ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗ...

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗ...

Δυστυχώς, ναι...

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ


ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ


Ι   ΣΚΗΝΙΚΟ

Προάστειο μακρυνό·
ένας δρόμος
με πεύκα και πικροδάφνες,
στο βάθος
το φεγγάρι ακίνητο και παγωμένο
και η παράσταση
να μην αρχίζει ποτέ.


ΙΙ   ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

Στο κατώφλι σου
μου μίλησες για το μέλλοντα
και τον αγάπησα.
στο δωμάτιο
μου δίδαξες τον ενεστώτα
και τον αγάπησα.
στο δρόμο
που χάραξε η απουσία σου,
γνώρισα τον αόριστο
και με πλήγωσε.


ΙΙΙ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Ωστόσο είναι βέβαιο πως μάντεψε
ότι κ’ η ποίηση
κ’ οι δικασταί ανηλίκων
κ’ οι φίλοι που επίμονα πεθαίνουν
ήσαν απλά προσχήματα μονάχα
στα χείλια ενός που πάσχιζε να ζήσει
δυό καλοκαίρια μετά θάνατον.


IV   ΤΕΤΡΑΔΙΑ

Θυμάμαι τα μεγάλα τετράδια
που αγόραζα στην αρχή του χρόνου
νόμιζα πως ποτέ δε θα τελειώσουν.
τα πρόσεχα
τα έντυνα με εξώφυλλα όμορφα,
τα στόλιζα με συμμετρικές
κόκκινες ή πράσινες ετικέττες
και επάνω έγραφα με γράμματα
καλλιγραφικά τους τίτλους·
στο πιο μεγάλο είχα γράψει τ’ όνομά σου.



Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης», χρόνος Στ΄, τόμος ΙΑ΄, τεύχος 63-64, Μάρτιος-Απρίλιος 1960, σελ. 227.

ΛΕΥΚΟ ΠΑΝΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ


ΑΛΛΑ ΚΑΡΑΒΙΑ
Αναφορά στον Διονύσιο Σολωμό

Γέμισε ο κόλπος καραβάκια ξύλινα –
απ’ την προβλήτα οι θεατές τα καμαρώνουν.

Με φουσκωμένα τα πανιά, περήφανα κι ωραία –
απ’ την εξέδρα οι θεατές χειροκροτούνε.

Όμως ψυχή μου μην παραδοθείς
και μη σε παίρνει το παράπονο.

Άλλα καράβια είναι αυτά, άλλα πανιά
και άλλη θάλασσα.

Εσύ δε σήκωσες ποτέ λευκό πανί,
μην το ξεχνάς.

Κι άσε το ποίημα να κλείσει, όπως το θέλει,
ήσυχη για τη γνώμη σου αλλ’ όχι για τη Μοίορα.



Από το βιβλίο: Χρίστος Ρουμελιωτάκης, «Δεν είναι τίποτα και άλλα ποιήματα» Τυπβθήτω, Αθήνα 2009, σελ. 11.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ (1938)


ΔΑΝΤΗΣ ΑΛΙΓΚΕΡΙ
1265-1321

Τι ήθελε να κερδίσει με τους Γουέλφους και τους Λευκούς
δεν έμαθα.
Έπαιξε κι έχασε και ακολούθησε τη μοίρα του.
Δέκα επτά χρόνια πολιτικός εξόριστος
γύριζε όλη την Ιταλία,
πουλώντας βότανα και γιατρικά
για το χτικιό και την κατάθλιψη και για την τρέλα.

Κλείσε ή άφησε ανοιχτή την πόρτα σου στην Εξορία,
Αναγνώστη, Μικρέ μου Πρίγκηπα,
μα να θυμάσαι,
απ’ τη δική του εξορία και τα δικά του βότανα
και από της ποίησης τη μαγική απόσταξη
βγήκανε και η Κόλαση και ο Παράδεισος
και το δικό μας Καθαρτήριο
και η παρηγόρηση.

Στίχοι που μου απάγγειλε ένα βράδυ στην εξορία
ο Γιάννης Δραγωνέτης,
βουλευτής Κερκύρας, Ίταλικός και Έλληνας,
όταν μιλούσαμε για την ουσία των πραγμάτων.

  21.6.2007


Από το αθηναϊκό περιοδικό ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, Δεκέμβριος 2008, σελ. 9.

ΕΠΙ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ


ΞΕΡΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Ξέρω τα μάτια σου,
ξέρω τα χείλη σου, ξέρω τα μαλλιά σου,
ξέρω το σημαδάκι
που άφησε φεύγοντας ο κεραυνός –
θέλω να πω,
ίπταμαι πάλι επί πτερύγων ανέμων,
βαδίζω πάλι στα κύματα της θαλάσσης,
ξαναβάζω το αίμα στις φλέβες μου
και σ’ αγαπώ.



Από το βιβλίο: Χρίστος Ρουμελιωτάκης, «Ξένος ειμί, και άλλα ποιήματα», Τυπωθήτω, Αθήνα 2002, σελ. 59.