίων της λιτής μου ανυπακοής
ξεγλιστρώντας αέναα σαν νιφάδα αποστείρωσης
χιόνι λεύκανσης του βόρβορου κόσμου
που προέκυψε από της αυθάδους απρέπειας
την άλογη και ανισόρροπη σπορά
ώσπου να ξεπλύνω της αδράνειας τη σήψη

Κι’ ας συνυπολογίσουμε ότι ζω!