Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΣΙΛΕΔΑΚΗΣ (ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΣΙΛΕΔΑΚΗΣ (ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2019

ΕΧΙΔΝΟΠΥΘΩΝΑΣ



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΤΣΙΛΕΔΑΚΗΣ


ΕΧΙΔΝΟΠΥΘΩΝΑΣ

Φίδι με σώμα Πύθωνα
και Έχιδνας φαρμάκι
τυλίχτηκε στο στέρνο μου
κι άρχιζε να με σφίγγει

Το δηλητήριο του προσδοκώ
γρήγορα να πεθάνω
κι όμως δεν με τελείωσε
δαγκώνοντας τον λαιμό μου
στο στήθος πίεζε αργά
και μ’ έκανε να ξεράσω

Ό,τι καλό είχα το ‘φτυσα
και στέγνωσα την καρδιά μου
μόνο χολή απέμεινε
την πίκρα μου να δείχνει

Φλέμα γίναν τα όνειρα
που έχτισα με σένα
με κείνη με τους φίλους μου
που μου ‘δωσαν ως δώρο
τριάντα αργύρια πλαστά
αντάλλαγμα αγάπης

Κι όσο με σφίγγει ο Πύθωνας
σαν κόμπος στο στομάχι
θηλιά αγκαθωτή
στεφάνι στους κροτάφους
Έχιδνα σε παρακαλώ
την μνήμη μου να νεκρώσεις
συνείδηση φιλότιμο
αυτά με καταστρέψαν

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

ΜΕΛΑΝΙ ΑΠΟ ΠΟΡΦΥΡΑ



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΤΣΙΛΕΔΑΚΗΣ


ΜΕΛΑΝΙ ΑΠΟ ΠΟΡΦΥΡΑ


Κάνε τον καγχασμό σου μια ωδή

Θρηνητικό εμβατήριο
τ’ αυτιά σου να χαϊδέψει

Και σε μελάνι πορφυρό
βούτα το πινέλο

Χρωμάτισε την θλίψη σου
το γκρίζο βάφοντας το

Κι αν η μαυροντυμένη μοίρα σου
καλέσει καταιγίδα

Με δάκρυα να σ’ εξαγνίσει
σκουπίζοντας τους ρύπους

Το χρώμα το νωπό
να που ξεθωριάζει

Και πάλι γκρίζο γίνεται
μα μην το ξαναβάψεις

Μελάνι ήταν το αίμα σου

Σιγά-σιγά τελειώνει

Τετάρτη 29 Μαΐου 2019

ΣΑΝ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΤΣΙΛΕΔΑΚΗΣ


ΣΑΝ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Με το δάκτυλο στην σκανδάλη
ντυμένοι στο χακί
στα χαρακώματα αρματωμένοι
για της πατρίδας την τιμή

Αποστολή αυτοκτονίας
ήταν η διαταγή

Σε μάχη δίχως νόημα
δίχως αιτία δεσμευμένοι
να φυλάμε σκοπιά
άχρηστοι στρατιώτες πλανημένοι

Δήθεν ήρωες γενναίοι
των μεγάλων σκοπών σταυροφόροι
οι ηγέτες μας πυγμαίοι
κι εμείς νεκροί λαμπαδηφόροι

Μαριονέτες των εκμεταλλευτών
που μιλούν για ελευθερία
υψώνουν τοίχους μεταξύ μας
που ονομάζουν δυσπιστία
ανταγωνιστικότητα και φθόνο
μαχητικότητα και υποψία
φτιάχνουν φαντάσματα εχθρούς
για την δική τους ευημερία

Οι τρελοί μονάχα
πράττουνε σοφά
κι από μάχης κάλπικης πεδίο
φεύγουνε μακριά

Του όπλου μου πια την κάννη
δεν ξέρω που να στρέψω
φαντάσματα ή καταπιεστές;
Που να σημαδέψω;


Μεγάλο είναι το δίλημμα
κι ας γίνω στο τέλος λεία
στον κρόταφο μια μπαταριά
μην είναι η σωτηρία;

Ολύμπιοι δορυκτήτορες
Θεοί σανδαλοφόροι
της επανάστασης πλοηγοί
και της νίκης μαντατοφόροι

Εδώ στα χαρακώματα
τον τελαμώνα θα γεμίσω
εφιάλτες καταπιεστές
και φαντάσματα θ’ αφανίσω...